Wszystkie ciała mocno rozgrzane świecą. Jest to tak zwane promieniowanie termiczne. Okazuje się, że ciała o niskiej temperaturze, które nie świecą widzialnym światłem, również emitują promieniowanie, ale w zakresie fal dłuższych niż w przypadku światła widzialnego. Takie promieniowanie nazywamy promieniowaniem podczerwonym. Można to sprawdzić, zbliżając z boku rękę na kilka centymetrów do gorącego przedmiotu (np. kubka z herbatą, kaloryfera itp.). Odczuwa się wtedy ciepło spowodowane działaniem promieniowania podczerwonego na skórę.

Temperatura jest miarą średniej energii kinetycznej cząsteczek ciała, a natężenie promieniowania to energia promieniowania emitowana w czasie 1 sekundy przez 1 mIndeks górny 2² powierzchni ciała.

Promieniowanie termiczne to fale elektromagnetyczne emitowane przez cząstki obdarzone ładunkiem elektrycznym w wyniku ich ruchu termicznego w materii. Gdy temperatura zwiększa się, to zwiększa się średnia energia kinetyczna cząstek materii. Cząstki o większej energii mogą wypromieniować większą energię, co oznacza, że ich promieniowanie ma większe natężenie.

Powietrze jest dobrym izolatorem ciepła. Konwekcja polega na wznoszeniu się ogrzanego powietrza w górę.

Odczucie ciepła spowodowane jest działaniem na skórę promieniowania termicznego w zakresie podczerwieni. Przewodnictwo odgrywa tu znikomą rolę, gdyż powietrze jest dobrym izolatorem ciepła. Z kolei udział konwekcji byłby istotny, gdyby ręka znalazła się nad gorącym przedmiotem. Wtedy rozgrzane warstwy powietrza, unoszące się do góry, ogrzewałyby rękę. Jeśli ustawimy rękę obok gorącego przedmiotu, to praktycznie wykluczamy udział konwekcji w transporcie cieplnym.

W celu uzyskania stanu równowagi przy wyższej różnicy temperatur można zastosować ocieplenie budynku.