Dla nauczyciela

Numer e‑materiału: 2.8.4.4

Imię i nazwisko autora: Karolina Puzio

Przedmiot: Język obcy nowożytny – język niemiecki

Temat zajęć: Ich möchte Chirurg werden! / Chcę być chirurgiem!

Grupa docelowa: II etap edukacyjny, klasa VIII, poziom językowy A2+/B1

Cel ogólny lekcji:

Umiejętność wypowiadania się w mowie i w piśmie na temat zawodów dla umysłów ścisłych

Podstawa programowa:

Podstawa programowa – wersja II.1. Język obcy nowożytny nauczany jako pierwszy (II etap edukacyjny, klasy IV–VIII)
Cele kształcenia – wymagania ogólne
I. Znajomość środków językowych. Uczeń posługuje się podstawowym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie tematów wskazanych w wymaganiach szczegółowych.
II. Rozumienie wypowiedzi. Uczeń rozumie proste wypowiedzi ustne artykułowane wyraźnie, w standardowej odmianie języka, a także proste wypowiedzi pisemne, w zakresie opisanym w wymaganiach szczegółowych.
III. Tworzenie wypowiedzi. Uczeń samodzielnie formułuje krótkie, proste, spójne i logiczne wypowiedzi ustne i pisemne, w zakresie opisanym w wymaganiach szczegółowych.
IV. Reagowanie na wypowiedzi. Uczeń uczestniczy w rozmowie i w typowych sytuacjach reaguje w sposób zrozumiały, adekwatnie do sytuacji komunikacyjnej, ustnie lub pisemnie w formie prostego tekstu, w zakresie opisanym w wymaganiach szczegółowych.
V. Przetwarzanie wypowiedzi. Uczeń zmienia formę przekazu ustnego lub pisemnego w zakresie opisanym w wymaganiach szczegółowych.
Treści nauczania – wymagania szczegółowe
I. Uczeń posługuje się podstawowym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie następujących tematów:
4) praca (np. popularne zawody i związane z nimi czynności i obowiązki, miejsce pracy, wybór zawodu);
II. Uczeń rozumie proste wypowiedzi ustne (np. rozmowy, wiadomości, komunikaty, ogłoszenia, instrukcje) artykułowane wyraźnie, w standardowej odmianie języka:
1) reaguje na polecenia;
2) określa główną myśl wypowiedzi lub fragmentu wypowiedzi;
3) określa intencje nadawcy/autora wypowiedzi;
III. Uczeń rozumie proste wypowiedzi pisemne (np. listy, e‑maile, SMS‑y, kartki pocztowe, napisy, broszury, ulotki, jadłospisy, ogłoszenia, rozkłady jazdy, historyjki obrazkowe z tekstem, artykuły, teksty narracyjne, recenzje, wywiady, wpisy na forach i blogach, teksty literackie):
1) określa główną myśl tekstu lub fragmentu tekstu;
4) znajduje w tekście określone informacje;
5) rozpoznaje związki między poszczególnymi częściami tekstu;
IV. Uczeń tworzy krótkie, proste, spójne i logiczne wypowiedzi ustne:
1) opisuje ludzi, zwierzęta, przedmioty, miejsca i zjawiska;
2) opowiada o czynnościach, doświadczeniach i wydarzeniach z przeszłości i teraźniejszości;
3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;
4) przedstawia intencje, marzenia, nadzieje i plany na przyszłość;
5) opisuje upodobania;
V. Uczeń tworzy krótkie, proste, spójne i logiczne wypowiedzi pisemne (np. notatkę, ogłoszenie, zaproszenie, życzenia, wiadomość, SMS, pocztówkę, e‑mail, historyjkę, list prywatny, wpis na blogu):
1) opisuje ludzi, zwierzęta, przedmioty, miejsca i zjawiska;
2) opowiada o czynnościach, doświadczeniach i wydarzeniach z przeszłości i teraźniejszości;
3) przedstawia fakty z przeszłości i teraźniejszości;
VI. Uczeń reaguje ustnie w typowych sytuacjach:
1) przedstawia siebie i inne osoby;
3) uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;
4) wyraża swoje opinie, pyta o opinie, zgadza się lub nie zgadza się z opiniami;
5) wyraża swoje upodobania, intencje i pragnienia, pyta o upodobania, intencje i pragnienia innych osób;
VIII. Uczeń przetwarza prosty tekst ustnie lub pisemnie:
1) przekazuje w języku obcym nowożytnym informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. wykresach, mapach, symbolach, piktogramach) lub audiowizualnych (np. filmach, reklamach);
IX. Uczeń posiada:
1) podstawową wiedzę o krajach, społeczeństwach i kulturach społeczności, które posługują się danym językiem obcym nowożytnym, oraz o kraju ojczystym, z uwzględnieniem kontekstu lokalnego, europejskiego i globalnego;
2) świadomość związku między kulturą własną i obcą oraz wrażliwość międzykulturową.
X. Uczeń dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. korzystanie ze słownika, poprawianie błędów, prowadzenie notatek, stosowanie mnemotechnik, korzystanie z tekstów kultury w języku obcym nowożytnym).
XIII. Uczeń stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, identyfikowanie słów kluczy lub internacjonalizmów) i strategie kompensacyjne, w przypadku gdy nie zna lub nie pamięta wyrazu (np. upraszczanie formy wypowiedzi, zastępowanie innym wyrazem, opis, wykorzystywanie środków niewerbalnych).

