Narodziny jazzu, zarysowane wcześniej w kontekście wspomnianej twórczości George’a Gershwina, szybko przekroczyły granice Stanów Zjednoczonych, stając się jednym z najważniejszych impulsów stylistycznych XX wieku. W Europie jazz spotkał się z tradycją muzyki artystycznej i folkloru, rodząc zróżnicowane nurty-  od francuskiego jazz manouche, przez modernistyczne fascynacje Strawińskiego, po rozwinięte w drugiej połowie stulecia brzmienie skandynawskie, łączące improwizację z kontemplacją i elektroniką.   

W Polsce zaś już od okresu międzywojennego jazz stał się przestrzenią wolności artystycznej, a powojenna scena wypracowała własny idiom oparty na dialogu jazzu z rodzimą muzyką ludową i tradycją klasyczną. Na świecie wpływy jazzowe przenikały do muzyki rozrywkowej, filmowej, a także do kompozycji akademickich, kształtując globalny język dźwiękowy, w którym improwizacja, synkopa i specyficzna ekspresja stały się trwałym elementem kultury muzycznej przełomu XX i XXI wieku.