Spis treści

Wprowadzenie

Przeczytaj

Grafika interaktywna

Sprawdź się

Dla nauczyciela

Widmo światła białego

Źródło: dostępny w internecie: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Dispersive_prism.png [dostęp 14.05.2022 r.], domena publiczna.

Czy to nie ciekawe?

Po deszczu, przy sprzyjających warunkach atmosferycznych, możemy zaobserwować na niebie tęczę (Rys. a.). Składa się ona z wielu kolorów. Opisując niektóre przedmioty używamy zwrotu „mieni się kolorami tęczy”. W życiu codziennym spotykamy jednak jeden kolor, którego wśród barw tęczy nie ma – czarny. Kolor czarny jest tak naprawdę brakiem światła docierającego do naszego oka.

Rys. a. Fragment łuku tęczy rozciągającego się nad wzgórzem

Źródło: dostępny w internecie: https://www.pexels.com/photo/landscape-photography-of-field-with-wind-mill-with-rainbow-1253748/ [dostęp 11.05.2022 r.].

Twoje cele

- dowiesz się, czym jest widmo ciągłe,

- poznasz widmo światła białego,

- zrozumiesz, w jaki sposób człowiek rozróżnia kolory,

- przeanalizujesz i zinterpretujesz, w jaki sposób wyświetlacz LCD wyświetla kolory.

Przeczytaj

Warto przeczytać

Źródła światła białego

W naszym codziennym otoczeniu znajduje się wiele źródeł światła, których barwę odbieramy jako białe (Rys. 1.).

Rys. 1. Oprószony białym śniegiem las, widziany z góry

Źródło: dostępny w internecie: https://www.pexels.com/photo/aerial-photography-of-snow-covered-trees-3509971/ [dostęp 11.05.2022 r.].

Są to między innymi:

1. Słońce, którego światło obserwujemy po odbiciu od przedmiotów,

2. tradycyjne żarówki z żarzącym się włóknem wolframowym,

3. świetlówki w postaci świecących rur,

4. żarówki energooszczędne,

5. ekrany telewizorów i monitorów komputerowych, itp.

Obserwujemy widma

Siatka dyfrakcyjna jest to przyrząd służący do rozszczepiania światła na barwy składowe. Więcej na ten temat w e-materiale nr. 759 pt.: „Siatka dyfrakcyjna”. Z jej pomocą można badać widma interesujących nas źródeł światła. Podobnie, jak pryzmat może posłużyć do rozszczepienia światła białego.

Jeśli posiadasz siatkę dyfrakcyjną, możesz zbudować własny spektroskop, czyli przyrząd służący do otrzymywania i analizowania widm promieniowania świetlnego. Jak to zrobić? Bardzo prosto! Wystarczy wspomniana siatka dyfrakcyjna, rolka po ręczniku papierowym , czarny karton, czarna taśma klejąca i żyletka. Żyletkę należy przeciąć na pół i skleić ostrzami skierowanymi do siebie. Najlepiej zostaw między nimi szczelinę około 1mm. Tubę wyłóż w środku czarnym papierem (to nie jest konieczne, ale poprawia widoczność widma obserwowanego przez siatkę dyfrakcyjną). Z czarnego kartonu wytnij dwa koła zgodne w rozmiarze z otworem tuby. Będą to zaślepki na końcówki tuby. W kołach wytnij odpowiednie miejsce: w jednym na szczelinę z żyletki, w drugim na siatkę dyfrakcyjną. Następnie za pomocą taśmy klejącej przymocuj do przygotowanych kół żyletkę i siatkę dyfrakcyjną. Gotowe zaślepki przyklej do tuby. Żeby zrobić spektroskop i mieć z niego dobry obraz widma warto zwrócić uwagę, żeby kierunek szczeliny był zgodny z liniami w siatce dyfrakcyjnej. W tym celu przymocuj jedną zaślepkę (tą z żyletką). Z drugiej strony przyłóż drugą zaślepkę. Skieruj szczelinę na dowolne źródło światła i zajrzyj do tuby przez siatkę dyfrakcyjną (Rys. 2.). Po prawej i lewej stronie szczeliny zobaczysz barwne widmo światła z lampy. Obracając siatką dyfrakcyjną ustaw ją w takim położeniu, aby widok widma był bobrze widoczny. Dopiero wtedy przyklej drugą zaślepkę na stałe.

