Otwórz oczy

Taniec ludowy Chapelloise (z francuskiego) [czytaj: Szapelłas], czyli „BelgijkaBelgijkaBelgijka”

Historia tańca „Belgijka”

Chyba najbardziej znana nazwa tego tańca pochodzi z samej Belgii, gdzie taniec ten figuruje również pod nazwą gigue (z francuskiego) [czytaj: żik]. Nazwę tę łatwo muzykowi skojarzyć z barokową suitą - czyli cyklem tańców z wielu regionów - każdy z nich ma inny charakter i w inne tempo. Innym skojarzeniem może być również taniec ludowy wykonywany w Szkocji lub Irlandii, głównie ze względu na charakterystyczną muzykę. Sceneria zamków średniowiecznych i barkowych komnat nie jest tutaj zupełnym przypadkiem. Tam właśnie w dawnych czasach prezentowana była „BelgijkaBelgijkaBelgijka”. „Belgijka”, o której tu mowa, ma zapisane swoje korzenie również we Francji, gdzie aktualną nazwę zawdzięcza miejscu prowadzenia warsztatów tanecznych, miasteczku Chapelle‑des‑Bois (z francuskiego) [czytaj: Szapel de Bła] w regionie Franche - Comté (z francuskiego) [czytaj: Fronsz Komte]

Taniec ten aktualnie przeżywa swój prawdziwy renesans i staje się ulubionym zwieńczeniem wielu imprez tanecznych, studniówek, balów. Również ze względu na swoje ludowe pochodzenie wykonywany jest podczas zabaw plenerowych, na polanach czy nawet w parkach.

„Belgijkę” zalicza się do tzw. mikserów, czyli tańców wykonywanych w parach ustawionych w kole, z wymianą partnerów. Żywy, wesoły, skoczny i dość szybki charakter tańca, wskazuje również na pochodzenie skandynawskie, w szczególności na Szwecję, gdzie mógł być znany pod nazwą Aleman's marsj (z francuskiego) [czytaj: Alemens Massz], albo amerykańskie czy brytyjskie, ponieważ w kolekcjach tańców skandynawskich występuje pod nazwą All American Promenade (z angielskiego) [czytaj: Ol Amerikan Promenejd].

Podstawy tańca

W tym układzie chorograficznym trzeba się trzymać zasady „im więcej, tym lepiej”. Według niej można zorganizować wspaniałą zabawę dla większej grupy tancerzy. Wymagane jest jednak duża ilość wolnego miejsca i dobre chęci.

Kroki – choreografiaChoreografiachoreografia

Osoby dobierają się w pary damsko‑męskie. Następnie tworzone są dwa koła: mniejsze mężczyzn w środku, większe kobiet na zewnątrz. Najważniejsze reguły tańca są następujące:

1. Pary wykonują 4 kroki w przód, obrót i 4 kroki w tył.

2. 4 kroki w przód, obrót, 4 kroki w tył.

3. Doskok do siebie, odskok, zmiana miejsc.

4. Doskok do siebie, odskok, zmiana miejsc (partner wraca do wewnętrznego koła na swoje pierwotne miejsce, a partnerka wraca do zewnętrznego koła, ale do następnego partnera do tyłu [w polskiej wersji do przodu]).

Wersja polska „Belgijki” różni się nieco od oryginalnego Chapelloise (z francuskiego) [czytaj: Szapelłas] pod względem przebiegu tańca. Różnica polega na zmianie kierunku przejścia partnerki do kolejnego partnera (w „Belgijce” do przodu, w Chapelloise (z francuskiego) [czytaj: Szapelłas] do tyłu). Chapelloise (z francuskiego) [czytaj: Szapelłas] tańczony jest też do różnych melodii, natomiast „Belgijka” w zasadzie tylko do dwóch utworów: najczęściej do „'t Smidje” w wykonaniu zespołu Laïs oraz do polskiego utworu Takie ładne oczy zespołu Czerwone Gitary.

