R1c7tSWunj9GV1
Ilustracja przedstawia dzieło Piero della Francesca: „Biczowanie”. Na obrazie widzimy trzy sceny: na pierwszym planie, z prawej strony obrazu – trzy stojące postaci, z których środkowa znajduje się na wprost, a dwie pozostałe w ujęciu z profilu; z lewej strony, w głębi: biczowanie Chrystusa – w tej scenie uczestniczą cztery postaci; nieco dalej – znajduje się siedzący mężczyzna, najprawdopodobniej Poncjusz Piłat. Doskonale oddana jest pozorna głębia perspektywy - oddają ją przede wszystkim kasetony namalowane na suficie świątyni oraz posadzka.

Pasja jako przemiana relacji muzyki i tekstu

Piero della Francesca, „Biczowanie”, 1460 r., Galleria Nazionale delle Marche, Urbino, Włochy, wikimedia.org, domena publiczna.
bg‑yellow

Dla ciekawskich

Światło cierpienia. Malarska wizja pasji a muzyczny dramat

Motywy pasyjne w malarstwie ukazują dramat Męki Chrystusa poprzez silne kontrasty światła, ekspresję postaci i skupienie na emocjonalnym wymiarze cierpienia.

Obrazy Rembrandta, ukazujące Mękę Pańską, można odczytać jak wizualną pasję, w której światło i cień pełnią rolę emocjonalnego komentarza – podobnie jak muzyka w dziełach Bacha. Tak jak w pasji muzycznej, także tutaj narracja ustępuje miejsca głębokiemu przeżyciu, a odbiorca zostaje wciągnięty w dramat cierpienia i jego uniwersalne znaczenie.

W latach 1632‑1646 Rembrandt otrzymał zlecenie na cykl obrazów z historii dzieciństwa Jezusa i Męki Pańskiej, przeznaczonych do dekoracji rezydencji Fryderyka Henryka Orleańskiego. Wśród nich znalazły się Podniesienie KrzyżaZdjęcie z Krzyża, w których malarz nawiązał do obrazów Rubensa o tej samej tematyce. Rembrandt położył jednak nacisk na cierpienie Ukrzyżowanego, skupił się na oddaniu istoty poświęcenia w imię człowieczeństwa – krwawe ślady koronacji, gwoździ i rany w boku są widoczne na belkach krzyża po zdjęciu Chrystusa. Bijący od niego blask jest jednocześnie źródłem światła, padającym na otoczenie.

Rll4KuoagNDDE1
Rembrandt van Rijn, „Podniesienie krzyża”, ok. 1633, Stara Pinakoteka, Monachium, Niemcy, wikimedia.org, domena publiczna.
R1MzsfPY2i6761
Rembrandt van Rijn, „Zdjęcie z krzyża”, ok. 1633, Stara Pinakoteka, Monachium, Niemcy, wikimedia.org, domena publiczna.
RsigaOBVqBIdB1
Rembrandt van Rijn, „Zdjęcie z krzyża”, 1634, Ermitaż, Sankt Petersburg, Rosja, wikimedia.org, domena publiczna.

Kolejne dzieła ukazują różne ujęcia Męki Chrystusa w malarstwie barokowym, od dynamicznego dramatu i brutalności scen po wyciszoną, kontemplacyjną refleksję nad cierpieniem.

Gerard Douffet, „Pojmanie Chrystusa i epizod z Malchusem” (1620)

Zwróć uwagę na dramatyzm sceny – moment aresztowania Chrystusa ukazany jest z dużą emocjonalnością. Istotnym szczegółem jest epizod z Malchusem – sługą arcykapłana, któremu Piotr odcina ucho – co symbolizuje napięcie między przemocą a miłosierdziem. Zauważ kontrast światła i cienia, dynamiczne gesty postaci oraz wyraziste twarze, które podkreślają emocje i charakter każdej postaci.

Caravaggio, „Biczowanie Chrystusa” (1607–1609)

Obraz emanuje intensywnym dramatyzmem dzięki charakterystycznemu dla Caravaggia światłocieniowi (chiaroscuro). Skoncentruj się na fizyczności postaci, brutalności gestów i napięciu mięśni – malarz ukazuje cierpienie Chrystusa w sposób niezwykle realistyczny. Kompozycja jest zwarta, skupiona na centralnej postaci i oprawcach, co potęguje emocjonalne oddziaływanie dzieła.