Rys. 2. Widok wnętrza tuby od strony siatki dyfrakcyjnej. Szczelina skierowana jest na źródło światła.

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Doświadczenie 1

Wykonajmy proste doświadczenie – obejrzyjmy widmo źródła światła białego. Będziemy badać je w bardzo prosty sposób: patrząc przez siatkę dyfrakcyjną na szczelinę, oświetloną z tyłu przez interesujące nas źródło światła (Rys. 3.). Do doświadczenia potrzebne nam będą: siatka dyfrakcyjna posiadająca 500 rys na milimetr, przesłona z czarnego kartonu o szerokości około 0,5 m ze szczeliną o szerokości około 1 mm i matowa żarówka z włóknem wolframowym.

Rys. 3. Obserwacja widma światła, pochodzącego od żarówki wolframowej, za pomocą siatki dyfrakcyjnej

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Obejrzyj przez siatkę dyfrakcyjną widmo żarówki z włóknem wolframowym. Następnie porównaj je z widmem emisyjnym helu. Oba widma znajdują się na Rys. 4.: widmo żarówki na górze, widmo helu – na dole. Widmo helu odbieramy jako światło o barwie biało-żółtej.

Rys. 4. Widmo pochodzące od żarówki wolframowej (górny obraz) oraz widmo Helu (dolny obraz)

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Powiedzieliśmy wyżej, że zarówno żarówka z włóknem wolframowym jak i hel wysyłają światło, które odbieramy jako białe. W obu wypadkach obserwujemy, że badane światło ma składowe o bardzo wielu długościach fali (wielu kolorach).

W doświadczeniu widać jednak istotną różnicę między tymi widmami:

1. Widmo żarówki tradycyjnej jest widmem ciągłym (Rys. 4. górny obraz). Jest to nieprzerwane barwne pasmo, w którym kolory przechodzą płynnie jeden w drugi. Obejmuje ono cały zakres promieniowania widzialnego (a także nadfiolet i podczerwień, czego oko ludzkie nie rejestruje).

2. Widmo helu składa się z oddzielnych wąskich linii (Rys. 4. dolny obraz). Pomiędzy nimi istnieją ciemne obszary. Jego światło jest złożone – ale ma zupełnie inny charakter niż widmo żarówki tradycyjnej.

Możesz także obejrzeć widma innych źródeł światła, na przykład żarówki energooszczędnej, halogenowej czy jarzeniówki (Rys. 5.). Uwaga! Nie patrz bezpośrednio na Słońce, bo mogłoby ci to zaszkodzić! Możesz obejrzeć widmo światła słonecznego rozproszonego na białej kartce papieru.

Rys. 5. Widma światła emitowanego przez cztery typy żarówek

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Trzy rodzaje komórek wzrokowych

Rys. 6. Względna absorpcja światła przez białka receptorowe czopków oka ludzkiego

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Aby zrozumieć wynik omówionych doświadczeń trzeba wiedzieć, że w oku zdrowego człowieka są trzy rodzaje komórek do widzenia dziennego, czyli czopków. Wykresy na Rys. 6. przedstawiają zależność czułości tych komórek od długości fali światła.

1. Pierwszy rodzaj komórek najsilniej reaguje na światło niebiesko-fioletowe (krzywa niebieska). Światła żółtego, pomarańczowego i czerwonego nie „widzi” niemal zupełnie.

2. Drugi rodzaj komórek najsilniej reaguje na światło zielone (krzywa zielona). Niemal nie reaguje na światło fioletowe i czerwone.

3. Trzeci rodzaj komórek najsilniej reaguje na światło żółte (krzywa czerwona). Nie widzi światła fioletowego.

Omówimy najpierw, jak reaguje oko, kiedy pada na nie światło o ściśle określonej długości fali (Rys. 6.).

1. Jeżeli jest to światło fioletowe, pobudza tylko komórki pierwszego rodzaju. Wskazuje to pionowa linia fioletowa. Tylko te komórki wysyłają sygnały do mózgu. Odbieramy to jako barwę fioletową.

