Przeczytaj

bg‑azure

Dlaczego wprowadzenie do wody tlenku węgla( $IV$ ) ( ${CO}_{2}$ ) skutkuje pojawieniem się w niej jonów oksoniowych?

Polecenie 1

Zapoznaj się z poniższym tekstem i zapisz równania reakcji, które zostały w nim omówione. Następnie zaznacz te, które obrazują proces dysocjacji elektrolitycznej.dysocjacja elektrolitycznadysocjacji elektrolitycznej. Zastanów się i zapisz, do jakiej grupy zalicza się związki, które zgodnie z tekstem ulegają dysocjacji (kwasy nieorganiczne, sole nieorganiczne, wodorotlenki, kwasy karboksylowe, fenole, sole organiczne, aminokwasy, aminy).

RdBwK3NFsaZ2F

Zdjęcie przedstawiające rafę koralową w obrębie płycizny oceanu. Jest szarawa, miejscami zielonkawa i żółtawa. Woda w niektórych miejscach ma kolor różowy, jest zabarwiona sztucznie barwnikiem pozwalającym na ustalenie wpływu zakwaszenia wody na koralowce. W oddali w wodzie stoi dwóch naukowców. — Naukowcy przeprowadzają eksperyment, w trakcie którego sprawdzają, jak zakwaszenie wody wpływa na koralowce. Dodany barwnik ma pokazać rozkład tlenku węgla( $IV$ ) w wodzie.
Źródło: Aaron Takeo Ninokawa, dostępny w internecie: wyborcza.pl, domena publiczna.

Rafy koralowe, które występują w okolicach Wysp Palau na Pacyfiku, wydają się wyjątkowo odporne na postępującą kwasowość wody oceanicznej. Właściwości chemiczne wody w oceanie różnią się w różnych lokalizacjach i zmieniają się w związku z rosnącym poziomem tlenku węgla( $IV$ ) w atmosferze. Woda oceaniczna absorbuje tlenek węgla( $IV$ ) i wchodzi z nim w reakcję chemiczną ( $1$ ), której skutkiem jest obniżenie pH wody oceanicznej. Powstający z połączenia tlenku węgla( $IV$ ) i wody kwas węglowy ulega dysocjacji, tworząc jony wodorowęglanowe i oksoniowe ( $2$ ). Może również dochodzić do reakcji pomiędzy jonami oksoniowymi a jonami węglanowymi. W tym procesie również powstają jony wodorowęglanowe ( $3$ ).

To wszystko powoduje spadek dostępności jonów węglanowych, z których koralowce i inne organizmy budują swoje szkielety i muszle. Badacze stwierdzili, że właśnie to może być pierwotną przyczyną zakwaszania wody. Proces ten nazywamy kalcyfikacją, który polega na usuwaniu z wody jonów węglanowych. Drugą przyczyną może być sposób oddychania organizmów – wówczas do wody trafia kolejna porcja tlenku węgla( $IV$ ).

Indeks górny Tekst na podstawie: naukawpolsce.pap.pl Indeks górny koniec

RooL1muR9zJBq

R9ACGZtXKELYK

${CO}_{2} + H_{2} O ⇄ H_{2} {CO}_{3}$
$H_{2} {CO}_{3} + H_{2} O ⇄ {HCO}_{3}^{-} + H_{3} O^{+}$ (równanie dysocjacji)
${CO}_{3}^{2 -} + H_{3} O^{+} ⇄ {HCO}_{3}^{-} + H_{2} O$

Związek, który ulega dysocjacji, jest słabym kwasem nieorganicznym.

bg‑azure

Jakie związki dysocjują?

RsPSULDHmwc5Q1

Mapa pojęciowa pt. Dysocjacja elektrolityczna w związkach nieorganicznych i organicznych

Źródło: GroMar Sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.

