Na granicy dwóch epok, w cieniu wygasającego klasycyzmu i świtu romantyzmu, pojawia się postać, która niczym most łączy przeszłość z przyszłością-  Ludwig van Beethoven (1770‑1827 ). Jego późna twórczość, pełna emocjonalnej głębi, wewnętrznych napięć i filozoficznego namysłu, zwiastuje nadchodzącą zmianę w muzycznym pejzażu Europy. W jego dziełach- od mrocznych sonat fortepianowych po wizjonerską IX Symfonię- odnajdujemy pierwsze tchnienia romantyzmu: osobiste przeżycie, bunt przeciw konwencjom i duchową głębię. Jego IX Symfonia z chóralnym finałem była przełomowa- po raz pierwszy bowiem głos ludzki pojawił się w symfonii.

To właśnie w tym przedwiośniu romantyzmu Beethoven przestaje być tylko kompozytorem- staje się symbolem artysty, który przełamuje granice formy i wyraża siebie w sposób, jaki wcześniej był nie do pomyślenia. W tej wyjątkowej chwili historii muzyki rodzi się nowa epoka i to właśnie Beethoven jest jej zwiastunem.