Symulacja jest poświęcona pomiarom skręcalności właściwej cukrów występujących w różnych stężeniach. Na stole laboratoryjnym znajduje się polarymetr, przyrząd służący do pomiaru skręcalności właściwej. Aparat ten ma podłużny kształt, jest dodatkowo wyposażony w ekran, na którym po pomiarze wyświetlane są wartości: zmierzonej skręcalności właściwej, temperatura próbki, temperatura komory pomiarowej. Dodatkowo na blacie znajdują się szklane butelki wypełnione roztworami cukrów: D‑glukoza, D‑fruktoza, maltoza roztwór nasycony, maltoza + 1 M $\text{HCl}$, sacharoza roztwór nasycony, sacharoza + 1 M $\text{HCl}$. Procedura pomiaru skręcalności polega na umieszczeniu części roztworu w specjalnej szklanej rurce, którą wprowadza się do aparatu. Po zakończeniu pomiaru na ekranie wyświetla się wartość skręcalności. Dla D‑glukozy skręcalność wynosi plus 53 stopnie, dla D‑fruktozy minus 92 stopnie, dla nasyconego roztworu maltozy plus 137 stopni, dla roztworu maltozy z dodatkiem jednomolowego roztworu $\text{HCl}$ to plus 53 stopnie, dla nasyconego roztworu sacharozy plus 67 stopni, dla roztworu sacharozy z dodatkiem jednomolowego roztworu $\text{HCl}$ jest to minus 20 stopni.

W symulacji interaktywnej zbadano skrobię oraz celulozę. Zarówno skrobia , jak i celuloza nie rozpuszczają się w wodzie, tworzą z nią zawiesinę o białym zabarwieniu. W trzech probówkach umieszczono zawiesinę skrobi w wodzie. Do pierwszej dodano roztwór chlorowodoru, do drugiej, celulazę, zaś do trzeciej, ptialinę. Pierwsza probówka ($\text{HCl}$): skrobia ${\left({\text{C}}_6{\text{H}}_{10}{\text{O}}_5\right)}_{\mathit{n}}$ strzałka w prawo, za strzałką dekstryny ${\left({\text{C}}_6{\text{H}}_{10}{\text{O}}_5\right)}_a$, strzałka w prawo, za strzałką maltoza <math aria‑label="en drugich">n2 ${\text{C}}_{12}{\text{H}}_{22}{\text{O}}_{11}$, strzałka w prawo, za strzałką glukoza n ${\text{C}}_6{\text{H}}_{12}{\text{O}}_6$. Następnie dla produktu reakcji z kwasem chlorowodorowym przeprowadzono próbę Tollensa z wykorzystaniem odczynnika Tollensa. Dodano go do roztworu za pomocą pipety. Po czym zawartość probówki ogrzano w płomieniu palnika. Próba kontrolna, czyli zawiesina skrobi w wodzie, dała negatywny wynik. Brak reakcji. Zaś próba badawcza po hydrolizie z udziałem kwasu dała pozytywny wynik. Na dnie probówki powstało lustro srebrowe. Co prezentuje następujące równanie. Cząsteczka glukozy o następującym wzorze Fischera: grupa $\text{CHO}$ połączona z pionową linią skierowaną do dołu, która symbolizuje łańcuch węglowy i na końcu łączy się z grupą ${\text{CH}}_2\text{OH}$. Wspomnianą linię przecinają cztery krótkie poziome, prostopadłe do niej linie. Po prawej stronie linii od góry kolejno znajdują się podstawniki $\text{OH}$, $\text{H}$, $\text{OH}$ oraz $\text{OH}$. Po lewej stronie od góry podstawniki $\text{H}$, $\text{OH}$, $\text{H}$ oraz $\text{H}$. Dodać dwa jony ${\left[\text{Ag}{\left({\text{NH}}_3\right)}_2\right]}^{+}$, dodać trzy jony ${\text{OH}}^{-}$. Strzałka w prawo, nad strzałką zapis "ogrzewanie", za strzałką produkty. Jon glukonianowy o następującym wzorze Fischera: grupa ${\text{COO}}^{-}$ połączona z pionową linią skierowaną do dołu, która symbolizuje łańcuch węglowy i na końcu łączy się z grupą ${\text{CH}}_2\text{OH}$. Wspomnianą linię przecinają cztery krótkie poziome, prostopadłe linie. Po prawej stronie linii od góry kolejno podstawniki, $\text{OH}$, $\text{H}$, $\text{OH}$ oraz $\text{OH}$. Po lewej stronie od góry podstawniki $\text{H}$, $\text{OH}$, $\text{H}$ oraz $\text{H}$. Dodać dwa atomy srebra $\text{Ag}$ strzałka w dół, dodać cztery cząsteczki amoniaku ${\text{NH}}_3$, dodać dwie cząsteczki wody ${\text{H}}_2\text{O}$. Druga probówka (celulaza): brak reakcji. Trzecia probówka (ptialina): skrobia ${\left({\text{C}}_6{\text{H}}_{10}{\text{O}}_5\right)}_n$ dodać n ${\text{H}}_2\text{O}$ strzałka w prawo, na strzałką ptalina, za strzałką dekstryny ${\left({\text{C}}_6{\text{H}}_{10}{\text{O}}_5\right)}_a$. Dodać maltozę b razy ${\text{C}}_{12}{\text{H}}_{22}{\text{O}}_{11}$. Gdzie n większe niż a oraz n większe od b . Dalej zbadano reaktywność celulozy. W trzech probówkach umieszczono celulozę z wodą. Do pierwszej probówki dodano roztwór chlorowodoru, do drugiej celulazę i celobiazę, zaś do trzeciej ptialinę. Pierwsza probówka ($\text{HCl}$): celuloza ${\left({\text{C}}_{\text{6}}{\text{H}}_{\text{10}}{\text{O}}_{\text{5}}\right)}_n$ dodać n ${\text{H}}_2\text{O}$ strzałka w prawo, za strzałką celobioza <math aria‑label="en drugich">n2 ${\text{C}}_{\text{12}}{\text{H}}_{\text{22}}{\text{O}}_{11}$, strzałka w prawo, za strzałką glukoza n ${\text{C}}_{\text{6}}{\text{H}}_{\text{12}}{\text{O}}_{\text{6}}$. Przeprowadzono próbę Tollensa, która ponowenie dla produktu reakcji z celulozy z kwasem dała wynik pozytywny. To znaczy powstało lustro srebrowe. Schemat reakcji jest analogiczny, jak zostało już to dokładnie omówione. Z kolei próba kontrolna, czyli zawiesina celulozy w wodzie, dała negatywny wynik próby Tollensa. Druga probówka (celulaza i celobiaza): celuloza ${\left({\text{C}}_6{\text{H}}_{10}{\text{O}}_5\right)}_n$ dodać n ${\text{H}}_2\text{O}$ strzałka w prawo, za strzałką celobioza <math aria‑label="en drugich">n2 ${\text{C}}_{12}{\text{H}}_{22}{\text{O}}_{11}$, strzałka w prawo, za strzałką glukoza n ${\text{C}}_6{\text{H}}_{12}{\text{O}}_6$. Podobnie, jak w poprzednim przypadku, próba badawcza po hydrolizie enzymatycznej dała pozytywny wynik. Z kolei próba kontrolna negatywny. Trzecia probówka (ptialina): brak reakcji.