R12yekph6LCKs1

Sole nieorganiczne Dysocjacji elektrolitycznej ulegają sole rozpuszczalne w wodzie. Dysocjują one całkowicie na kation metalu (lub inny, np. kation amonu N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego) i anion reszty kwasowej. Schematycznie równanie reakcji dysocjacji elektrolitycznej soli możemy zapisać jako:
M e indeks dolny, n, koniec indeksu dolnego, R indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, n M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego, plus, m R indeks górny, n, minus, koniec indeksu górnego gdzie:

M e – metal;
R – reszta kwasowa;
M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego – kation metalu lub kation amonu (N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego);
m – wartościowość metalu;
n – wartościowość reszty kwasowej.

Przykład:
Mol siarczan(sześć) potasu K indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, S O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego dysocjuje całkowicie na dwa mole kationów potasu i jeden mol anionów siarczanowych(sześć), zgodnie z równaniem:
K indeks dolny dwa koniec indeksu S O indeks dolny cztery koniec indeksu, strzałka w prawo, nad strzałką woda, za strzałką dwa kationy potasu K indeks górny plus koniec indeksu, dodać anion siarczanowy sześć, S O indeks dolny cztery koniec indeksu indeks górny dwa minus koniec indeksu
W przypadku wodorosoli oraz hydroksosoli, reakcja dysocjacji zachodzi analogicznie jak dla obojętnych soli prostych.

dysocjacja wodorosoli – wodorosiarczanu(sześć) sodu:

N a H S O indeks dolny cztery koniec indeksu strzałka w prawo, nad strzałką H indeks dolny dwa koniec indeksu O, za strzałką kation sodu N a indeks górny plus koniec indeksu, dodać anion wodorosiarczanowy sześć, H S O indeks dolny cztery koniec indeksu indeks górny minus koniec indeksu

anion wodorosiarczanowy sześć, H S O indeks dolny cztery koniec indeksu indeks górny minus koniec indeksu, dodać cząsteczkę wody H indeks dolny dwa koniec indeksu O, strzałka w prawo, strzałka w lewo, za strzałkami, kation oksoniowy H indeks dolny trzy koniec indeksu O indeks górny plus koniec indeksu, dodać anion siarczanwy sześć, S O indeks dolny cztery koniec indeksu, indeks górny dwa minus koniec indeksu

dysocjacja hydroksosoli – chlorku wodorotlenku wapnia:

C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, C l H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, anion chlorkowy poniżej C l indeks górny, minus, koniec indeksu górnego

C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej strzałki równowagowe kation wapnia poniżej C a indeks górny, dwa, plus, koniec indeksu górnego, plus, anion wodorotlenkowy poniżej O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego

, Kwasy nieorganiczne

Kwasy jednoprotonowe

HA, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, A indeks górny, minus, koniec indeksu górnego

H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego – kation oksoniowy;
A indeks górny, minus, koniec indeksu górnego – anion reszty kwasowej.

Kwasy wieloprotonowe

w pierwszym etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, minus, koniec indeksu górnego
W tym przypadku równanie reakcji zapisujemy ze strzałkami skierowanymi w przeciwne strony, ponieważ kwas ortofosforowy(pięć) jest kwasem słabym. Jeśli jednak kwas jest mocny, jak np. kwas siarkowy(sześć) H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, S O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, to w pierwszym etapie równanie reakcji zapisujemy z jedną strzałką.

w kolejnym etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, H P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, dwa, minus, koniec indeksu górnego
w ostatnim etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, dwa, minus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, trzy, minus, koniec indeksu górnego

, Wodorotlenki Podczas rozpuszczania w wodzie wodorotlenki dysocjują na aniony wodorotlenkowe O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego i kationy metali. Dysocjację elektrolityczną wodorotlenków przedstawia się równaniem:
M e indeks górny, m, koniec indeksu górnego, nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego, plus, m O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego gdzie:

M e – symbol metalu;

m – wartościowość metalu równa liczbie anionów wodorotlenkowych;

Przykład:
Dysocjacji w wodzie ulegają wodorotlenki metali aktywnych, np. K O H. Dla tego związku dysocjację zapisujemy zgodnie z równaniem: K O H indeks dolny, nawias, s, zamknięcie nawiasu, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, K indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, indeks dolny, nawias, aq, zamknięcie nawiasu, koniec indeksu dolnego, plus, O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, indeks dolny, nawias, aq, zamknięcie nawiasu, koniec indeksu dolnego Całkowita dysocjacja oznacza, że mamy do czynienia z elektrolitem mocnym.

