Spis treści

Monumentalne formy rzeźbiarskie Magdaleny Abakanowicz

Ilustracja przestawia rzeźby brązowych postaci stojących obok siebie w kilku rzędach. Postacie widoczne są od piersi w dół.

Skomplikowane, magiczne i ogromne formy rzeźbiarskie Magdaleny Abakanowicz

Ważne daty

1930-2017 – lata życia Magdaleny Abakanowicz

1970-1978 – Czarny Environment

1967-1975 – Abakany

1973-1975 – cykl Głowy

1976-1980 – cykl Plecy

1991 – projekt Architektury arborealnej

Scenariusz lekcji dla nauczyciela

Otwiera się w nowym oknie

Plik o rozmiarze 171.58 KB w języku polskim

II. Zapoznawanie z najwybitniejszymi dziełami w zakresie architektury i sztuk plastycznych. Uczeń:

II.1. wymienia i rozpoznaje najbardziej znane dzieła sztuki różnych epok, stylów oraz kierunków sztuk plastycznych;

II.13.b) w rzeźbie: bryły, kompozycji, faktury, relacji z otoczeniem,

II.14. wskazuje środki stylistyczne i środki ekspresji, które identyfikują analizowane dzieło z odpowiednim stylem, środowiskiem artystycznym lub autorem;

II.18. formułuje samodzielne, logiczne wypowiedzi argumentacyjne na temat dzieł sztuki.

II.9. identyfikuje najbardziej reprezentatywne i najsłynniejsze dzieła na podstawie charakterystycznych środków warsztatowych i formalnych oraz przyporządkowuje je właściwym autorom;

III. Zapoznawanie z dorobkiem najwybitniejszych twórców dzieł architektury i sztuk plastycznych. Uczeń:

III.3. sytuuje twórczość artystów powszechnie uznawanych za najwybitniejszych w czasie, w którym tworzyli (z dokładnością do jednego wieku, a w przypadku twórców sztuki nowoczesnej i współczesnej – z dokładnością do połowy wieku) oraz we właściwym środowisku artystycznym;

III.4. łączy wybrane dzieła z ich autorami na podstawie charakterystycznych środków formalnych;

III.5. na podstawie przedłożonych do analizy przykładów dzieł formułuje ogólne cechy twórczości następujących twórców: Fidiasz, Poliklet, Praksyteles, Giotto, Jan van Eyck, Hieronim Bosch, Masaccio, Sandro Botticelli, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Andrea Mantegna, Piero della Francesca, Rafael Santi, Giorgione, Tycjan, Jacopo Tintoretto, Pieter Bruegel Starszy, Albrecht Dürer, Hans Holbein Młodszy, Donatello, Filippo Brunelleschi, Andrea Palladio, El Greco, Caravaggio, Gianlorenzo Bernini, Francesco Borromini, Diego Velázquez, Bartolomé Esteban Murillo, Georges de la Tour, Nicolas Poussin, Claude Lorrain, Peter Rubens, Anton van Dyck, Frans Hals, Rembrandt van Rijn, Jan Vermeer van Delft, Antoine Watteau, Jacques Louis David, Jean Auguste Dominique Ingres, Antonio Canova, Berthel Thorvaldsen, Francisco Goya, Eugène Delacroix, Caspar David Friedrich, William Turner, John Constable, Gustave Courbet, Jean François Millet, Eduard Manet, Claude Monet, Edgar Degas, August Renoir, Georges Seurat, Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Paul Cézanne, Henri de Toulouse-Lautrec, August Rodin, Gustaw Klimt, Alfons Mucha, Antonio Gaudí, Edward Munch, Henri Matisse, Pablo Picasso, Umberto Boccioni, Wasyl Kandinsky, Piet Mondrian, Kazimierz Malewicz, Marcel Duchamp, Giorgio de Chirico, Salvador Dalí, René Magritte, Marc Chagall, Amadeo Modigliani, Jackson Pollock, Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Francis Bacon, Yves Klein, Niki de Saint Phalle, Christo, Duane Hanson, Victor Vasarelly, Alberto Giacometti, Constantin Brançusi, Henry Moore, Le Corbusier, Frank Lloyd Wright, oraz artystów polskich i działających w Polsce (m.in. takich jak: Wit Stwosz, Bartłomiej Berrecci, Tylman z Gameren, Dominik Merlini, Bernardo Belotto, Marceli Bacciarelli, Piotr Aigner, Piotr Michałowski, Artur Grottger, Henryk Rodakowski, Jan Matejko, Józef Chełmoński, Maksymilian i Aleksander Gierymscy, Józef Brandt, Olga Boznańska, Józef Pankiewicz, Władysław Podkowiński, Jan Stanisławski, Leon Wyczółkowski, Henryk Siemiradzki, Xawery Dunikowski, Stanisław Wyspiański, Józef Mehoffer, Jacek Malczewski, Witold Wojtkiewicz, Witkacy, Leon Chwistek i inni przedstawiciele grupy formistów, przedstawiciele grupy Rytm, kapistów i grupy „a.r.”, Tadeusz Makowski, Andrzej Wróblewski, Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Alina Szapocznikow, Władysław Hasior, Roman Opałka, Magdalena Abakanowicz);