Diego Velázquez, „Chrystus na krzyżu” (ok. 1632)

Obraz uderza prostotą i spokojem – Chrystus ukazany jest samotnie na ciemnym tle, bez dodatkowych postaci czy elementów narracyjnych. Warto zwrócić uwagę na harmonię kompozycji, subtelne światło i naturalizm anatomiczny. Twarz Chrystusa jest spokojna, niemal pogodzona z losem, co nadaje dziełu wymiar kontemplacji i duchowego skupienia.

bg‑yellow

Biblioteka muzyczna

RE182HHO15D2U
Film edukacyjny pt. „Artystyczny geniusz Pasji Bacha”. W celu obejrzenia filmu należy nacisnąć na biały trójkąt na szarym tle. Pasja wg. Św. Jana. Artur Bielecki w tekście „Bach jego muzyczny obraz” pasji pisze: Wspaniała, pełna dramatyzmu pasja wg św. Jana BWV 245, należy do działu skomponowanych na początku lipskiego okresu. (spokojna muzyka w tle). (…) Dla muzycznego przedstawienia wydarzeń Wielkiego Piątku Bach sięgnął do tekstu poematu Bartolda Heinricha Brockesa z 1712 r., w partii Ewangelisty posłużył się jednak tekstem ewangelii, wprowadził też inne zmiany do wersji Brockesa. Świadczy to o dużej wadze, jaką kompozytor przywiązywał do warstwy literackiej utworu. W muzyce nawiązał oczywiście do wielowiekowej tradycji gatunku, respektując podział na partie solowe i chóralne, z pierwszoplanową parcie Chrystusa (vox Christi), Ewangelisty (jako narratora wydarzeń), a także tłumu (turbae). Kontrapunkt dla tych dramatycznych partii stanowią arie, w których soliści przedstawiają rodzaj lirycznego komentarza; identyczną funkcję pełnią krótkie, niezwykle piękne, ekspresyjny chorały. Słuchając pasji Bacha, zdajemy sobie również sprawę z silnego związku z kantatami kompozytora (czasem są to wręcz zapożyczenia fragmentów). (…) Filarami kompozycji są potężne chóry, na czele z otwierającym dzieło chóralnym wstępem Herr, unser Herrscher. W przekładzie tekst „Herr, unser Herrsher” brzmi następująco: Panie, nasz Władco, którego sława Świetna jest we wszystkich krajach! Ukaż nam przez Swoją Mękę, że Ty, jesteś prawym Synem Boga. Przez cały czas, nawet w największym upadku, będziesz wychwalany. (spokojna muzyka grana przez orkiestrę). Po informacjach prezentowane jest wykonanie pasji przez chór i orkiestrę.
RV7aE0i0TPf0z
Film edukacyjny pt. „Artystyczny geniusz Pasji Bacha”. W celu obejrzenia filmu należy nacisnąć na biały trójkąt na szarym tle.Pasja wg. Św. Mateusza. Na stronie filharmonii Śląskiej czytamy: Pasja według świętego Mateusza BWV 244 (1729) (…) to jedno z najwspanialszych dzieł muzycznych w dziejach. (…) (spokojna muzyka w tle) J.S. Bach (…) napisał pasję oratoryjną, która wobec pasji motetowych czy chorałowych odznacza się większym zróżnicowaniem oraz bogactwem form i środków. (…) Kompozytorowi zawdzięczamy przemyślany i trafny dobór tekstów do pasji. Całość kompozycji tworzy ponad 20 scen składających się na trzy wielkie obrazy – Chrystusa ze swoimi uczniami i Ostatniej Wieczerzy, Chrystusa na Górze Oliwnej oraz pojmania, śmierci i złożenia do grobu. W momentach kulminacyjnych narracja urywa się, a opowiadane sceny komentowane są w skupionych ariach, przeważnie poprzedzonych śpiewnymi recytatywami. Podobną rolę miały chorały, wyrażające uczucia wiernych. Podziw dla wielkiej sztuki J. S. Bacha budzi dramaturgia całości, doskonałe zespolenie historii pasyjnej z nabożnym współczuciem. Bogactwem melodycznej inwencji, logiką konstrukcji, mistrzostwem kompozytorskich środków tworzących prostotę a zarazem i głębię wyrazu, zachwycają każda aria, recytatyw i chór. Pasję rozpoczyna chór „Kommt, ihr Töchter: „Chodzicie, córki, pomóc mi opłakiwać… Patrzcie! Na kogo? …na Oblubieńca. Patrzcie na Niego…Jak? …jak na Baranka.” „O niewinny baranku Boga zabity na drzewie Krzyża.” „Patrzcie! Na co? Na jego cierpliwość.” „On zawsze cierpliwy, nawet, gdy został wzgardzony.” Patrzcie… Gdzie? …na naszą winę;” „Wszystkie nasze grzechy ty poniosłeś, gdyż inaczej musielibyśmy rozpaczać.” „Patrzcie na Niego, pozbawionego miłości i chwały, samotnie niosącego Krzyż.” „Zmiłuj się nad nami, o Jezu!” Po informacjach prezentowane jest wykonanie pasji przez chór i orkiestrę.
RsAc3eieU7aP1
Krzysztof Penderecki, „Pasja według św. Łukasza, O Crux, ave”
R2L0q6QdXmYj5
utwór 1 do zadania 2
R1BzY9NlpsnOH
utwór 2 do zadania 2
RZBpFptxdo3a7
utwór 3 do zadania 2