2. Światło czerwone pobudza tylko komórki trzeciego rodzaju. Odbieramy to jako barwę czerwoną.

Wszystkie inne barwy widmowe pobudzają jednocześnie więcej niż jeden rodzaj komórek:

3. Światło pomarańczowe pobudza silnie komórki trzeciego rodzaju, słabo – komórki drugiego rodzaju, a komórek pierwszego rodzaju wcale.

4. Światło żółte pobudza bardzo silnie komórki trzeciego rodzaju i silnie, choć nieco słabiej – komórki drugiego rodzaju.

5. Światło zielone pobudza bardzo silnie komórki drugiego rodzaju, silnie, choć nieco słabiej – komórki trzeciego rodzaju i słabo komórki pierwszego rodzaju.

6. Światło niebieskie pobudza silnie komórki pierwszego rodzaju i znacznie słabiej – komórki drugiego i trzeciego rodzaju.

7. Wrażenie czerni (ciemności) mamy wtedy, gdy do komórek nie dobiega żadne światło i żaden rodzaj komórek nie jest pobudzany.

Za każdym razem mózg porównuje sygnały docierające do niego od różnych rodzajów komórek i wytwarza wrażenie określonej barwy światła.

Światło białe

Z punktu widzenia naszych doświadczeń najważniejsze jest stwierdzenie: widzimy światło białe, jeżeli wszystkie trzy rodzaje komórek pobudzane są jednakowo silnie. Może to mieć miejsce wtedy, kiedy oko oświetlone jest światłem o widmie ciągłym, takim jak w górnej części Rys. 6., ale również na niezmiernie wiele innych sposobów. Przykładem jest widmo z dolnego Rys. 6.

System RGB

Doświadczenie 2

Powtórz doświadczenie 1, stosując jako źródło światła świecący białym światłem ekran telewizora. Ponieważ jest to światło słabe, przeprowadź obserwację w ciemnym pokoju.

Rys. 7. Widmo pochodzące od ekranu telewizora (dolny obraz) oraz widmo światła białego (górny obraz)

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Wynik doświadczenia przedstawia dół Rys. 7. W widmie obserwujemy tylko trzy dość ostre linie: czerwoną (angielskie Red), zieloną (Green) i niebieską (Blue).

Nie ma w tym nic dziwnego. Ekran telewizora podzielony jest na malutkie piksele, które świecą właśnie światłem o takich barwach. Rys. 8. przedstawia schemat ekranu LCD, powiększony około 100 razy. Nasze oko widzi mieszaninę tych świateł.

Rys. 8. Schemat ekranu LCD powiększony około 100 razy

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Łatwo jest samemu zobaczyć strukturę ekranu używając odpowiedniego powiększenia.

Doświadczenie 3

Obejrzyj ekran telewizora lub monitora komputerowego przez silne szkło powiększające (możesz spojrzeć przez dwie złożone ze sobą lupy).

Rys. 9. Linie widmowe ekranu telewizora nałożone na krzywe czułości detektorów oka

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Rys. 9. przedstawia linie widmowe ekranu telewizora z Rys. 7. nałożone na krzywe czułości detektorów oka. Światło białe o widmie ciągłym pobudzało jednakowo komórki wszystkich trzech rodzajów. Taki sam efekt można uzyskać przez zmieszanie światła czerwonego (R), zielonego (G) i niebieskiego (B) w odpowiednich proporcjach.

Permanentne oszustwa

W gruncie rzeczy telewizyjny system RGB służy do stałego oszukiwania oka ludzkiego. Na przykład:

1. Widmowe światło żółte pobudzało jednocześnie komórki drugiego i trzeciego rodzaju (Rys. 6.). Taki sam efekt można uzyskać, oświetlając równocześnie oko światłem zielonym i czerwonym (G i R na Rys. 9.). A więc odpowiednie zmieszanie światła zielonego i czerwonego daje odczucie barwy żółtej.

2. Pobudzając komórki oka jednocześnie światłem czerwonym i niebieskim uzyskujemy wrażenie fioletu. Możemy jednak otrzymać także barwę pośrednią pomiędzy czerwienią a fioletem, czyli purpurę (niektórzy nazywają ten kolor amarantowym; Anglicy ten kolor nazywają magenta). Taka barwa nie występuje w omawianych wyżej widmach.