III.8. formułuje samodzielne, logiczne wypowiedzi argumentacyjne na temat twórczości wybitnych artystów.

IV. Kształcenie w zakresie rozumienia i stosowania terminów i pojęć związanych z dziełami sztuki, ich strukturą i formą, tematyką oraz techniką wykonania. Uczeń:

IV.2. zna terminologię związaną z opisem formy i treści dzieła malarskiego, rzeźbiarskiego i graficznego, w tym m.in. nazwy formuł ikonograficznych, słownictwo niezbędne do opisu kompozycji, kolorystyki, relacji przestrzennych i faktury dzieła;

IV.6. właściwie stosuje terminy dotyczące opisu treści i formy dzieł sztuk plastycznych;

V. Zapoznanie ze zbiorami najważniejszych muzeów i kolekcji dzieł sztuki na świecie i w Polsce, a także z funkcją mecenatu artystycznego oraz jego wpływem na kształt dzieła sztuki. Uczeń:

V.3. łączy dzieło z muzeum lub miejscem (kościoły, pałace, galerie), w którym się ono znajduje.

Nauczysz się

wskazywać cechy twórczości Magdaleny Abakanowicz;

wyjaśniać ideę abakanów;

omawiać dzieła artystki;

analizować poszczególne prace artystki.

Magdalena Abakanowicz jako rzeźbiarka współczesna - abakany

Magdalena Abakanowicz (1930-2017) - rzeźbiarka, autorka tkanin i instalacji przestrzennych. Studiowała w PWSSP w Sopocie i w ASP w Warszawie (1950-1954). Została profesorem PWSSP w Poznaniu. Otrzymała doktorat honoris causa Royal Academy of Art w Londynie, a także nagrody w wielu krajach. Wystawiała w najpoważniejszych instytucjach artystycznych na świecie.

Autor nieznany, Magdalena Abakanowicz w pracowni, 1968 r., Warszawa, niezlasztuka.net, CC BY 3.0

W tkaninach, wykonywanych z różnych, do tej pory rzadko bądź wcale nie używanych materii jak sznury, naturalne, nie uprzędzone owcze runo, końskie włosie - zerwała z gobelinem jako tkanym obrazem, dążąc do efektów fakturowych i przestrzennych, czyniąc tkactwo polem eksperymentów artystycznych.

Po epizodzie poszukiwań w dziedzinie tkaniny malowanej ręcznie (1955-60) artystka pokazała na Biennale Tkaniny Artystycznej w Lozannie w 1962 Kompozycję białych form, która zapoczątkowała jej dalszą drogę twórczą.

Z czasem grubo tkane, mięsiste tkaniny - od 1967 r. nazywane abakanami - stanowiły dzieła o dużym dramatyzmie, pozbawione łatwego estetyzmu, za sprawą zgrzebności materiałów i kolorów. Abakany powstawały w latach 1967-1975. Wielkie abstrakcyjne abakany, tworzące niekiedy potężne aranżacje z ekspresją penetrujące przestrzeń, bogactwem fakturalnym przypominają malarstwo informelu, np. Abakan czerwony.

