W przewodniku zawarto wyjaśnienia dotyczące tego, jak i dlaczego warto wspomagać zdolność do decentracji, a w szczególności zdolność do wychodzenia poza własną perspektywę u dzieci. Decentracja to umiejętność przekraczania centryzmu, czyli uogólnionej niezdolności do uwzględniania jednocześnie więcej niż jednego aspektu czy elementu doświadczenia, sytuacji czy cechy przedmiotu. Szczególnym przykładem centryzmu jest egocentryzm, czyli niezdolność do wychodzenia poza własną perspektywę widzenia siebie i świata. Wynika ona z rozwoju myślenia dziecka i jest typowa dla okresu przedszkolnego. Maluch nie ma świadomości tego, że ludzie mogą inaczej patrzeć na świat, ponieważ jedynie jego własne myśli i odczucia są mu dostępne. Nieco starsze dziecko będzie już miało wiedzę o tym, że ktoś może mieć odmienne zdanie i przeżywać inne emocje, jednak zdolność ich spostrzegania, a później precyzyjnego odzwierciedlania zachowań czy wnioskowania o nich, sprawi mu kłopot. Dlatego też, wspierając przekraczanie egocentryzmu u dzieci, warto rozwijać wspomniane wyżej aspekty zdolności do wychodzenia poza własną perspektywę, dostosowując treść i formę zadań do potrzeb i możliwości dzieci.

Opisując rozwijaną tu umiejętność badacze przedmiotu często posługują się nieco terminem „zdolność do decentracji” mając na myśli przekraczanie szczególnej formy centracji, tj. egocentryzmu (Jarymowicz, 2002). Podążając za tą tradycją kiedykolwiek pojawia się pojęcie „zdolność do decentracji” w tym opracowaniu chodzi właśnie o zdolność do wychodzenia poza własną perspektywę i uwzględniania punktu widzenia, myśli czy uczuć innych osób.