Czy muzyka barokowa tworzona w Polsce była przede wszystkim odbiciem europejskich mód – szczególnie włoskich – czy też potrafiła przekształcić te inspiracje w coś własnego, tak jak dziś artyści łączą globalne style z lokalną tradycją?

Między Italią a Rzeczpospolitą – oblicza baroku muzycznego w Polsce

Barok był epoką intensywnych przemian w muzyce europejskiej, a jednym z głównych ośrodków kształtujących nowy styl były Włochy. Wpływy włoskie docierały również do Rzeczpospolitej, gdzie na dworach królewskich i w kapelach kościelnych pracowali liczni włoscy muzycy. Dzięki temu muzyka powstająca w Polsce była częścią szerokiego europejskiego obiegu stylistycznego. Jednocześnie miejscowi kompozytorzy zaczęli włączać do swoich dzieł elementy rodzimej tradycji, takie jak melodie pieśni kościelnych czy rytmy tańców. W efekcie powstała muzyka będąca połączeniem wpływów zagranicznych i lokalnych. W repertuarze dominowała muzyka religijna, zwłaszcza msze, motety i koncerty kościelne. Ważną rolę odgrywały także utwory instrumentalne oraz muzyka klawiszowa. Twórczość kompozytorów takich jak Bartłomiej Pękiel, Marcin Mielczewski czy Grzegorz Gerwazy Gorczycki pokazuje, jak różnorodne były formy i style muzyki powstającej w Polsce. Dlatego mówiąc o tej epoce częściej używa się określenia muzyka barokowa w Polsce niż polska muzyka barokowa.