Popularność

„Belgijka” jako taniec zarówno dla młodszych jak i starszych stał się nie tylko dobrą zabawą, ale również chęcią wręcz sportowej rywalizacji i sprawdzianu swoich sił. Próba pobicia rekordu największej liczby osób tańczących „Belgijkę” odbyła się podczas Dni Obornik Wielkopolskich, które miały miejsce 17 czerwca 2016 i była ich inauguracją. Zgromadziła na terenach zielonych Zespołu Szkół – Gimnazjum nr 1 im. UNICEF w Obornikach łącznie 1428 osób między innymi ze szkół, gminnych przedszkoli oraz studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Rekord ten został pobity 1 czerwca 2017 na Rynku Wielkim w Zamościu z okazji obchodów Dnia Dziecka. Próba pobicia rekordu zorganizowana przez Młodzieżową Radę Miasta Zamość okazała się być udana - wzięło w niej udział 2798 osób.

Slajd 1 z 2

R1B2ED8M8DUQ1

Fotografia prezentuje grupę ludzi tańczących „Belgijkę” w czasie balu, który odbywa się na hali. Pomieszczenie jest obszerne, z belkami przytrzymującymi konstrukcję ściany uchwyconej na wprost. Podłoże jest zielone z obecnymi gdzieniegdzie pomarańczowymi liniami. Obecni w pomieszczeniu ludzie dobrani są w pary, trzymając się za ręce. Obecne są pary męsko‑damskie oraz jednopłciowe. Są to ludzie w różnym wieku. Z tyłu uchwycono scenę oraz ludzi grających na instrumentach. Na scenie przymocowano plakat – czerwony prostokąt ze złotym kształtem przypominającym krzyż.

R11L69BR9GHMB

Fotografia prezentuje bicie rekordu w liczbie uczestników biorących udział w tańcu zwanym „Belgijką” na Rynku Wielkim w Zamościu. Fotografia została wykonana z lotu ptaka. Na rynku widoczna jest bardzo duża grupa osób, które stoją parami, tworząc kształty przypominające spłaszczone elipsy. Jest ich pięć – w środku najmniejsza oraz kolejne cztery, coraz większe. Na zewnątrz obecni się obserwujący. W tle fotografii uchwycono miejskie budynki oraz ustawione przed nimi chroniące przed słońcem parasole.

Taniec nowoczesny Hip‑hop

Historia tańca Hip‑hop

Taniec w stylu Hip‑hop to jeden z najbardziej popularnych stylów tanecznych, który narodził się pod koniec lat 70. XX wieku w środowiskach ubogich Afroamerykanów i Latynosów. Dla większości z nich stanowił często jedyną dostępną formę publicznej wypowiedzi. Dla ludzi żyjących w ubogich dzielnicach amerykańskich metropolii, stał się szansą na ich opuszczenie. Wywodzący się z Nowego Jorku tzw. taniec uliczny zaliczany jest do tak zwanego street dance (z angielskiego) [czytaj: strit dens]. Osoby, które decydują się na ten taniec muszą postrzegać go jako tylko jeden z elementów całej kultury Hip‑hopu, na którą składają się następujące elementy:

1. Bboying (z angielskiego) [czytaj: biboing], – element taneczny.

2. MCing/Rapping (z angielskiego) [czytaj: emsing, raping] – element rytmicznego mówienia.

3. Graffiti (z angielskiego) [czytaj: grafiti] – element plastyczny.

4. DJing (z angielskiego) [czytaj: didżejing] – element muzyczny.

5. Knowledge (z angielskiego) [czytaj: nołlydż] – element wiedzy o kulturze.

Głównym założeniem kultury Hip‑hop jest hasło PEACE, LOVE, UNITY AND HAVING FUN (z angielskiego) [czytaj: pis, laf, juniti end hewing fan], , czyli pokój, miłość, jedność i dobra zabawa. Hasło to powstało w opozycji do przemocy, broni, stylu gangsta czy bling (epatowanie przemocą i/lub bogactwem).

Polska adaptacja stylu Hip‑hop

Hip‑hop, przeszczepiony na polski grunt w latach 90., został pozbawiony politycznego wymiaru walki z rasizmem i wykluczeniem. Nie stał się jednak pustą formą i sztuczną kopią swojego amerykańskiego pierwowzoru. Polski Hip‑hop był medium, przez które przemówili młodzi ludzie, bardzo często torując sobie tym samym drogę do lepszej pozycji społecznej. Szymon Kobylarz, autor książki pod tytułem: Zajawka. Śląski Hip‑hop 1993‑2003 poświęconej Hip‑hopowi na gruncie polskim, opowiada o początkach fascynacji nim, pokazuje pierwszą dekadę jego rozwoju, pierwsze próby tworzenia i zmagania się z problemami typowymi dla pionierów każdej nowej dziedziny. Początkowe efekty nierzadko przybierały karykaturalną formę, jednak dla wielu ówczesnych nastolatków były doświadczeniem kształtującym ich późniejsze wybory, gust i światopogląd.