Kształtowane kompetencje kluczowe:

  • kompetencje w zakresie rozumienia i tworzenia informacji;

  • kompetencje w zakresie wielojęzyczności;

  • kompetencje matematyczne;

  • kompetencje cyfrowe;

  • kompetencje osobiste, społeczne i w zakresie umiejętności uczenia się.

Cele operacyjne:

Uczeń:

  • wymienia zawody, w których sprawdzi się umysł ścisły;

  • opisuje, który z zawodów dla umysłów ścisłych uważa za najbardziej interesujący;

  • wyjaśnia koleżance/koledze w e‑mailu, czy widzi siebie w roli chirurga.

Cele motywacyjne:

Uczeń:

  • tworzy i wykorzystuje takie zadania językowe, które stanowią ilustrację przydatności języka obcego nowożytnego do realizacji własnych celów komunikacyjnych;

  • czuje się kompetentny, gdyż rozwiązuje zadania na miarę swoich możliwości;

  • wykorzystuje i rozwija kreatywność.

Strategie uczenia się:

  • dokonywanie świadomej analizy języka obcego, porównywanie struktur z językiem ojczystym;

  • automotywacja i zachęcanie siebie do działania;

  • odgadywanie znaczeń z wykorzystaniem wskazówek i sugestii językowych.

Metody i formy nauczania:

  • podająca – praca ze źródłem drukowanym, praca z tekstami audio, wyjaśnianie;

  • eksponująca – ćwiczenia przedmiotowe;

  • praktyczna – metoda aktywizująca, dyskusja;

  • kognitywna – udzielanie objaśnień (wskazówek) i komentarzy;

  • programowana – z użyciem komputera.

Formy pracy:

  • praca indywidualna,

  • praca w parach,

  • plenum.

Środki dydaktyczne:

  • komputer (np. laptop) z dostępem do Internetu,

  • słowniczek,

  • tekst źródłowy,

  • multimedium (film),

  • zestaw ćwiczeń interaktywnych.

Przebieg lekcji:

a) Faza wprowadzająca:

  • Na początku lekcji nauczyciel pyta uczniów, co dokładnie kryje się pod nazwą „umysł ścisły”. Uczniowie podają w języku niemieckim swoje propozycje wyrazów określających osoby, które mają umysł ścisły. Nauczyciel zapisuje wyrazy na tablicy.

  • Uczniowie czytają informację wprowadzającą na temat zawodu chirurga. Nauczyciel pyta: Czy praca chirurga jest według was ciekawym zawodem? i prosi uczniów o uzasadnienie swojego zdania.

b) Faza realizacyjna:

  • Uczniowie czytają tekst z części Przeczytaj i starają się zrozumieć jego treść na podstawie wyrazów i zwrotów zamieszczonych w słowniczku. Czytają oni zdania z Übung 1 z części Przeczytaj i odpowiadają na forum, czy zdanie jest prawdziwe czy fałszywe.

  • Uczniowie w parach wykonują Übung 2 z części Przeczytaj: wskazują, która informacja nie jest zawarta w tekście. Wyniki swojej pracy porównują z innymi uczniami na forum.

  • Na podstawie Übung 3 z części Przeczytaj nauczyciel poleca uczniom, aby znaleźli w tekście cechy charakteru, które powinien posiadać chirurg, i zapisali odpowiedzi w zeszycie.

