bg‑gold

Jak definiuje się eksperyment?

Polecenie 1

Posłuchaj fragmentu wspomnień znanego polskiego fizyka jądrowego, prof. Jana Pluty, który bazując na własnych doświadczeniach wyjaśni Ci, czym różni się doświadczenie od eksperymentu.

RcTjYwMWpdqKz
Wysłuchaj ścieżki lektorskiej nagrania.
Polecenie 2
RXnvSf2vm4IhW
Zaznacz właściwe dokończenia zdania: Twórca eksperymentu musi Możliwe odpowiedzi: 1. znać aktualny stan wiedzy w danej dziedzinie., 2. postawić hipotezę wyników planowanego eksperymentu., 3. zdefiniować zmienne, które będą przedmiotem pomiaru i analizy., 4. określić procedurę pomiarową., 5. wiedzieć, czy aparatura pomiarowa jest dostępna lub wykonalna., 6. zebrać zespół specjalistów oraz wybrać laboratorium, w którym zaplanowane pomiary można wykonać., 7. wykonać dokładnie wszystkie etapy eksperymentu zgodnie z instrukcją udostępnioną przez poprzedniego wykonawcę tego eksperymentu.
R1C9kNseSScPT
Regulamin pracowni chemicznej
Źródło: Krzysztof Jaworski, Grażyna Makles, Anna Florek, epodreczniki.pl, licencja: CC BY-SA 3.0.
R1RvPMRLAEVFS
Przepisy BHP dotyczące wykonywania doświadczeń chemicznych
Źródło: Krzysztof Jaworski, Grażyna Makles, Anna Florek, epodreczniki.pl, licencja: CC BY-SA 3.0.
Polecenie 3
R13Yd8kQPnwxR
Łączenie par. Na podstawie powyższego regulaminu pracowni chemicznej oraz wymienionych przepisów BHP wskaż, które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe, a które - fałszywe.. Na stole laboratoryjnym powinny znajdować się tylko sprzęty potrzebne do pracy, a na blacie powinno się utrzymywać porządek.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Badając zapach substancji można nachylić się nad próbką lub naganiać pary ręką w kierunku nosa.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Stłuczone szkło laboratoryjne można wyrzucić do kosza na odpady segregowane.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Eksperymenty należy wykonywać w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko wypadku.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. W laboratorium chemicznym nie można jeść ani pić.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
Ciekawostka

Ira RemsenIra RemsenIra Remsen (amerykański chemik, który żył na przełomie XIXXX w.) tak opowiadał o swoim pierwszym spotkaniu z chemią:

Czytając podręcznik chemii, natrafiłem na zdanie «Kwas azotowy działa na miedź». Męczyło mnie czytanie takich pustych fraz, ale postanowiłem zobaczyć, co to oznacza. Miedź znałem jako tako, ponieważ w użyciu były miedziane centy. W gabinecie doktora, gdzie przesiadywałem, widziałem na stole butelkę podpisaną «kwas azotowy». Nie znałem jego szczególnych właściwości, ale byłem żądny wiedzy, a duch przygody był ze mną. Dla dobra nauki byłem nawet gotów poświęcić jedną z monet.
Otworzyłem więc butelkę oznaczoną «kwas azotowy», nalałem trochę cieczy na miedziaka i przygotowałem się do obserwacji. Ale cóż to za dziwo ujrzałem? Cent zmienił się i nie była to mała zmiana. Zielonkawoniebieska ciecz pieniła się i dymiła nad centem oraz stołem. Powietrze w otoczeniu zabarwiło się na kolor ciemnoczerwony. Wyrosła wielka, barwna chmura. Była nieprzyjemna i dusząca. Jak miałbym to zatrzymać?
Spróbowałem pozbyć się tego paskudztwa przez zebranie go i wyrzucenie przez okno, które w wcześniej otworzyłem. Poznałem wówczas inny fakt – kwas azotowy działa nie tylko na miedź, ale również na palce. Ból doprowadził do kolejnego niezaplanowanego eksperymentu. Wytarłem palce o spodnie i nastąpiło odkrycie kolejnego faktu – substancja ta działa też na spodnie.
Nawet dzisiaj mówię o tym z ożywieniem. Wówczas była to dla mnie rewelacja. Wywołała ona potrzebę dowiedzenia się czegoś więcej o tym szczególnym rodzaju działania. Jedynym sposobem poznania go było eksperymentowanie, praca w laboratorium (...)

Na opakowaniach związków chemicznych lub ich mieszanin (w tym także produktów chemii gospodarczej) umieszczane są piktogramy, czyli proste symbole obrazkowe, wskazujące na rodzaj zagrożenia. Symbole te należą do globalnie zharmonizowanego systemu klasyfikacji  i oznakowania chemikaliów.

