uczymy się ćwicząc, uczymy się dzięki ćwiczeniom

technika rzeźbiarska stosowana w starożytnej Grecji, polegająca na łączeniu złota (chrysos) i kości słoniowej (elephantinos) w tworzeniu posągów. Najczęściej używano jej do wznoszenia ogromnych kultowych posągów bogów, np. posągu Zeusa w Olimpii czy Ateny Partenos w Atenach. Dzięki połączeniu drogocennych materiałów rzeźby te były zarówno dziełami sztuki, jak i symbolami bogactwa oraz władzy miasta.

przezroczysta, ochronna powłoka nakładana na obrazy, rzeźby lub meble w celu zabezpieczenia ich powierzchni i nadania połysku.

motyw dekoracyjny w sztuce starożytnej Grecji i Rzymu, przedstawiający powtarzający się, geometryczny wzór linii łamanej, często w formie zygzaka lub spirali. Był szeroko stosowany na ceramice, architekturze, mozaikach i fryzach jako ornament ramowy lub dekoracyjny pas. Nazwa pochodzi od rzeki Meander w Azji Mniejszej, której kręte, wijące się koryto stało się symbolem tego rodzaju ornamentu. 

motyw dekoracyjny w sztuce i architekturze, przedstawiający stylizowany liść palmy lub wachlarzowy wzór roślinny. Była często stosowana w antycznej Grecji i Rzymie do ozdabiania fryzów, ceramiki, architrawów, mozaik i mebli. 

żyjący w V w. p.n.e. starożytny grecki rzeźbiarz i teoretyk sztuki, znany z tworzenia rzeźb o idealnych proporcjach ludzkiego ciała i sformułowania kanonu wymiarów (tzw. „kanon Polikleta”). Do jego najważniejszych dzieł należały posągi Doryforos (Nosiciel włóczni) i Diadumenos (Zawiązujący wstęgę na głowie). Poliklet wywarł ogromny wpływ na rozwój rzeźby klasycznej, propagując naturalizm połączony z matematyczną harmonią ciała.

to olejowa powłoka stosowana do impregnacji drewna, chroniąca je przed wilgocią i nadająca połysk.