Ilustracja interaktywna przedstawiająca instalację w czerwonym kolorze. Aktywny punkt na ilustracji zawiera dodatkowe informacje. 1. Wielkie abstrakcyjne abakany, tworzące niekiedy potężne aranżacje z ekspresją penetrującą przestrzeń, bogactwem fakturalnym przypominają malarstwo informelu na przykład Abakan czerwony.

Zasób oparty o element wizualny.

1

1

Wielkie abstrakcyjne abakany, tworzące niekiedy potężne aranżacje z ekspresją penetrujące przestrzeń, bogactwem fakturalnym przypominają malarstwo informelu, np. Abakan czerwony.

Magdalena Abakanowicz, "Czerwony Abakan", 1969, Museum Bellerive, Zurych, Szwajcaria, weranda.pl, CC BY 3.0

Ilustracja interaktywna przedstawiająca halę z umieszczoną instalacją w czarnym kolorze. Na podłodze hali rozmieszczone są elementy przypominające pęknięty strąk. Na ilustracji znajduje się aktywny punkt z dodatkowymi informacjami. 1. Instalacja składa się z 15 części. Każdy z nich został stworzony z sizalu - włókna otrzymywanego z agawy.

Zasób oparty o element wizualny.

1

1

Instalacja składa się z 15 części. Każdy z nich został stworzony z sizalu - włókna otrzymywanego z agawy.

Magdalena Abakanowicz, „Czarny environment” (Abakan), 1970-78, Muzeum Narodowe, Wrocław

(…) artystka zerwała z tradycją przyścienności, płaszczyznowości tkaniny przeznaczonej do dekoracji wnętrza. Jak sama po latach pisała, abakany:

„[...] drażniły ludzi. Były nie w porę. W tkactwie gobelin francuski, w sztuce: pop-art i sztuka konceptualna, a tu [formy] magiczne, skomplikowane ogromne...”.

Zarazem jednak abakany budziły podziw - dla pomysłowości i konsekwencji autorki. Stały się jej przepustką do światowych salonów: w 1962 roku na Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie zachwyciły publiczność oraz krytykę, zaś trzy lata później, na Biennale w Sao Paulo, Abakanowicz nagrodzono za nie złotym medalem. W tym momencie rozpoczęła się jej międzynarodowa kariera.

Abakany dobrze pokazywały rzeźbiarski sposób myślenia artystki o tkaninie i technicznych możliwościach jej formowania. Wykorzystana w nich została miękkość materiału, jego podatność na kształtowanie, uległość wobec woli twórcy. Wykonane z naturalnego, roślinnego włókna olbrzymie koliste płachty łatwiej jednak skojarzyć ze światem zwierząt, niż roślin. Abakany wydają się groźne - przypominają płaty porowatej skóry, zdartej z monstrów-olbrzymów, a efekt ten spotęgowało zastosowanie przez artystkę wielkiej, ponadludzkiej skali i prawa serii, jak też działania aranżacyjne, zbliżone do environment.

Źródło: https://culture.pl/pl/tworca/magdalena-abakanowicz (dostęp z dnia 31.03.2018)

Po 1970 Abakanowicz zajmowała się ekspresyjnymi kompozycjami z zasupłanych, zasnuwających całe wnętrze lin, które realizuje także w pejzażu, głównie miejskim. W 1971 r. w Pasadena Art Museum w Kalifornii, odbyła się wystawa indywidualna Abakanowicz z cyklu: Lina, jej penetracje, jej sytuacja w przestrzeni.

Slajd 1 z 3

Magdalena Abakanowicz, „Instalacja z lin”, 1970 r., abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Przejdź do następnego slajdu

Sposób przedstawienia człowieka w rzeźbach Abakanowicz

W 1975 r. Abakanowicz wykonywała „Postacie siedzące”. Jak sama pisała „Postacie siedzące”: [...] to skorupowe negatywy objętości ludzkiego ciała. Są również problemem zawierania i odejmowania. Ten cykl dotyczy pustej przestrzeni, która może być wypełniona przez naszą wyobraźnię, oraz strefy dotykalnej, sztywnej, która jest niekompletnym śladem naszej przestrzennej przystawalności do materialnego otoczenia.

