Czy koniecznie potrzebujemy rodziców? Przecież w szkole dziecko zachowuje się inaczej niż w domu.
Jeżeli interesują nas przyczyny trudności ucznia, chcemy możliwie dokładnie poznać pozaszkolne czynniki środowiskowe jego zachowania, to warto zapytać rodziców/opiekunów o ich obserwacje. Rodzice/opiekunowie coraz częściej nazywani są „specjalistami od swojego dziecka”. Równoprawne włączenie ich w proces oceny oraz terapii nie umniejsza naszych kompetencji, natomiast pomaga szybciej i skuteczniej zaktywizować ucznia oraz wesprzeć jego uczestnictwo. Czasem dobrze zadane pytanie, metodycznie przeprowadzona rozmowa pełnią funkcję terapeutyczną, jednocześnie wpisując się w tzw. psychoedukację rodziców/opiekunów. Porozumienie, ukazanie wspólnego celu, chęci pomocy dziecku otwiera nam drzwi do nieznanego nam świata uczniów, pomaga adekwatnie rozeznać ich potrzeby i możliwości, a przez to budować autorytet zaangażowanego specjalisty w oczach rodziców/opiekunów. A poza tym już od lat włączenie środowiska domowego jest naszym obowiązkiem. Warto przypomnieć rolę oceny funkcjonalnej w edukacji włączającej:
„Kluczowym pojęciem wdrażanego modelu edukacji włączającej jest ocena funkcjonalna, którą należy traktować jako punkt wyjścia i dojścia dla planowanych zmian (proces rozwoju – horyzont ukierunkowujący z metapoziomu wszystkie działania w obszarze włączenia). Przez ocenę funkcjonalną rozumie się: Wieloaspektowy proces rozpoznawania zasobów i trudności ucznia oraz oddziałujących na niego czynników środowiskowych, uwzględniający analizę funkcjonowania (opartą na klasyfikacji ICF, wiedzy o kamieniach milowych w rozwoju dziecka) oraz – o ile została postawiona – diagnozę kryterialną (opartą na klasyfikacji medycznej ICD lub DSM), a także adekwatny i podlegający stałej ewaluacji program wsparcia. Ocena funkcjonalna jest przeprowadzana w środowisku nauczania i wychowania dziecka – w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, szkole lub placówce, do której uczęszcza, oraz – jeśli zachodzi taka potrzeba, w placówce specjalistycznej lub w miejscu zamieszkania (na przykład w sytuacji małego dziecka lub gdy uczeń jest objęty indywidualnym nauczaniem). Działania diagnostyczne, których wyniki wykorzystuje się w ocenie funkcjonalnej w systemie oświaty, są podejmowane również w placówkach działających poza tym systemem”. (MEiN, 2020, s. 55–56).