Słowniczek

Siatka dyfrakcyjna

(ang.: diffraction grating) – przyrząd służący do analizy widma światła. Charakteryzuje ją stała siatki dyfrakcyjnej, która jest równa odległości między sąsiednimi szczelinami siatki.

Widmo

(ang.: spectrum) zarejestrowany obraz promieniowania rozłożonego na poszczególne częstotliwości, długości fal lub energie. Widmo, które powstało w wyniku emisji promieniowania przez analizowaną substancję albo na skutek kontaktu z nią (przeszło przez nią lub zostało przez nią odbite), może dostarczyć szeregu cennych informacji o badanej substancji.

Spektroskop

(ang.: spectrometer) przyrząd służący do przeprowadzania zdalnej analizy poprzez badanie widma odpowiadającego określonemu rodzajowi promieniowania (np. promieniowanie świetlne, rentgenowskie, akustyczne). Spektroskop optyczny jest to przyrząd służący do otrzymywania i analizowania widm promieniowania świetlnego (od podczerwieni do nadfioletu). Składa się z poziomej tarczy z podziałką kątową, w środku której umieszczony jest pryzmat lub siatka dyfrakcyjna, lunety obracanej wokół tarczy oraz kolimatora, wyposażonego w źródło światła. Spektroskopy mają szerokie zastosowanie w astronomii. W 1863 roku astronom William Huggins wykazał przy pomocy spektroskopu, że gwiazdy składają się z tych samych pierwiastków, jakie występują na Ziemi.

System RGB

system stosowany w telewizorach i monitorach służący do wyświetlania kolorów poprzez odpowiednie zmieszanie trzech barw: czerwonej (ang.: red), zielonej (ang.: green) i niebieskiej (ang.: blue).

Grafika interaktywna

Widmo światła białego

Grafika przedstawia widmo ciągłe światła białego. Zobacz, z jakimi kolorami światła możesz się spotkać w różnych sytuacjach lub miejscach. Kliknij w Widmo.

1. Promieniowanie Czerenkowa Niebieską poświatę wody na zdjęciach z elektrowni atomowych powoduje promieniowanie Czerenkowa. Cząstki powstałe w wyniku rozpadów promieniotwórczych mogą poruszać się szybciej od światła w wodzie. Wtedy pozbywają się nadmiaru energii, świecąc.opis alternatywny, 2. Palnik kuchenki gazowej Płomień w kuchence gazowej jest jasnoniebieski. Jest on wynikiem spalania gazu ziemnego.opis alternatywny, 3. Wskazówki zegarków Wskazówki zegarków analogowych pokrywa się substancją fluorescencyjną, aby w ciemności przy pomocy świecących fragmentów określić położenie wskazówek i odczytać godzinę.opis alternatywny, 4. Noktowizor Obraz widziany przez noktowizor jest zielony. Przemawiają za nim dwa argumenty: ludzkie oko rozróżnia najwięcej odcieni zielonego oraz jest to kolor najmniej męczący oko.opis alternatywny, 5. Ciemnia fotograficzna Lampy motowane w ciemniach forograficznych mają kolor czerowny, ponieważ materiał na któym są utrwalone zdjecia jest nieczuły na ten kolor światła.opis alternatywny

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Polecenie 1

Przeanalizuj powyższą grafikę przedstawiającą przedmioty i sytuacje, w których możesz spotkać się ze światłem jednego koloru. Przychodzą Ci do głowy inne przykłady?

Uzupełnij

Pokaż odpowiedź

Polecenie 2

Czym różni się rozszczepienie światła białego w siatce dyfrakcyjnej i w pryzmacie?

Uzupełnij

Pokaż odpowiedź

Sprawdź się

Pokaż ćwiczenia:

Ćwiczenie 1

Wskaż zestaw kolorów, w którym wymienione są kolory używane w systemie RGB.

Zaznacz prawidłową odpowiedź.