Źródło: online-skills.

Ilustracja przedstawia instalację artystyczną Plecy składającą się z figur, które odwrócone są do widza plecami. Postacie sidzą na podłożu ich głowy nie są widoczne. Na ilustracji znajduje się aktywny punkt z dodatkowymi informacjami 1. W latach 1976–1982 tworzyła rzeźbiarski cykl Plecy, posługując się szarym płótnem, usztywnionym żywicą, pakułami, sznurkiem - konstruując z nimi pełne symboliki aranżacje przestrzenne.

Zasób oparty o element wizualny.

1

1

W latach 1976-1982 tworzyła rzeźbiarski cykl Plecy, posługując się szarym płótnem, usztywnionym żywicą, pakułami, sznurkiem - konstruując z nich pełne symboliki aranżacje przestrzenne.

Magdalena Abakanowicz, „Plecy”, 1976-80 r., Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Pusan, Korea Południowa, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Źródło: online-skills.

Od połowy lat 80. Abakanowicz tworzy Tłumy. Na pierwszy Tłum, prezentowany podczas retrospektywy artystki w Muzeum Műcsarnok w Budapeszcie w 1988 roku, składało się 50 figur. Drugi powstał, gdy przeprowadziła się w raz z mężem do domu z pracownią.

Ilustracja przedstawia instalację artystyczną składającą się z figury, które tworzą tłum. Na ilustracji znajduje się aktywny punkt zawierający dodatkowe informacje: 1. W Tłumach stoją niemal identyczne postacie, czasem wykonane z worków jutowych, czasem odlewane w brązie. Figury Abakanowicz nie posiadają twarzy, tego elementu autonomii, który w największym stopniu decyduje o cechach osobniczych człowieka. Pozbawione twarzy nie mają tożsamości, nie mogą się wypowiedzieć, nie mają prawa głosu.

Zasób oparty o element wizualny.

1

1

W Tłumach stoją niemal identyczne postacie, czasem wykonywane z worków jutowych, czasem odlewane w brązie. Figury Abakanowicz nie posiadają twarzy, tego elementu autonomii, który w największym stopniu decyduje o cechach osobniczych człowieka. Pozbawione twarzy nie mają też tożsamości, nie mogą się wypowiedzieć, nie mają prawa głosu.

Magdalena Abakanowicz, „Tłum”, 1988 r., Pałac w Budapeszcie, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Ilustracja przedstawia instalację artystyczną Embriony składającą się z figurek, które udają embriony. Wśród tych dużych rozmiarów embrionów stoi kobieta w czarnym ubraniu, opierając się o ścinę sali. Na ilustracji znajduje się aktywny punkt, zawierający dodatkowe informacje: 1. Dzieło składa się z dwustu elementów i są one różne rozmiary. Każdy z nich został ręcznie uszyty. Do produkcji tego dzieła użyto płótna workowego, liny konopnej, sizalu, nylonu oraz metalowych stelaży. Obecnie praca jest dostępna w kolekcji Tate w Wielkiej Brytanii.

Zasób oparty o element wizualny.

1

1

Dzieło składa się z dwustu elementów o różnych rozmiarach. Każdy z nich został ręcznie uszyty. Do produkcji tego dzieła użyto płótna workowego, liny konopnej, sizalu, nylonu oraz metalowych stelaży. Obecnie praca znajduje się w kolekcji Tate w Wielkiej Brytanii.

Magdalena Abakanowicz, „Embriony”, 1980 r., kolekcja prywatna artystki, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Tkaniny Abakanowicz, znane na całym świecie, znajdujące się w wielu kolekcjach i zbiorach muzealnych, uczyniły z tkactwa środek samodzielnej artystycznej wypowiedzi, zmieniając decydująco stosunek do tej dziedziny, przez długi czas zaliczanej wyłącznie do sztuki użytkowej i traktowanej jedynie zdobniczo. Kształtowanie tkaniny w sposób totalny, oderwanie jej od ściany, drapieżne anektowanie przez nią przestrzeni, niezwykłe poszukiwania w zakresie efektów fakturowych i skali dokonało rewolucyjnych zmian w podejściu do tkactwa, uczyniło z niego pełnoprawną dziedzinę artystyczną i przyczyniło się do sukcesu tzw. polskiej szkoły tkaniny.

