W XIX wieku muzyka stała się przestrzenią intensywnych emocji, duchowych uniesień i mrocznych wizji. Kompozytorzy romantyzmu poszukiwali nowych środków wyrazu, by oddać zarówno piękno natury, jak i głębię ludzkiego przeżycia czy wyobrażeń fantastycznych. Beethoven, Liszt i Musorgski – choć bardzo różni – tworzyli dźwiękowe światy, w których spotykają się sielski spokój, metafizyczne dramaty i piekielne wizje.

Czy ich dzieła to tylko arcydzieła epoki? Czy także świadectwa epickiej przemiany muzyki w sztukę wyrażania wszystkiego, co ludzkie i nieludzkie?