- Rubinowy, granatowy, biały

- Zielony, żółty, czerwony

- Czerwony, zielony, czarny

- Czerwony, zielony, niebieski

Ćwiczenie 2

Oceń prawdziwość zdań, zaznaczając P przy zdaniach prawdziwych lub F przy zdaniach fałszywych.

Kolor czarny jest kolorem o największej długości fali.    P       P /    F       F

Każde źródło światła emituje widmo ciągłe.    P       P /    F       F

Łącząc kolory: czerwony, niebieski i zielony możemy uzyskać światło białe.    P       P /    F       F

Ćwiczenie 3

Źródło: Politechnika Warszawska Wydział Fizyki, licencja: CC BY 4.0.

Spójrz jeszcze raz na wykres czułości komórek wzrokowych trzech rodzajów (rysunek). Zaznacz, wpisując symbol „x”, które komórki zareagują na poszczególne kolory.

kolor

Komórka nr 1

Komórka nr 2

Komórka nr 3

seledynowy

fioletowy

pomarańczowy

bordowy

Ćwiczenie 4

Uszereguj kolory zgodnie z rosnącą długością fali światła.

1. Poziom 1:pomarańczowy

2. Poziom 2:fioletowy

3. Poziom 3:czerwony

4. Poziom 4:żółty

5. Poziom 5:zielony

6. Poziom 6:granatowy

Ćwiczenie 5

Franek i Zosia dyskutują na temat łączenia barw. Franek uważa, że gdy połączy wszystkie kolory farb z pudełka dostanie kolor biały. Zosia natomiast jest przekonana, że połączone farby dadzą kolor czarny. Kto ma rację? Dlaczego?

Odpowiedź: Rację ma    Zosia       Zosia /     Franek        Franek

Pokaż wyjaśnienie

Ćwiczenie 6

Widmo ciągłe obejmuje fale o długości od około 380 nm (kolor fioletowy) do około 780 nm (kolor czerwony). Oblicz, ile razy długość fali czerwonej jest większa od długości fali fioletowej. Wynik zaokrąglij do liczby całkowitej.

Odpowiedź:

Uzupełnij poprawnie:

Każdej długości fali (każdej barwie) odpowiada konkretna      odwrotnie proporcjonalna do długości fali. Fale długie są więc      energetyczne niż krótkie.

prędkość        częstotliwość        mniej        bardziej

Pokaż rozwiązanie

Ćwiczenie 7

Uzupełnij luki w tekście podanymi wyrażeniami. Uwaga: jedno wyrażenie zostało podane dodatkowo.

Widmo ciągłe jest to widmo zawierające fale odpowiadające wszystkim kolorom. Takim światłem świeci na przykład     . Inne źródło światła,     , w widmie swojego światła ma oddzielne pasma i linie. Podobne widmo posiada     , którego widmo składa się z trzech kolorów: czerwonego, zielonego i niebieskiego.

żarówka energooszczędna        telewizor LCD        Słońce        żarówka z żarnikiem wolframowym

Ćwiczenie 8

Daltonizm jest to choroba polegająca na nierozpoznawaniu koloru zielonego, spowodowany brakiem czopków reagujących na ten kolor. Czy osoba cierpiąca na tę chorobę zamiast zielonego koloru widzi kolor czarny? Czy daltonizm powoduje zaburzenia w widzeniu innych kolorów? Odpowiedź uzasadnij.

Uzupełnij

Pokaż wyjaśnienie

Dla nauczyciela

Imię i nazwisko autora:

Jerzy Ginter i Michał Kurek

Przedmiot:

Fizyka

Temat zajęć:

Światło widzialne

Grupa docelowa:

III etap edukacyjny, liceum, technikum, zakres podstawowy i rozszerzony

Podstawa programowa:

Cele kształcenia – wymagania ogólne

II. Rozwiązywanie problemów z wykorzystaniem praw i zależności fizycznych.

III. Planowanie i przeprowadzanie obserwacji lub doświadczeń oraz wnioskowanie na podstawie ich wyników.

Zakres podstawowy

Treści nauczania – wymagania szczegółowe

I. Wymagania przekrojowe. Uczeń:

7) wyodrębnia z tekstów, tabel, diagramów lub wykresów, rysunków schematycznych lub blokowych informacje kluczowe dla opisywanego zjawiska bądź problemu; przedstawia te informacje w różnych postaciach;

10) przeprowadza wybrane obserwacje, pomiary i doświadczenia korzystając z ich opisów; wyróżnia kluczowe kroki i sposób postępowania oraz wskazuje rolę użytych przyrządów i uwzględnia ich rozdzielczość.