Prezentacja 3D Nierozpoznani przedstawia największą instalacje plenerową Magdaleny Abakanowicz. Na ilustracji widoczne są bezgłowe postacie ustawione na drodze w Parku Cytadeli w Poznaniu od 2002 roku. Postacie stoją w sposób nieuporządkowany, jest ich 112. Prezentacja zawiera dodatkowe informacje: Magdalena Abakanowicz urodziła się 20 czerwca 1930 roku w Falentach, zmarła 20 kwietnia 2017 roku w Warszawie. Była polską rzeźbiarką, nauczycielką akademicką Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Profesorką wizytującą na University of California. Należy do grona najbardziej znanych polskich artystek poza granicami kraju. Jej światowa kariera zaczęła się od lat 60, dwudziestego wieku, kiedy zaczęła tworzyć abakany, miękkie formy rzeźbiarskie wykonane z farbowanego sizalu. Abakany zrywają z tkaniną jako materią przyścienną. Jej prace były rozwieszone u sufitu i wyglądały jak płaty skóry. Innym jej znanym projektem są struktury organiczne - obłe formy wykonane z workowatego płótna, wypełnione miękką substancją. W latach 80 i 90 dwudziestego wieku zaczęła eksperymentować z innymi technikami i materiałami, jak: drewno, metal, kamień, ceramika. Zaczęła tworzyć realizacje przeznaczone do pokazywania w przestrzeni publicznej, które są eksponowane na całym świecie a w Polsce w Poznaniu i Elblągu. Abakanowicz często tworzyła i pokazywała swoje prace w seriach w celu wzmocnienia ekspresji obiektów i tym samym wpływu na przestrzeń. Po uruchomieniu animacji widać pięć obrazów z dodatkowymi informacjami. Obraz 1 przedstawia: Pomnik Zugmunta Dodatkowe informacje: Obraz 2 przedstawia: Dodatkowe informacje: Obraz 3 przedstawia: Nierozpoznani, widok z boku Dodatkowe informacje: Nierozpoznani są największą instalacją plenerową wybitnej polskiej artystki Magdaleny Abakanowicz. Zespół 112 bezgłowych postaci jest prezentowany w Parku Cytadela w Poznaniu od 2002 roku. Obraz 4 przedstawia: Dodatkowe informacje: Obraz 5 przedstawia: Nogi - odlane z żeliwa Dodatkowe informacje: Magdalena Abakanowicz urodziła się 20 czerwca 1930 r. w Falentach, zmarła 20 kwietnia 2017 r. w Warszawie. Była polską rzeźbiarką, nauczycielką akademicką Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (w latach 1965–1990), profesorką wizytującą na University of California (1984). Należy do grona najbardziej znanych polskich artystek poza granicami kraju. Jej światowa kariera zaczęła się od lat, 60. XX wieku, kiedy zaczęła tworzyć abakany: miękkie formy rzeźbiarskie wykonane z farbowanego sizalu. Abakany zrywają z tkaniną jako materią przyścienną. Jej prace były rozwieszane u sufitu i wyglądały jak płaty skóry. Innym jej znanym projektem są Struktury organiczne – obłe formy wykonane z workowatego płótna, wypełnionego miękką substancją. W latach 80. i 90. XX w. zaczęła eksperymentować z innymi technikami i materiałami jak: drewno, metal, kamień, ceramika. Zaczęła tworzyć realizacje przeznaczone do pokazywania w przestrzeni publicznej, które są eksponowane na całym świecie, a w Polsce w Poznaniu i Elblągu. Abakanowicz często tworzyła i pokazywała swoje prace w seriach, w celu wzmocnienia ekspresji obiektów i tym samym wpływu na przestrzeń.

Źródło: online skills.