Polecenie 4

Kwas azotowyV jest mocnym kwasem, który posiada właściwości utleniające. Korzystając z informacji zawartych w powyższej grafice interaktywnej wskaż, w jaki sposób powinna zostać oznaczona butelka kwasu azotowegoV.

RxQMjtYACFQvy
Piktogramy znajdujące się na opakowaniach
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.
R1SGpgO8HzDMc
Możliwe odpowiedzi: 1. 2, 4, 2. 5, 8, 3. 4, 8, 4. 4, 5
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
R4PABvYD9cWD7
Spośród poniższych wybierz i zaznacz zagrożenia związane z kwasem azotowym(V) Możliwe odpowiedzi: 1. jest substancją żrącą, 2. działa korozyjnie, 3. , 4. , 5. , 6.
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
Doświadczenie 1

Mając podstawową wiedzę na temat przeprowadzania doświadczeń, przyjrzyj się prostemu eksperymentowi pod tytułem „Chemia czy magia”?

Doświadczenie to wykona na lekcji nauczyciel.

Rd3rrFdHyc2Lv
Problem badawczy. Hipoteza (Wybierz: ., .). Co będzie potrzebne . Instrukcja.
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.

Możesz zapoznać się z filmem, który przedstawia to doświadczenie.

Problem badawczy:

Czy przemiany zachodzące pomiędzy glukozą i błękitem metylenowym w środowisku zasadowym są procesami odwracalnymi?

Hipoteza:

Powtarzająca się zmiana barwy roztworu to wynik procesów odwracalnych, które zachodzą w tym układzie.

Co było potrzebne:

  • woda destylowana;

  • stały wodorotlenek sodu;

  • glukoza;

  • błękit metylenowy;

  • kolba stożkowa z korkiem;

  • waga laboratoryjna;

  • dwie naczyńka wagowe;

  • dwie łyżki;

  • lejek;

  • pipeta Pasteura;

  • cylinder miarowy.

Instrukcja:

Na wadze laboratoryjnej odważono około 1 g wodorotlenku sodu i 4 g glukozy. Do kolby miarowej o pojemności 10 cm3 wprowadzono około 75 cm3 wody destylowanej, dodano wcześniej odważone substancje. Kolbę zamknięto korkiem i wymieszano roztwór do rozpuszczenia odczynników. Następnie powoli dodano kilka kropli błękitu metylenowego, aż roztwór przyjął niebieską barwę, która jednak po chwili zanikła. Chcąc ponownie uzyskać niebieskie zabarwienie, jeszcze raz zamknięto naczynie korkiem i wstrząśnięto kolbą.

Obserwacje:

Dodanie błękitu metylenowego powoduje niebieskie zabarwienie roztworu, które po chwili zanika. Potrząsając kolbą można przywrócić niebieskie zabarwienie. Po potrząśnięciu kolor niebieski jest bardziej intensywny niż na początku.

Wniosek;

Dodanie błękitu metylenowego powoduje niebieskie zabarwienie roztworu, które po chwili zanika. Potrząsając kolbą można przywrócić niebieskie zabarwienie. Po tym kolor niebieski jest bardziej intensywny niż na początku.

Podsumowanie:

Glukoza w środowisku zasadowym redukuje błękit metylenowy, a sama się utlenia. Produkty tego procesu są bezbarwne. Potrząsanie naczyniem doprowadza tlen z powietrza, co powoduje, że odtwarza się błękit metylenowy, więc ponownie pojawia się niebieskie zabarwienie roztworu. Obserwowana zmiana barwy roztworu to wynik dwóch procesów, które zachodzą w przeciwnych kierunkach.

R1CQduMt4O7Vs
Film przedstawia reakcję oscylacyjną zachodzącą pomiędzy błękitem metylenowego, glukozą i wodorotlenkiem sodu. W filmie zaprezentowano etapy przygotowania doświadczenia jak i jego przebieg.
Ry7HIzFNrpc03
Zmiana barwy roztworu w kolbie
Źródło: Tomorrow Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
1
Polecenie 5
RJCvrzwxRtSyr
Obserwacje: (Uzupełnij). Wnioski: (Uzupełnij).
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
1
Polecenie 5

Dodanie jakiego barwnika spowodowało zmianę barwy wodnego roztworu wodorotlenku sodu i glukozy na niebieską?

R19GHNeiWpMYq
(Uzupełnij).
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
bg‑blue

Notatnik

R17TY7A3VUjRk
(Uzupełnij).
Źródło: Gromar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.