Pierwiastki narodowe w muzyce Karola Szymanowskiego
Ważne daty
ur. 3.10.1882 - zm. 29.03.1937 - lata życia Karola Szymanowskiego
Scenariusz lekcji dla nauczyciela
I. Indywidualna i zespołowa ekspresja muzyczna.
4. W zakresie słuchania i percepcji muzyki. Uczeń:
1) świadomie słucha wybranych dzieł literatury muzycznej (fragmentów lub/i w całości):
a) reprezentatywnych dla kolejnych epok (od średniowiecza do współczesności).
II. Język i funkcje muzyki, myślenie muzyczne, kreacja i twórcze działania.
1. Uczeń zna, rozumie i wykorzystuje w praktyce:
1) podstawowe pojęcia i terminy muzyczne (pięciolinia, klucz, nuta, pauza, wartość rytmiczna, dźwięk, gama, akord, akompaniament) oraz zależności między nimi;
2) określa podstawowe elementy muzyki (rytm, melodię, harmonię, agogikę, dynamikę, kolorystykę, artykulację).
3. Uczeń wykazuje się znajomością i dokonuje podziału:
3) aparatu wykonawczego (solista, zespół kameralny, chór, orkiestra, big‑band, zespół folkowy).
4. Uczeń wykazuje się znajomością i dokonuje charakterystyki:
1) muzyki ze względu na jej rodzaj (wokalna, instrumentalna, wokalno‑instrumentalna, artystyczna, rozrywkowa, ludowa oraz do wyboru: sakralna, filmowa, teatralna i inne);
3) form muzycznych: budowa okresowa, AB, ABA, ABA1, kanon, rondo, wariacje, pieśń, opera, balet, operetka, musical, koncert, symfonia;
5. Uczeń określa charakterystyczne cechy:
1) polskich tańców narodowych: poloneza, mazura, kujawiaka, oberka, krakowiaka;
2) wybranych polskich tańców ludowych z uwzględnieniem własnego regionu;
6. Wymienia nazwy epok w dziejach muzyki (średniowiecze, renesans, barok, klasycyzm, romantyzm, muzyka XX w.) oraz potrafi wskazać kompozytorów reprezentatywnych dla nich.
7. Porządkuje chronologicznie postacie kompozytorów: np. Mikołaj Gomółka, Jan Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Wolfgang Amadeusz Mozart, Ludwig van Beethoven, Fryderyk Chopin, Stanisław Moniuszko, Karol Szymanowski, Witold Lutosławski, Wojciech Kilar, Henryk Mikołaj Górecki, Krzysztof Penderecki i inni).
8. Potrafi uzasadnić własne preferencje muzyczne, argumentując swoje wybory.
III. Kultura muzyczna, narodowe i światowe dziedzictwo kulturowe. Uczeń:
1) zna repertuar kulturalnego człowieka, orientując się w sztandarowych utworach z dziejów historii muzyki i współczesnej kultury muzycznej oraz wartościowej muzyki popularnej.
rozpoznawać słuchem utwory Karola Szymanowskiego inspirowane folklorem polskim;
rozpoznawać słuchem stylizowane utwory Szymanowskiego i przyporządkowywać je do regionów, którego folklorem były inspirowane;
wyjaśniać istotę znaczenia pierwiastków narodowych w muzyce;
opowiadać o wybranych faktach z życia Karola Szymanowskiego związanych z jego twórczością inspirowaną folklorem.
Pierwiastki narodowe w muzyce
Na samym początku warto zadać pytanie, czym są pierwiastki narodowe w muzyce? Ponieważ definicji pierwiastka można doszukać się w wielu często skrajnych dziedzinach nauki, jak np. w chemii, filozofii, literaturze, matematyce, ale także w muzyce. Zapoznaj się zatem z tekstem źródłowym i zastanów się nad istotą tego związku. Następnie wyjaśnij, o jakich elementach możemy mówić jako o pierwiastkach narodowych w muzyce.
Pierwiastek – istotna część składowa jakiejś całości; czynnik, element, składnik: Pierwiastek liryczny, dramatyczny. Pierwiastek piękna, dobra.