Idei prawa serii Abakanowicz była wierna przez całe życie twórcze: nad dzieło jednostkowe przedkłada zbiór. Pokazywana w latach 70. wystawa „Struktury organiczne” była jeszcze wyrazistszym niż abakany potwierdzeniem tej zasady: w przestrzeni galerii autorka umieszczała kilkadziesiąt rozmaitej wielkości obłych form z workowego płótna, wypełnionych miękką substancją. „Realizowała” w ten sposób między innymi doświadczenie dzieciństwa, które tak wspominała:

„Po wielu latach materiałem moim stało się to, co miękkie, o skomplikowanej tkance. Odczuwam w tym bliskość i pokrewieństwo z tym światem, którego nie chcę poznać inaczej, jak dotykając, odczuwając i łącząc z tą częścią mojego, noszoną najgłębiej. [...] Między mną a materiałem, z którego tworzę, nie ma pośrednictwa narzędzia. Wybieram go rękami. Rękami kształtuję. Ręce przekazują mu moją energię. Tłumacząc zamysł na kształt, zawsze przekażą one coś, co wymyka się konceptualizacji. Ujawnią nieuświadomione.”

Źródło: https://culture.pl/pl/tworca/magdalena-abakanowicz (dostęp z dnia 31.03.2018)

Dzieła zaangażowane

Abakanowicz jest artystką, którą bardzo ciężko zaliczyć do jakiegoś nurtu w sztuce. Jej sztuka jest niezależna. Artystka doświadczyła najbardziej ponurych reakcji ludzkich w czasie II wojny światowej, a następnie programowej szablonowości komunizmu, a mimo to jej sztuka jest bardzo osobista, nie dająca sie zaszeregować.

Od lat 80. Magdalena Abakanowicz tworzyła monumentalne rzeźby z kamienia i brązu, umieszczone w plenerze, m.in. Katarsis (1985 r.) w Pistoi i kamienne koła - Negev - w Jerozolimie (1987 r.)

Slajd 1 z 2

Magdalena Abakanowicz, „Katarsis”, 1985 r., kolekcja Spazi d’Arte, Włochy, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Przejdź do następnego slajdu

Artystka stworzyła także cykl Gry wojenne - agresywne w wyrazie pnie drzew, okute w metal.

Slajd 1 z 2

Źródło: online-skills.

Przejdź do następnego slajdu

Dla Hiroszimy zaprojektowała również pomnik w kształcie dramatycznie wyciągniętej ręki, wysokości 640 m.

Skłonność do działania w coraz większej skali doprowadziła Abakanowicz do architektury. Na wykonany przez nią projekt zabudowy Nanterre na zamknięciu tzw. Wielkiej Osi Paryża składają się udziwnione budynki o naturalno-ekologicznych formach przypominających drzewa, które miała porastać prawdziwa roślinność - tzw. Architektura arborealna.

Slajd 1 z 2

Magdalena Abakanowicz, Projekt Architektury arborealnej, 1991, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Przejdź do następnego slajdu

W latach 80. XX w. wykonuje Abakanowicz cykle rzeźbiarskie: Zwierzęta i Sarkofagi oraz Sarkofagi w szklanych domach

Magdalena Abakanowicz, „Siedzący Mutanci”, 1996 r., kolekcja prywatna, abakanowicz.art.pl, CC BY 3.0

Ćwiczenie 1

Podaj przykłady rzeźb Magdaleny Abakanowicz.

Przyjrzyj się wybranym ilustracjom i przyporządkuj do nich ich nazwy.

UsunKatarsis     UsunGłowy     UsunPlecy

Ćwiczenie 2

W jakich latach powstawały abakany?

Przyjrzyj się wybranym ilustracjom i przyporządkuj do nich ich nazwy.

UsunEmbriologia     UsunPostacie siedzące     UsunSiedzący Mutanci

Ćwiczenie 3

Jak nazywa się rodzaj tkaniny artystycznej będącej monumentalną kompozycją przestrzenną zbliżoną do rzeźby, autorstwa Magdaleny Abakanowicz?

Zaznacz prawidłową odpowiedź.

- Gobeliny

- Negev

- Abakany

Źródło: online-skills.

