Okrągły obraz w bogato zdobionej, złoconej ramie z reliefowymi głowami i ornamentem roślinnym. W centrum siedzi młoda kobieta w różowej sukni i niebieskim płaszczu, skręcona w dynamicznej pozie, unosząca nagie dziecko ponad swoim ramieniem. Za nią stoi starszy, brodaty mężczyzna, który pochyla się ku dziecku i podtrzymuje je. Postacie tworzą zwartą, spiralną kompozycję. W tle, za niskim murkiem, widoczne są nagie męskie postacie w różnych pozach na tle jasnego krajobrazu z niebem i skałami. Kolory szat są intensywne i kontrastowe, a sylwetki wyraźnie modelowane światłocieniem. Na obrazie umieszczono 11 punktów interaktywnych z następującymi informacjami:

Maria: Maria zajmuje centrum obrazu.  Jej ciało jest mocno zbudowane, muskularne, dalekie od łagodnego ideału kobiecości.  Ukazana jest w pozycji siedzącej, silnie skręconej, z wyciągniętymi w górę ramionami, skierowanymi w stronę Dzieciątka.  Ubrana jest  w szatę o intensywnych barwach (róż, błękit), których kontrasty i silne załamania podkreślają objętość i napięcie form.  Jej twarz wyraża spokój i kontemplację, oczy wzniesione ku górze nadają scenie wymiar duchowego uniesienia.  Motyw siedzącej na ziemi Marii (tzw. Madonna dell’Umiltà) symbolizuje pokorę i bliskość z naturą ludzką Chrystusa.

Dzieciątko Jezus: Jezus ukazany jest w dynamicznej pozycji.  Jego postawa (skręt ciała, napięcie mięśni, wyciągnięte ręce) sugeruje zarówno cielesność, jak i nadludzką energię, zwłaszcza, że kierunki usytuowania rąk i nóg są przeciwstawne. Każde załamanie ciała, każdy mięsień jest wymodelowany światłem i cieniem, przypominając rzeźbiarski sposób oddania bryły.

Józef: Usytuowany w tle, jednak o ogromnym znaczeniu kompozycyjnym – jego sylwetka domyka przestrzeń z tyłu.  Twarz Józefa jest pełna troski i czułości, spojrzenie skierowane ku Dzieciątku, brwi lekko ściągnięte.  Jego obecność symbolizuje ochronę i duchowe przewodnictwo rodziny.  Fizycznie masywny, muskularny, niemal heros – to typowy „mężczyzna Michała Anioła”, ukształtowany na wzór antycznych rzeźb.  Zestawienie jego potężnego ciała z delikatnością gestu potęguje kontrast między siłą a troską.

Belka: W tle obrazu widoczny jest niski, kamienny murek, który oddziela scenę Świętej Rodziny na pierwszym planie od grupy nagich mężczyzn w tle, interpretowanych jako przedstawiciele pogańskiego świata sprzed Objawienia. Ten element architektoniczny działa jak symboliczna granica między sacrum a profanum, między historią zbawienia a kondycją człowieka pozbawionego łaski. Kompozycyjnie murek stabilizuje przestrzeń obrazu, wprowadzając horyzontalny podział, który kontrastuje z pionowym ruchem postaci i klepsydrowym układem trójkątów. Jest to subtelny, lecz znaczący element, który wzmacnia narrację teologiczną dzieła.

Nagie postacie w tle: Za główną sceną znajduje się pięć nagich postaci, których ciałom został nadany modelunek typowy dla rzeźb,  przypomina antyczne akty – to odwołanie do świata pogańskiego. Jednocześnie wskazują one na antyczne inspiracje w twórczości Michała Anioła. 

Pejzaż w tle: W tle kompozycji rozciąga się daleki pejzaż, w którym dostrzec można zarysy wzgórz i niebo, utrzymane w jasnych, chłodnych tonacjach błękitu. Michał Anioł zastosował tu subtelne sfumato, miękko rozpraszając kontury i przejścia tonalne między partiami skał, nieba i wody, co dodaje głębi przestrzeni oraz kontrastuje z rzeźbiarską ostrością figur i szczegółowością przyrody na pierwszym planie.

Natura: Maria siedzi bezpośrednio na złotawym, piaszczystym podłożu, które tylko miejscami porasta delikatna trawa. Malarz z niezwykłą precyzją oddał detale roślinne - wśród kępek trawy wyrastają rośliny o drobnych listkach, mogące symbolizować życie rodzące się z ziemi, pokorę.

Rzeźbiona rama: Ramę  obrazu wykonał sam Michał Anioł i stanowi ona integralny element kompozycji. W jej strukturę wpisano pięć rzeźbionych głów: u góry znajduje się wizerunek Chrystusa, a cztery głowy proroków, zapowiadających nadejście Mesjasza, rozmieszczono symetrycznie wokół okręgu. Taki układ podkreśla rolę Chrystusa w historii zbawienia. Dekorację ramy wzbogacają wijące się motywy roślinne.

Jan Chrzciciel: Zza belki dzielącej  świat antyczny (pogański) od sceny religijnej wychyla się Jan Chrzciciel, spoglądający w stronę Jezusa. Symbolicznie przekracza on granicę między starym a nowym porządkiem i wskazuje na misję prorocką - zapowiada nadejście Mesjasza, łączy Stary Testament z Nowym. Jego obecność sugeruje, że przejście od starego porządku do nowego jest możliwe przez wiarę, chrzest i duchową przemianę.

Kompozycja głównej sceny: Kompozycja figuralna tworzy charakterystyczny układ dwóch trójkątów. Górna linia biegnie od dłoni Marii, przez ramiona Dzieciątka, aż do ramienia Józefa, dolna prowadzi od rozłożonej na ziemi szaty Józef do lewego kolana Marii. Obie, połączone po przekątnej, przecinają się w centrum sceny, tworząc klepsydrę.

Układ piramidalny: Postacie Marii i Józefa układają się w formę kompozycji piramidalnej , której wierzchołek wyznacza głowa Józefa. Ten układ kompozycyjny, często stosowany jest w renesansie dla podkreślenia harmonii, równowagi i skupienia uwagi na centralnej scenie.