Źródło: red. Mieczysław Szymczak, Słownik języka polskiego, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1979
Wskaż wszystkie elementy, które możemy określić jako pierwiastki narodowe w polskiej muzyce artystycznej.
- Inspiracje folklorem polskim w muzyce
- Komponowanie utworów w rytmach polskich tańców narodowych
- Przetwarzanie polskiego folkloru muzycznego
- Nawiązywanie do brzmienia polskich kapel ludowych
- Przedstawianie w treściach utworów polskich obrzędów i obyczajów ludowych
- Przedstawianie w treściach wydarzeń dotyczących historii Polski
- Inspiracje folklorem innych narodów
- Komponowanie utworów w rytmach tańców narodowych innych państw
- Przedstawianie w treściach wydarzeń z mitologii i religii
- Nawiązywanie w treściach do legend innych narodów
Pierwiastki narodowe w muzyce Karola Szymanowskiego

Inspiracje polskim folkloremfolklorem to jeden z bardzo wyrazistych okresów w twórczości Karola Szymanowskiego. Mimo tego, że Szymanowski urodził się na Ukrainie i od dzieciństwa stykał się z jej folklorem, nigdy w swojej twórczości z niego nie czerpał. Natomiast jako wielki patriota, zdawał sobie sprawę, jakim spoiwem dla narodu może być sztuka. Już w wolnej Polsce z pełną świadomością zadań stojących przed twórcami zaangażował się w budowanie podstaw nowego programu artystycznego. Stworzył w tym okresie własną koncepcję stylu narodowego, inspirowanego folklorem. Od dziecka odwiedzał Zakopane, z czasem zaś przyjaciele zaczęli namawiać go do wykorzystania folkloru Podhala w muzyce artystycznej. Szymanowski odwiedzał Muzeum Tatrzańskie. Oglądał pierwsze zapisy śpiewanych i granych melodii Podhala dokonywane wtedy przez muzykologówmuzykologów i sam próbował to czynić. Odwiedził teatr regionalny prowadzony przez Helenę Rojównę, gdzie grano widowisko ludowe Góralskie wesele.
Przeczytaj tekst źródłowy, z którego dowiesz się, w jaki sposób przyszły kompozytor baletu Harnasie związał się z Zakopanem.
Rozwój Zakopanego jako uzdrowiska datuje się od około 1860 roku, kiedy to malarz Walery Eljasz i warszawski lekarz Tytus Chałubiński odkryli jego walory. Wśród kuracjuszy znaleźli się m.in. H. Sienkiewicz, S. Żeromski, M. Karłowicz, W. Żeleński, Z. Noskowski i wielu innych przedstawicieli polskiej elity, którzy ulegli panującej ówcześnie modzie na Zakopane.
Wieść o zaletach Zakopanego dotarła także do państwa Szymanowskich, zamieszkałych w Tymoszówce na Ukrainie. Matka Szymanowskiego – Dominika Teodora Anna – bardzo lubiła podróże. Zapewne uległa też reklamie leczniczych zalet klimatycznych i postanowiła podkurować małego Karola, który od wczesnego dzieciństwa chorował na gruźlicę. W swoją pierwszą daleką, kilkudniową podróż do Zakopanego wyruszył Karol wraz z rodzeństwem i matką w 1894 roku […].
O następnych śladach pobytu kompozytora w Zakopanem dowiadujemy się z pamiętników wielkiego pianisty Artura Rubinsteina. Pobyt Szymanowskiego na Podhalu w 1904 roku był znaczący i ważny dla młodego kompozytora: zaprzyjaźnił się z wybitnym pianistą, zawarł bliższą znajomość z Żeromskim […] mocno emocjonalnie związał się z Witkiewiczem. Zakopane stało się więc miejscem debiutu Szymanowskiego jako pianisty i kompozytora.