Ćwiczenie 4

Połącz w pary dzieła z techniką w jakiej zostały wykonane:

Cykl Gry Wojenn

drewno i metalPołączony z: Cykl Gry Wojenn

Plec

szare płótno usztywnione żywicą, pakułami, sznurkiemPołączony z: Plec

Katarsis

brązPołączony z: Katarsis

Źródło: online-skills.

Ćwiczenie 5

Które z dzieł Magdaleny Abakanowicz uważasz za najciekawsze? Uzasadnij swój wybór.

Rozpoznaj, z których dzieł pochodzą fragmenty.

Ćwiczenie 6

Nazwij cykle Magdaleny Abakanowicz.

Nazwij cykle, z których pochodzą ilustracje dzieł.

Ćwiczenie 7

Uzupełnij tekst.

Magdalena Abakanowicz studiowała w PWSSP w      i w ASP w Warszawie. Została profesorem PWSSP w     . Otrzymała doktorat honoris causa Royal Academy of Art w      , a także nagrody w wielu krajach. Po epizodzie poszukiwań w dziedzinie tkaniny malowanej ręcznie artystka pokazała na Biennale Tkaniny Artystycznej w      w 1962 Kompozycję białych form, która zapoczątkowała jej dalszą drogę twórczą.

Lozannie     Sopocie     Poznaniu     Londynie

Źródło: online skills.

Polecenie 1

Na czym polega indywidualizm artystki? , Uzasadnij, na podstawie wybranych dzieł Abakanowicz.

Na podstawie wybranych dzieł Abakanowicz, uzasadnij, na czym polega indywidualizm artystki.

Uzupełnij

Polecenie 2

Na podstawie pracy Czarny Environment Magdaleny Abakanowicz wytłumacz pojęcie environment.

Na podstawie pracy Czarny Environment Magdaleny Abakanowicz wytłumacz pojęcie environment.

Źródło: online skills.

Uzupełnij

Słownik pojęć

abakan

rodzaj tkaniny artystycznej będącej monumentalną kompozycją przestrzenną zbliżoną do rzeźby, autorstwa Magdaleny Abakanowicz

environment

environment, etwironment art, termin określający rodzaj dzieła i równocześnie działania plastycznego, polegający na zaaranżowaniu przestrzeni w taki sposób, by widz, znajdując się wewnątrz aranżacji, poddany był ze wszystkich stron zintegrowanemu działaniu bodźców plastycznych. Environment pojawił się w końcu lat 50. w kręgu pop-artu. Za pioniera environment uważa się A. Kaprowa; do wybitnych przedstawicieli należą E. Kienholz i C. Oldenburg. W Polsce pierwsze environment stanowiło Studium przestrzeni W. Fangora i S. Zamecznika, zrealizowane w 1958 w Warszawie, (ang. „otoczenie”)

instalacja

w sztuce współczesnej. przestrzenny układ elementów zaprojektowany przez artystę, najczęściej specjalnie do określonej przestrzeni. W aranżacji tej stosowane są często tzw. przedmioty gotowe —» ready-mades. Instalacji towarzyszy zazwyczaj komentarz artysty wprowadzający widza w kontekst dzieła. Instalację uprawiał m.in. Niemiec J. Beuys, w Polsce zaś m.in. G. Kowalski i K. Bednarski.

Źródło Słownik terminologiczny sztuk pięknych, pod red. K. Kubalska-Sulkiewicz (koordynator), M. Bielska-Łach, A. Manteuffel-Szarota, wyd. 4, Warszawa 2003

Galeria dzieł sztuki

Slajd 1 z 17

Autor nieznany, Magdalena Abakanowicz w pracowni, 1968 r., Warszawa, niezlasztuka.net, CC BY 3.0

Przejdź do następnego slajdu

Bibliografia

Konteksty 2006/3-4, numer monograficzny poświęcony Magdalenie Abakanowicz

Magdalena Abakanowicz, Poza ambicjami duchowymi jest w każdym człowieku ta gigantyczna materialność, rozmawiał: Jakub Janiszewski, TOK FM

https://msl.org.pl/media/user/Czytelnia/magdalena-abakanowicz-1991-pdf.pdf (dostęp z dnia 31.03.2018)

Table of Contents

Monumentalne formy rzeźbiarskie Magdaleny Abakanowicz