Większość wodorotlenków dysocjuje całkowicie, wówczas równanie reakcji zapisujemy, stosując jedną strzałkę skierowaną w kierunku produktów. Zarówno wodorotlenki jedno-, jak i wielowodorotlenowe ulegają dysocjacji elektrolitycznej pod wpływem wody, ale w przeciwieństwie do kwasów, dysocjacja wodorotlenków wielowodorotlenowych nie jest stopniowa. Wyjątkiem jest wodorotlenek wapnia, który dysocjuje w dwóch etapach.
C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego C a nawias, O H, zamknięcie nawiasu, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, C a indeks górny, dwa, plus, koniec indeksu górnego, plus, O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, Kwasy karboksylowe Kwasy karboksylowe to związki organiczne zawierające grupę karboksylową wiązanie pojedyncze C O O H przyłączoną do reszty R, którą jest podstawnik alifatyczny lub aromatyczny.
Kwasy karboksylowe to zazwyczaj słabe kwasy, co oznacza, że dysocjują częściowo. Proces dysocjacji jest reakcją odwracalną, dlatego w równaniu reakcji stosuje się strzałki skierowane w przeciwne strony. Schematycznie równanie reakcji dysocjacji elektrolitycznej kwasu karboksylowego możemy zapisać jako: Ilustracja przedstawiająca równanie reakcji dysocjacji kwasu karboksylowego. Cząsteczka kwasu karboksylowego zbudowanego z podstawnika R oraz grupy karboksylowej C O O H dodać cząsteczka wody H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O. Strzałka w prawo, strzałka w lewo, za strzałkami anion karboksylanowy zbudowany z grupy R połączonej z grupą C O O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego dodać jon hydroniowy H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego., Aminy Aminy dysocjują zgodnie z równaniem:

R — N H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałki równowagowe R — N H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, O H indeks górny, minus, koniec indeksu górnego gdzie:

R – reszta alifatyczna lub aromatyczna.

Aminy to słabe zasady o mocy porównywalnej do amoniaku. Dysocjacja elektrolityczna amin jest reakcją odwracalną. Z tego względu w równaniu reakcji stosuje się strzałki skierowane w przeciwne strony., Aminokwasy Aminokwasy to wielofunkcyjne pochodne węglowodorów o wzorze ogólnym zbliżonym do: nawias, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, N, zamknięcie nawiasu, — R — nawias, C O O H, zamknięcie nawiasu gdzie:

R – fragment węglowodorowy (może zwierać także inne grupy funkcyjne).

Związki te ulegają dysocjacji elektrolitycznej. W roztworze wodnym obecna w cząsteczce aminokwasu grupa aminowa wiązanie pojedyncze N H indeks dolny dwa koniec indeksu i karboksylowa wiązanie pojedyncze C O O H ulegają wzajemnemu zobojętnieniu. Na skutek przeniesienia jonu wodoru H indeks górny, plus, koniec indeksu górnego z grupy wiązanie pojedyncze C O O H do grupy wiązanie pojedyncze N H indeks dolny dwa koniec indeksu powstaje tzw. jon obojnaczy. Jest to sól wewnętrzna, posiadająca jednocześnie ładunek dodatni i ujemny, które równoważą się. Jeden z najprostszych aminokwasów – glicyna – w roztworze wodnym ma odczyn zbliżony do obojętnego, a proces powstawania jonu obojnaczego można przedstawić równaniem: H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, N — C H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, — C O O H H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej strzałki równowagowe nawias kwadratowy, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, H, indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, N — C H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, — C O O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, zamknięcie nawiasu kwadratowego, Fenole Fenole ulegają w wodzie dysocjacji elektrolitycznej z odszczepieniem jonu H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, co potwierdza fakt, że fenole są mocniejszymi kwasami od alkoholi. Niemniej jednak fenole są zaliczane do kwasów słabych, ponieważ tylko niewielki procent ich cząsteczek dysocjuje na jony, a reszta pozostaje w roztworze w postaci niezdysocjowanej. Poniżej przedstawiono proces dysocjacji elektrolitycznej najprostszego fenolu:

opisIlustracja przedstawiająca reakcję dysocjacji fenolu. Cząsteczka benzenolu (czyli fenolu) zbudowanego z sześcioczłonowego pierścienia aromatycznego podstawionego grupą hydroksylową O H. Dodać cząsteczkę wody H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O. Strzałka w prawo, strzałka w lewo, za strzałkami anion fenolanowy zbudowany z pierścienia fenylowego podstawionego atomem tlenu obdarzonym ładunkiem ujemnym dodać kation hydroniowy H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego., Sole organiczne Wśród soli organicznych wyróżnić możemy:

Mydła – sole metali lub kationu amonu oraz wyższych kwasów karboksylowych (kwasów tłuszczowych)

nawias, R C O O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

R – fragment węglowodorowy nasycony lub nienasycony;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub kation amonu.

nawias, R C O O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, m R C O O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego

C indeks dolny, piętnaście, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, trzydzieści jeden, koniec indeksu dolnego, C O O N a H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, C indeks dolny, piętnaście, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, trzydzieści jeden, koniec indeksu dolnego, C O O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, N a indeks górny, plus, koniec indeksu górnego

Sole pozostałych kwasów karboksylowych

nawias, R C O O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

R – atom wodoru, grupa alifatyczna lub aromatyczna;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub grupa amonowa N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego.

C H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, C O O N a H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, C H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, C O O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, N a indeks górny, plus, koniec indeksu górnego

Fenolany

nawias, A r O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

A r – grupa aromatyczna;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub grupa amonowa N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego.

nawias, A r O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, m A r O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego

C indeks dolny, sześć, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, pięć, koniec indeksu dolnego, O N a H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O powyżej, strzałka w prawo, C indeks dolny, sześć, koniec indeksu dolnego, H indeks dolny, pięć, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, N a indeks górny, plus, koniec indeksu górnego

M e – metal;
R – reszta kwasowa;
M e indeks górny, m, plus, koniec indeksu górnego – kation metalu lub kation amonu (N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, plus, koniec indeksu górnego);
m – wartościowość metalu;
n – wartościowość reszty kwasowej.

dysocjacja wodorosoli – wodorosiarczanu(sześć) sodu:

dysocjacja hydroksosoli – chlorku wodorotlenku wapnia:

, Kwasy nieorganiczne

Kwasy jednoprotonowe

H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego – kation oksoniowy;
A indeks górny, minus, koniec indeksu górnego – anion reszty kwasowej.

Kwasy wieloprotonowe

w pierwszym etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, minus, koniec indeksu górnego
W tym przypadku równanie reakcji zapisujemy ze strzałkami skierowanymi w przeciwne strony, ponieważ kwas ortofosforowy(pięć) jest kwasem słabym. Jeśli jednak kwas jest mocny, jak np. kwas siarkowy(sześć) H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, S O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, to w pierwszym etapie równanie reakcji zapisujemy z jedną strzałką.

w kolejnym etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, minus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, H P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, dwa, minus, koniec indeksu górnego
w ostatnim etapie zachodzi reakcja zgodnie z poniższym równaniem: H P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, dwa, minus, koniec indeksu górnego, plus, H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O strzałka w lewo nad strzałką w prawo H indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, O indeks górny, plus, koniec indeksu górnego, plus, P O indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego, indeks górny, trzy, minus, koniec indeksu górnego

M e – symbol metalu;

m – wartościowość metalu równa liczbie anionów wodorotlenkowych;

R – reszta alifatyczna lub aromatyczna.