Lata 1922 – 1927 to czas, kiedy Szymanowski wielokrotnie przyjeżdżał do Zakopanego z zamiarem poświęcenia się pracy twórczej. O rozrywki dbali jego zakopiańscy przyjaciele. Razem z nimi aktywnie uczestniczył niemal we wszystkich góralskich weselach i chrzcinach. Na weselach, mimo swej niesprawności, tańczył z panną młodą, a także pełnił zaszczytne obowiązki „pytaca” i drużby. W wolnych chwilach zapisywał melodie wygrywane przez kapelę Bartusia Obrochty. To właśnie dzięki niemu poznał tajniki góralskiego grania, obrzędową przynależność przyśpiewekprzyśpiewek i rytmiczność podhalańskich tańców. Wpłynęło to na fascynację kompozytora oryginalnością i niezwykłą ekspresją muzyki górali.
Szymanowski, jako jeden z pierwszych analizował muzykę góralską pod względem formalnym, wydobywał z niej idiom, dzięki któremu otrzymywał brzmienie podhalańskie. Na różne sposoby artystyczne przetwarzał folklor, na przykład wykorzystywał w harmoniiharmonii zdwojenia tercjitercji i kwintkwint, w instrumentacji nawiązywał do brzmienia kapel góralskich, w treści przedstawiał obrzędy i obyczaje. Dłuższe cytaty z muzyki góralskiej można odnaleźć tylko w planie melodycznym w Harnasiach. Denerwował się, gdy przypisywano mu sięganie do pieśni ludowej. Mówił, że w takich twierdzeniach jest „zbyt dużo przesady, bo folklor jest dla niego jedynie czynnikiem inspirującym”.
Szymanowski z czasem zameldował się w Atmie […]. W Atmie przede wszystkim pracował. To tam zakończył kilkuletnią pracę nad baletem Harnasie, skomponował 12 pieśni kurpiowskich, IV Symfonię na fortepian i orkiestrę, którą poświęcił Rubinsteinowi.
5 listopada 1935 roku wyjechał do Paryża na premierę Harnasiów. Do Atmy nigdy już nie powrócił. Kilkakrotnie przebywał na leczeniu w sanatoriach. W końcu pogarszający się stan zdrowia sprawił, że Szymanowski udał się na leczenie do kliniki w Lozannie. Tam zmarł 29 marca 1937 roku, tęskniąc do zakopiańskich przyjaciół i do widoku ukochanego Giewontu.
red. Magdalena Janik, Karol Szymanowski – edukacyjne inspiracje, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie‑Skłodowskiej, Lublin 2008

Wskaż wszystkie odpowiedzi, które wskazują, w jaki sposób Szymanowski bezpośrednio stykał się z folklorem podhalańskim.
- Razem z przyjaciółmi z Zakopanego uczestniczył w góralskich weselach i chrzcinach.
- Na weselach tańczył z panną młodą, a także pełnił obowiązki „pytaca” i drużby.
- W wolnych chwilach zapisywał melodie wygrywane przez kapelę Bartusia Obrochty.
- Wyjeżdżał do Włoch, Afryki, Londynu.
- Wyjeżdżał z Zakopanego do Warszawy, do Akademii Muzycznej, którą kierował jako rektor.
- Wyjeżdżał na koncerty do Europejskich miast, aby podreperować domowy budżet.
Balet Harnasie

Muzyka podhalańska była ważnym źródłem inspiracji dla Karola Szymanowskiego, zwłaszcza w balecie Harnasie skomponowanym na orkiestrę, chór mieszany i tenortenor solosolo. Fabuła baletu ma kontekst mitologiczny, nawiązuje do porwania Persefony przez Hadesa.
Akt I. Balet rozpoczyna redyk, czyli pędzenie owiec na górskie pastwiska. Na hali tańczą juhasi i młode góralki. Jest też młody góral i góralka, którzy mają się pobrać, ale jest również nieznajomy mężczyzna, który budzi niepokój w sercu przyszłej panny młodej. Nieznajomy znika i niebawem pojawiają się zbójnicy, a w Harnasiu dziewczyna rozpoznaje nieznajomego. Między Harnasiem a dziewczyną rodzi się miłość. Scena kończy się tańcem zbójników przy ognisku.