  • Nauczyciel zapisuje na tablicy przykłady zdań z tekstu z części Przeczytaj, w których występuje rekcja czasowników nachdenken über, sich spezialisieren auf, sich unterhalten über: Ich denke über ein Medizinstudium nach; Ich möchte mich auf die Neurochirurgie spezialisieren; Ich habe mich einmal mit ihm darüber unterhalten, i zwraca uwagę uczniów na użycie rekcji czasownika.

  • Nauczyciel łączy uczniów w pary. Ich zadaniem będzie rozwiązanie wspólnie Aufgabe 6 z części Sprawdź się, a następnie wymyślenie dodatkowych przykładów zdań z czasownikami: nachdenken über, sich spezialisieren auf, sich unterhalten über, sich befassen mit, sich beschäftigen mit, sich kümmern um, sich vorbereiten auf, które nawiązują do realizowanej lekcji, i zapisanie swoich propozycji na tablicy. Nauczyciel z uczniami analizują podane przykłady.

  • Nauczyciel prezentuje film Naturwissenschaftlich orientierte Berufe. Prosi uczniów, aby zwrócili uwagę, jakie zawody wymieniane są w filmie. Następnie łączy uczniów w pary, rozdaje im karteczki z wyrazami z Übung 1 z części Film i prosi o połączenie nazw zawodów z czynnościami, które wykonują ich przedstawiciele. Uczniowie, dobrani w pary, dopasowują nazwy zawodów w języku polskim do ich niemieckich odpowiedników (Übung 2) oraz uzupełniają zdania brakującymi określeniami (Übung 3).

  • Uczniowie pozostają w parach. Nauczyciel zapisuje na małych karteczkach nazwy wszystkich zawodów omawianych na lekcji i wrzuca karteczki do woreczka. Uczniowie losują po dwie karteczki i nie zdradzają koledze/koleżance, co wylosowali. Ich zadaniem będzie opisanie koleżance/koledze zawodu w taki sposób, aby mogła/mógł odgadnąć jego nazwę. Nauczyciel przysłuchuje się rozmowom w klasie i w razie potrzeby koryguje błędy gramatyczne oraz wymowę.

  • Po zakończeniu ćwiczenia nauczyciel poleca uczniom na podstawie Aufgabe 7 z części Sprawdź się, aby opowiedzieli koledze/koleżance, który z zawodów dla umysłów ścisłych uważają za najbardziej interesujący i dlaczego.

c) Faza podsumowująca:

  • Nauczyciel wymawia wyrazy z Aufgabe 2 i prosi uczniów o podanie ich znaczenia w języku polskim. Na podstawie Aufgabe 4 nauczyciel zapisuje pionowo na tablicy wyraz BERUF. Uczniowie podchodzą do tablicy i uzupełniają krzyżówkę pasującymi wyrazami.

  • Na koniec zajęć uczniowie wykonują Aufgabe 1 oraz 3 z części Sprawdź się: dopasowują nazwy zawodów do zdjęć i dobierają rodzajniki do podanych wyrazów.

Praca domowa

Uczniowie rozwiązują Aufgabe 5 i 8 z części Sprawdź się w celu utrwalenia słownictwa poznanego na lekcji: zaznaczają przyimki pasujące do podanych zdań oraz piszą e‑mail, w którym wyjaśniają koleżance/koledze, czy widzą siebie w roli chirurga, i uzasadniają swoje zdanie.

Wskazówki metodyczne opisujące różne zastosowania filmu:

  • przed lekcją: nauczyciel prosi uczniów o wypisanie nazw zawodów, które wymagają dobrej znajomości matematyki, biologii lub chemii; informuje, że podczas oglądania filmu uczniowie poznają słownictwo związane z poszczególnymi zawodami;

  • w trakcie lekcji: uczniowie w małych grupach odgrywają krótkie scenki przedstawiające sytuacje z życia zawodowego wybranego bohatera tekstu, np. scenę wizyty u weterynarza, architekta itd.;

  • po lekcji: materiał z filmu można wykorzystać do powtórzenia materiału leksykalnego i utrwalenia poprawnej wymowy nazw zawodów.

Indeks górny Źródło: Contentplus.pl Sp. z o.o., licencja: CC BY‑SA 3.0 Indeks górny koniec

Słownik