Formy i gatunki solowej muzyki instrumentalnej baroku
Klucz do rozwoju
Aby zrozumieć ten materiał, zwróć uwagę na to, jak różne formy barokowe organizują materiał muzyczny: czy opierają się na powtarzalności (ostinato), imitacji (polifonia), czy narracji (programowość). Spróbuj dostrzec wspólny element epoki – równoczesne istnienie ścisłej konstrukcji i swobodnej ekspresji. Zastanów się, w jaki sposób styl francuski, włoski i niemiecki różnią się w podejściu do faktury, rytmu i ornamentyki.
Ważne daty
ok. 1600 – początek epoki baroku w muzyce europejskiej
1601/11–1672 – życie Jacques’a Champion de Chambonnières, twórcy francuskiej szkoły klawesynowej
1644‑1704 – lata życia Ignaza Franza von Bibera
1628–1691 – życie Jeana‑Henriego d’Angleberta, kontynuatora stylu francuskiego
1653–1713 – życie Arcangela Corellego, twórcy sonaty barokowej
1660–1722 – życie Johanna Kuhnaua, twórcy sonat programowych
1671‑1751 – lata życia Tomaso Albinioniego
1685–1750 – życie Johanna Sebastiana Bacha, najwybitniejszego przedstawiciela muzyki baroku
1685–1759 – życie Georga Friedricha Händla, twórcy form wariacyjnych i operowych
1716 – publikacja „L’art de toucher le clavecin” François Couperina
1. poł. XVIII w. – rozwój sonaty i koncertu instrumentalnego we Włoszech
ok. 1750 – umowny koniec epoki baroku i przejście do klasycyzmu
Cele
rozpoznawać podstawowe formy instrumentalne baroku oraz ich cechy stylistyczne
analizować fakturę muzyczną i wskazywać techniki kompozytorskie charakterystyczne dla epoki
porównywać style narodowe w muzyce baroku i określać ich najważniejsze wyróżniki