Akt II. W góralskiej chacie odbywa się wesele. Narzeczona niechętnie przyjmuje czepiec od Narzeczonego, rozpoczyna się porywający góralski taniec przerwany wtargnięciem zbójników i walką. Harnaś porywa pannę młodą. Jeden ze zbójników strzałem z pistoletu gasi światło i chata pogrąża się w ciemnościach.
Epilog. Na tle gór Harnaś i porwana dziewczyna ukazani są jako szczęśliwa para.
W balecie Harnasie ukazana jest poetycka metafora góralszczyzny, obrzędy, obyczaje, muzyka i taniec. Niektóre z melodii góralskich Szymanowski cytuje dosłownie, inne przetwarza a jeszcze inne tworzy na ich wzór. Największym wyzwaniem dla realizacji scenicznej jest bogactwo oryginalnego materiału folklorystycznego wyrażonego poprzez taniec. Na początku i końcu ukazana jest również postać Starego Grajka nawiązującego do Sabałowego bajania.
Obejrzyj grafikę interaktywną przedstawiającą archiwalne fotografie i zdobądź dodatkowe informacje na temat historii baletu.
Posłuchaj kilku epizodów z baletu Harnasie, zwróć uwagę na opisy, które pomogą ci w odbiorze dzieła.
Marsz zbójnicki – rozpoczyna go śpiew tenora Hej, idę w las. Mocnym akcentem jest tu różnorodna barwa instrumentów oraz wielość rytmów.
Taniec zbójnicki – oparty na motywach melodii góralskiej W murowanej piwnicy, w którym dominuje rytmika.
Wesele – chór wykonuje autentyczną pieśń góralską Ani mi cie nie zol, ani mi cie luto
Cepiny – słychać tu najstarszą polską pieśń Oj chmielu, chmielu.
Popod turnie – pieśń zbójnicka w wykonaniu chóru pochodząca z najbardziej dramatycznej części baletu, w którym następuje napad zbójników i porwanie panny młodej. W dalszej części chór wykonuje jeszcze inne pieśni zbójnickie: Poćciez chłopcy, poćciez zbijać i Spotkołek cie w lesie, widziołek cie w polu.
Sześć pieśni kurpiowskich

Innym regionem, z którego czerpał Karol Szymanowski były Kurpie. Inspirowany folklorem tego regionu Szymanowski skomponował cykl „Sześciu pieśni kurpiowskich”. Było to zupełnie nowe potraktowanie aparatu wykonawczego, jakim jest chór mieszany a cappellaa cappella dające początki XX - wiecznej literaturze chóralnej. Szymanowski w swym indywidualnym stylu przetworzył pieśni, czerpiąc melodie ze zbioru „Puszcza kurpiowska w pieśni” ks. Władysława Skierkowskiego. Kompozytor wybrał 6 ze 115 pieśni weselnych:
Panie muzykancie, ostatnia z cyklu pieśni to apoteoza ludowego tańca. Szymanowski nawiązuje w niej do stylistyki kapeli ludowej: burczybasaburczybasa, burdonuburdonu, trójdzielnego metrummetrum. W trzeciej części pieśni słychać oberka.
Mazurki
MazurkiMazurki Szymanowskiego z rytmami muzyki ludowej Mazowsza i Kujaw owiane są duchem muzyki tatrzańskiej. Te utwory na fortepian są na wskroś modernistyczne. Warto przy tej okazji podkreślić, że Szymanowski był współzałożycielem Młodej PolskiMłodej Polski w muzyce, czyli grupy kompozytorów, których celem było wskrzeszenie muzyki polskiej na tle muzyki europejskiej.
Posłuchaj Mazurka nr 1, zwróć uwagę na echa muzyki podhalańskiej.
Tańce polskie na fortepian
Z cyklu Tańce polskie na fortepian wysłuchasz KrakowiakaKrakowiaka. Jest to utwór będący stylizacją tego tańca. Podczas słuchania zwróć uwagę na trzyczęściową budowę utworu, z kontrastową liryczną środkową częścią oraz charakterystyczną dla tego tańca synkopąsynkopą.