IX. Fale i optyka. Uczeń:

7) opisuje widmo światła białego jako mieszaniny fal o różnych częstotliwościach.

Zakres rozszerzony

Treści nauczania – wymagania szczegółowe

I. Wymagania przekrojowe. Uczeń:

7) wyodrębnia z tekstów, tabel, diagramów lub wykresów, rysunków schematycznych lub blokowych informacje kluczowe dla opisywanego zjawiska bądź problemu; przedstawia te informacje w różnych postaciach;

10) przeprowadza wybrane obserwacje, pomiary i doświadczenia korzystając z ich opisów; planuje i modyfikuje ich przebieg; formułuje hipotezę i prezentuje kroki niezbędne do jej weryfikacji.

X. Fale i optyka. Uczeń:

4) opisuje widmo światła białego jako mieszaniny fal elektromagnetycznych o różnych częstotliwościach.

Kształtowane kompetencje kluczowe:

Zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE z 2018 r.:

- kompetencje w zakresie rozumienia i tworzenia informacji,

- kompetencje matematyczne oraz kompetencje w zakresie nauk przyrodniczych, technologii i inżynierii,

- kompetencje cyfrowe,

- kompetencje osobiste, społeczne i w zakresie umiejętności uczenia się.

Cele operacyjne:

Uczeń:

1. określa, czym jest widmo ciągłe,

2. opisuje widmo światła białego,

3. wyjaśnia w jaki sposób człowiek rozróżnia kolory,

4. analizuje i interpretuje sposób działania telewizorów.

Strategie nauczania:

strategia eksperymentalno-obserwacyjna – dostrzeganie i definiowanie problemów oraz odkrywanie rzeczywistości poprzez eksperymenty

Metody nauczania:

pogadanka, wykład informacyjny, pokaz

Formy zajęć:

praca indywidualna

Środki dydaktyczne:

pryzmaty, siatka dyfrakcyjna, żarówka wolframowa i ciemna przesłona z szczeliną

Materiały pomocnicze:

e-materiał „Widmo światła białego”

PRZEBIEG LEKCJI

Faza wprowadzająca:

Nauczyciel przy pomocy żarówki, przesłony i siatki dyfrakcyjnej przedstawia rozszczepienie światła widzialnego. Uczniowie opisują obraz, jaki powstaje w ten sposób.

Faza realizacyjna:

Uczniowie przy pomocy pryzmatów badają rozszczepienie światła pochodzącego od różnych źródeł światła – Słońca (np. światło słoneczne odbite od białej kartki), żarówki i świetlówki. Dobierają się w pary, aby następnie obserwować wspólnie widma i ocenić różnice między nimi. Następnie nauczyciel w formie pokazu wyjaśnia, czym jest widmo ciągłe oraz czym różnią się widma światła białego pochodzącego od różnych źródeł. Następnie dyskutuje z uczniami, czy dostrzegli różnice pomiędzy swoimi obserwacjami.

Faza podsumowująca:

W ramach utrwalenia zdobytych wiadomości i zrozumienia widzenia barw uczniowie rozwiązują zadania 1, 2 oraz 5 z zestawu ćwiczeń e-materiału.

Praca domowa:

W ramach pracy domowej uczniowie rozwiązują zadania 3, 4 oraz 6, 7 i 8 z zestawu ćwiczeń e-materiału. Korzystając ze wskazówek w rozdziale „Przeczytaj” uczniowie budują samodzielnie prosty spektroskop do obserwacji widm wybranych przez siebie źródeł światła.

Wskazówki metodyczne opisujące różne zastosowania danego multimedium

Multimedium może posłużyć jako wprowadzenie do lekcji opisującej mechanizm widzenia.

Table of Contents

Wprowadzenie

Przeczytaj

Grafika interaktywna

Sprawdź się

Dla nauczyciela