R – fragment węglowodorowy (może zwierać także inne grupy funkcyjne).

Mydła – sole metali lub kationu amonu oraz wyższych kwasów karboksylowych (kwasów tłuszczowych)

nawias, R C O O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

R – fragment węglowodorowy nasycony lub nienasycony;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub kation amonu.

Sole pozostałych kwasów karboksylowych

nawias, R C O O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

R – atom wodoru, grupa alifatyczna lub aromatyczna;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub grupa amonowa N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego.

Fenolany

nawias, A r O, zamknięcie nawiasu, indeks dolny, m, koniec indeksu dolnego, M e

A r – grupa aromatyczna;
m – wartościowość metalu;
M e – metal lub grupa amonowa N H indeks dolny, cztery, koniec indeksu dolnego.

Źródło: GroMar Sp. z o. o., licencja: CC BY-SA 3.0.

Ciekawostka

Czy wiesz, że w ciężkiej wodzie ( $D_{2} O$ ) również może zachodzić dysocjacja? Jednak ze względu na wolniejszy proces autodysocjacji, taka reakcja zachodzi wolniej. Dlatego też szacuje się, że już 30% stężenie deuteru w organizmie może doprowadzić do jego nieodwracalnych uszkodzeń. Procesy nieustannie biegnące w komórkach zostają w ten sposób spowolnione niemal dwukrotnie.

Słownik

dysocjacja elektrolityczna

(łac. dissociatio „rozdzielenie”) samorzutny proces rozpadu cząsteczek elektrolitów (kwasów, zasad, soli) w roztworach, na dodatnio i ujemnie naładowane cząstki, pod wpływem rozpuszczalnika.

elektrolit

(gr. ḗlektron „bursztyn”, lytós „rozpuszczalny”) związek chemiczny, który ulega procesowi rozpadu na jony pod wpływem wody i jest zdolny do przewodzenia prądu; gdy jest całkowicie zdysocjowany, mówimy o elektrolicie mocnym

Bibliografia

Bielański A., Podstawy Chemii nieorganicznej, t. 1‑2, Warszawa 2010.

Czerwiński A., Czerwińska A., Jeziorna M., Kańska M., Chemia 3, Podręcznik dla liceum ogólnokształcącego, liceum profilowanego, technikum, Warszawa 2004.

Encyklopedia PWN

Hassa R., Mrzigod A., Mrzigod J., Sułkowski W., Chemia 1 podręcznik i zbiór zadań w jednym, Warszawa 2003.

Lito M. J. G., Camões M. F., Covington A. K. Equilibrium in Saturated Ca(OH)Indeks dolny 2 Solutions: Parameters and Dissociation Constants, „Journal of Solution Chemistry” 1998, t. 27, s. 925‑933.

Litwin M., Styka‑Wlazło Sz., Szymońska J., To jest chemia 1, Warszawa 2013.

Morrison R. T., Boyd R. N., Chemia organiczna. T. 1., Warszawa 1985.

Pazdro K., Zbiór zadań z chemii dla szkół ponadgimnazjalnych, Warszawa 2003.

Wprowadzenie

Gra edukacyjna

Dlaczego wprowadzenie do wody tlenku węgla( $IV$ ) ( ${CO}_{2}$ ) skutkuje pojawieniem się w niej jonów oksoniowych?

Jakie związki dysocjują?

Słownik

Bibliografia

Wprowadzenie

Gra edukacyjna

Przeczytaj

Dlaczego wprowadzenie do wody tlenku węgla(IV) (CO2) skutkuje pojawieniem się w niej jonów oksoniowych?

Jakie związki dysocjują?

Słownik

Bibliografia

Dlaczego wprowadzenie do wody tlenku węgla( $IV$ ) ( ${CO}_{2}$ ) skutkuje pojawieniem się w niej jonów oksoniowych?