Podsumowanie
Karol Szymanowski operował folklorem na tyle odrębnym (np. góralski, kurpiowski), że przez ten fakt jego muzyka jest do dziś niezwykle oryginalna. Kompozytor podkreślał swoją obojętność wobec wierności cytatu ludowego i uważał, że dosłowne przytaczanie autentycznych melodii ludowych w kompozycji nie jest aż tak istotne.
Zainteresowanie folklorem i wiążące się z tym konsekwencje artystyczne można w muzyce Szymanowskiego zaobserwować o wiele później niż u innych twórców europejskich. Impulsów bardziej bezpośrednich dostarczyło mu zetknięcie się z folklorem góralskim (balet Harnasie, fortepianowe Mazurki) […] Szymanowski potrafił stworzyć oryginalne stylizacje folkloru. Wartość ich jest tym większa, im bardziej oddalają się one od schematów ludowych i im bardziej widoczne są w nich elementy własnego, odrębnego języka muzycznego kompozytora.
Źródło: Bogusław Schaeffer, Dzieje muzyki, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1983
Zanim zaczniesz rozwiązywać zadania, odszukaj na mapie regiony, z których czerpał Szymanowski i dowiedz się więcej na temat ich folkloru. Będą to: Podhale, Kurpie, Mazowsze i Kujawy.
Z okazji 125. rocznicy urodzin oraz 70. rocznicy śmierci kompozytora, uchwałą z 16 listopada 2006 Sejm RP zdecydował o ustanowieniu roku 2007 Rokiem Karola Szymanowskiego.
W Zakopanem w willi Atma, w której mieszkał Karol Szymanowski, znajduje się muzeum jego imienia.

Sprawdź swoją wiedzę
Wysłuchaj fragmentu utworu i wskaż taniec, w którego rytmie jest napisany
- Polonez
- Mazur
- Kujawiak
- Oberek
- Krakowiak
Zadanie posiada plik audio, który można odsłuchać w wersji online podręcznika.
Odpowiedz na pytania
Wysłuchaj fragment utworu i przyporządkuj do tytułu, z którego pochodzi.
Podaj nazwę cyklu pieśni na chór a cappella Karola Szymanowskiego inspirowanych folklorem kurpiowskim.
Odpowiedź:
........................................................
Praca domowa
Słownik pojęć
[wł., ‘jak w kaplicy’, ‘w stylu kaplicowym’], śpiew bez akompaniamentu instrumentów, rodzaj muzyki przeznaczonej do wykonania chóralnego; powstał na gruncie muzyki kościelnej (rozkwit w XVI w.); ogólnie — muzyka chóralna bez udziału instrumentów. Można śpiewać solo a cappella.
instrument ludowy zbudowany z beczki, naciągnie tek skóry i włosia końskiego, które się pociera mokrymi rękami.
niezmienny pod względem wysokości dźwięk basowy pełniący funkcję prymitywnego akompaniamentu melodii wykonywanej w wyższym rejestrze.
Folklor w przeszłości był nierozdzielnie związany z życiem wsi. Przez wieki przekaz ustny stanowił wyłączne źródło informacji o czasach minionych, tradycji, obyczajach i obrzędach. Podobne treści zawierały również pieśni, muzyka i taniec. Mieszały się w nich treści pogańskie, ludowe i chrześcijańskie. Materialnym przejawem odrębności jest strój i instrumenty ludowe
sposób łączenia i budowy akordów w utworze muzycznym; dział teorii muzyki o zasadach budowy akordów i ich następstw.
zespół muzyczny wykonujący muzykę ludową.
Jeden z pięciu polskich tańców narodowych i jednocześnie jest najstarszym, pochodzącym z końcówki XIV wieku, był popularny wśród szlachty w całej Polsce. Krakowiak to dynamiczny i skoczny taniec w metrum parzystym (zwykle 2/4).
interwał między I a V stopniem. Przykładem może być czysta np. (c‑g); w kwintach czystych stroi się wiele instrumentów strunowych.
ogólna nazwa szeregu polskich trójmiarowych tańców ludowych z akcentami na drugą i trzecia miarę. Nazwa mazurka podobnie jak mazura są pochodnymi nazwy regionu – Mazowsza. W etnografii muzycznej wyróżnia się tzw. rytmy mazurkowe charakterystyczne dla różnych tańców i pieśni nietanecznych. Z tego względu mazurki mogą mieć charakter mazura, oberka, kujawiaka, ksebki, odsibki, okrągłego, owczarka i innych tańców ludowych. Różnorodność takich rytmów występuje w stylizowanych mazurkach Fryderyka Chopina.