R13PO2BQEAAS6

Fotografia przedstawia młodą kobietę o długich, ciemnych włosach z krótszym przodem. Kobieta jest młoda, uchwycona z profilu. Jej brwi są cienkie, a oczy podkreślone czarnym eyelinerem. Ubrana jest w krótki, zielony top bez rękawów oraz długie jeansowe spodnie. Na głowie ma szaro‑żółtą czapkę, tzw. Bejsbolówkę, z daszkiem skierowanym do tyłu. Prawą stopę podpiera o lewe kolano. Na nogach ma rolki. Siedzi na ławce, trzymając w dłoniach książkę, której okładka przedstawia kolorowy miejski krajobraz. Tło stanowi jasny budynek oraz drzewa.

Odmiany i rodzaje tańca

Wyróżniamy wiele odmian Hip‑hopu, między innymi oldschool (z angielskiego) [czytaj: oldskul], new age (z angielskiego) [czytaj: nju ejcz], new style (z angielskiego) [czytaj: nju stajl] freestyle (z angielskiego) [czytaj: fri stajl]. To wszystko sprawia, że Hip‑hop jest bardzo różnorodnym stylem tanecznym, dostosowanym do każdego wieku, gdyż każdy uczestnik odnajduje w nim coś dla siebie. Taniec Hip‑hop stwarza okazję tańczącym do niebywałej ekspresji, a także własnej inwencji i pomysłowości. Jest wykonywany najczęściej przy dźwiękach muzyki Hip‑hopowej oraz wielu odmian rapu.

Układy choreograficzne, kroki Hip‑hopu

Charakterystyczne ruchy z typowych imprez zyskiwały swoje nazwy, zwiększała się też ich liczba. Nastąpiła zatem ich swoista kodyfikacja oraz określenie nazwy stylu jako Hip‑hop z racji muzyki, do której był on wykonywany. To co podstawowe w Hip‑hopie to bounce czyli feeling (z angielskiego) [czytaj: bauns, czyli filing], charakterystyczny dla tego tańca, polegający na odwzorowaniu podstawowego beatu (z angielskiego) [czytaj: bitu] poprzez cykliczną pracę ciała. Hip‑hop, pomimo dużej liczby nazwanych ruchów, jest przede wszystkim tańcem improwizacji. Nie stanowi też zamkniętej struktury ciągle czerpiąc inspirację z innych styli tanecznych, takich choćby jak popping (z angielskiego) [czytaj: poping] i inne style tańca nowoczesnego.

Podstawowa choreografia w metrum 4/4

TWO STEP (z angielskiego) [czytaj: tu step], tańczony przez 2 takty (czyli 4 x TWO STEP ).

SKATE (z angielskiego) [czytaj: skejt], tańczony przez 2 takty (czyli 4 x SKATE ).

SMURF (z angielskiego) [czytaj: smerf], tańczony przez 2 takty (czyli 4 x SMURF).

BOX STEP (z angielskiego) [czytaj: boks step], tańczony przez 2 takty (czyli 2 x BOX STEP , ze zmianą kierunku lub np. 2 razy od prawej nogi).

Przykłady muzyki do układów tanecznych w stylu Hip‑hop

Dziś możemy wyróżnić wielu muzyków mających do czynienia z Hip‑hopem takich, jak: Kanye West, Jay‑z, Eminem, Ciara, Snoop dogg, Mary J. Blige, Azealia Banks, Taio Cruz, Flo Rida, Wiz Khalifa, Trey Songz, Nicki Minaj, Lil Kim, Timbaland, Lil Wayne, M.I.A., LAuryn Hill, Usher, P. Diddy, Missy Elliott, Wyclef Jean, Eve. Przykładową playlistę zamknąć można w kilku utworach:

1. „Ready or Not” w wykonaniu Fugees.

2. „Ms. Jackson”, w wykonaniu Outkast.

3. „Chwile ulotne” w wykonaniu Paktofoniki.

Hip‑hop jak wiemy ma swoje początki w Stanach Zjednoczonych, aczkolwiek najbardziej znane utwory (nie tylko rap, ale również te ze śpiewem i melodią) to lata 90. i rok 2000. Na powyższych przykładach można wgłębić się w analizę muzyczną utworów (metrum cztery czwarte, naprzemienność basów i snerów) czy samo rapowanie. Utwory od zawsze były metodą ekspresji, więc większość tekstów nawiązuje do ubóstwa, broni, trudnych relacji, pokazując jak wyglądało życie czarnoskórych w społeczeństwie. Jest wiele odmian hip‑hopu i na przestrzeni czasu ulegał on wpływom muzyki soulowej, funkowej czy aktualnie popowej, więc trudno jest określić ten rodzaj jednoznacznie.

Polecenie 7

Zapoznaj się z galerią fotografii, która prezentuje ekspozycję Zajawka w Muzeum Śląskim w Katowicach. Ekspozycja ma na celu pokazanie środowiska Hip‑hopowego, które związane jest ze śląskiem.

Slajd 1 z 5

RN65LREOOZ3PT

Fotografia autorstwa Rafała Wyrwicha przedstawia drzwi wejściowe na ekspozycję pt. Zajawka, która została poświęcona środowisku hip‑hopowym na śląsku. Drzwi znajdują się na czarnej ścianie, na której jest częściowo na nie nachodzący, obszerny, srebrny napis Zajawka zapisany w stylu graffiti. Po obu stronach napisu umieszczono skrzyżowane linie przypominające gwiazdki, a pod spodem – podkreślenie. W ścianie na wprost widać przejście, do kolejnego pomieszczenia z białymi ścianami.

RHQ1F9MEAT86L

Fotografia Rafała Wyrwicha przedstawia salę z fragmentem ekspozycji pt. Zajawka. Na białych ścianach znajdują się liczne graffiti w kolorach czarnym, żółtym, czerwonym, zielonym, pomarańczowym oraz niebieskim. Napisy, z których większość jest nieczytelna, nachodzą na siebie lub dotykają się. Na ścianie z prawej strony znajduje się zdjęcie przedstawiające tłum ludzi, które zostało wyświetlone za pomocą rzutnika. Tło stanowią dalsze ściany pomieszczenia, niepokryte graffiti.

RVFHCOZRS26NZ

Fotografia Rafała Wyrwicha przedstawia salę z fragmentem ekspozycji pod tytułem Zajawka. Na pierwszym planie uchwycono trzy fotele – ciemnozielony z żółtawymi pionowymi liniami, pomarańczowy z jaśniejszymi, falowanymi liniami, oraz beżowy z brązowo‑szarymi wzorami o wielorakich kształtach. Pomiędzy dwoma pierwszymi fotelami stoi bordowy puf. Podłoga jest szara. Za fotelami jest ogrodzenie, za którym znajduje się fioletowy samochód Volkswagen Corrado oraz ściany pokryte różnokolorowym graffiti.

R1OS5QDX1CZX4

Fotografia przedstawia widok na fragment ściany pokrytej plakatami promującymi koncerty wykonawców hip‑hopowych, między innymi: Kaliber 44, Pokahontaz, Mezo, WWO, Nagły atak spawacza, Paktofonika. Większość jest czarno‑biała. Na ścianie wyróżniają się dwa żółte plakaty oraz dwa czerwono‑czarne. Plakaty umieszczone są bardzo blisko siebie – ich krawędzie na siebie nachodzą. Są prostokątne, niektóre pionowe, niektóre poziome.

RrbDLoKT9nSGE

Fotografia przedstawia ścianę, na której uchwycono liczne fotografie raperów. Są one umieszczone w prostokątnych ramkach. Większość fotografii jest pozioma o takich samych rozmiarach. Fotografie pionowe są węższe, ale ich wysokość jest taka sama jak fotografii pionowych. Kolory są zgaszone, a odcienie głównie zimne. Fotografie przedstawiają sceny z koncertów, spotkania z fanami, sceny z podróży. Tło stanowią brązowa podłoga oraz kremowa ściana.

RGEG68J273MBQ

Fotografia przedstawia ścianę, na której uchwycono liczne fotografie raperów. Są one umieszczone w prostokątnych ramkach. Większość fotografii jest pozioma o takich samych rozmiarach. Fotografie pionowe są węższe, ale ich wysokość jest taka sama jak fotografii pionowych. Kolory są zgaszone, a odcienie głównie zimne. Fotografie przedstawiają sceny z koncertów, spotkania z fanami, sceny z podróży. Tło stanowią brązowa podłoga oraz kremowa ściana.

Słownik pojęć