Mazurek stylizowany posiada duże zróżnicowanie tempa oraz charakteru. W okresie romantyzmu mazurki nabrały melancholijnego charakteru, co często nie pozwalało na wykorzystanie go jako muzyki nadającej się do tańca - w tego typu utworach tempo i dynamika często zmieniały się diametralnie.
podstawowy schemat określający czas trwania nut oraz układ akcentów w obrębie taktu w utworze muzycznym.
nazwą Młoda Polska w muzyce określa się grupę kompozytorów działających na przełomie XIX i XX w. (K. Szymanowski, L. Różycki, G. Fitelberg, A. Szeluto oraz zbliżony do grupy Młodej Polski ok. 1906 M. Karłowicz). Łączyli się oni w nowe nurty muzyki europejskiej, nawiązali do osiągnięć neoromantyzmu muzycznego, zwłaszcza do twórczości R. Wagnera, R. Straussa oraz kompozytorów Potężnej Gromadki; kompozytorzy Młodej Polski współdziałali organizacyjnie (m.in. wspólne koncerty i publikacje utworów) do I wojny światowej.
[gr.], dyscyplina nauk, której przedmiotem jest muzyka we wszystkich swych przejawach. Rozróżnia się 3 podstawowe działy muzykologii: historię muzyki, teorię muzyki (muzykologia systematyczna), obejmującą teorię elementów konstrukcji dzieła muz., akustykę, fizjologię, psychologię, estetykę, socjologię muzyki i instrumentologię, oraz etnografię (etnologię) muzyczną. W Polsce pierwszą katedrę muzykologii założono Uniwersytecie Jagiellońskim (1911).
Muzykolog bada historię muzyki, zbiera i wydaje zabytki, bada prawa rządzące rozwojem muzyki; interesuje się jej stroną fizyczną, nie zaniedbując strony psychologicznej.
krótka piosenka ludowa, śpiewana na zabawach wiejskich lub w czasie obrzędów weselnych, dożynkowych itp...
polski taniec ludowy, wyróżniający się wśród tańców 3‑miarowych o rytmach mazurkowych (kujawiak, mazur) szybkim tempem i wirowym ruchem par tancerzy.
orkiestra złożona z instrumentów smyczkowych, dętych, perkusyjnych, harfy, niekiedy fortepianu i innych.
utwór albo jego część przeznaczone do wykonywania przez jednego artystę.
nieprawidłowość metro‑rytmicznego w toku utworu, wykorzystywany jako środek stylistyczny; przesunięcie naturalnego akcentu metrycznego na dźwięk nieakcentowany przez wydłużenie wartości rytmicznej nuty nieakcentowanej, charakterystyczny dla niektórych tańców np. krakowiaka.
najwyższy głos męski; też: śpiewak o takim głosie.
interwał między I a III stopniem. Tercja głównym interwałem w akordach systemu dur‑moll
Słownik pojęć został opracowany na podstawie:
encyklopedia.pwn.pl
sjp.pwn.pl
Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa, 1969.
http://teatrnn.pl/dziedzictwo-wsi/folklor/
Biblioteka muzyczna
Bibliografia
red. Andrzej Chodkowski, Encyklopedia muzyki, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995
red. Mieczysław Szymczak, Słownik języka polskiego, Państwowe Wydawnictwa Naukowe, Warszawa 1979
red. Magdalena Janik, Karol Szymanowski – edukacyjne inspiracje, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie‑Skłodowskiej, Lublin 2008
Piotr Dahlig, Muzyka ludowa a twórczość kompozytorów, https://pismofolkowe.pl/artykul/muzyka-ludowa-a-tworczosc-kompozytorow-3480
Irena Turska, Przewodnik baletowy, Polskie Wydawnictwa Muzyczne, Kraków 1973
