Imię i nazwisko autora: Agata Siębida

Przedmiot: Język obcy nowożytny (j. hiszpański)

Temat zajęć: Soy inglés y vivo en Londres

Grupa docelowa: II etap edukacyjny; 7 klasa (zakres podstawowy); A1.

Podstawa programowa

Cele i treści kształcenia.

Cele kształcenia – wymagania szczegółowe

I. Uczeń posługuje się bardzo podstawowym zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych oraz fonetycznych), umożliwiającym realizację pozostałych wymagań ogólnych w zakresie następujących tematów:

1. człowiek (np. dane personalne, okresy życia, wygląd zewnętrzny, cechy charakteru, rzeczy osobiste, uczucia i emocje, umiejętności i zainteresowania);

II. Uczeń rozumie proste wypowiedzi ustne (np. rozmowy, wiadomości, komunikaty, ogłoszenia, instrukcje) artykułowane wyraźnie, w standardowej odmianie języka:

1. reaguje na polecenia;

2. określa główną myśl wypowiedzi;

3. określa intencje nadawcy/autora wypowiedzi;

4. określa kontekst wypowiedzi (np. czas, miejsce, uczestników);

5. znajduje w wypowiedzi określone informacje;

6. rozróżnia formalny i nieformalny styl wypowiedzi.

III. Uczeń rozumie bardzo proste wypowiedzi pisemne (np. listy, e‑maile, SMS‑y, kartki pocztowe, napisy, ulotki, jadłospisy, ogłoszenia, rozkłady jazdy, historyjki obrazkowe z tekstem, artykuły, teksty narracyjne, wpisy na forach i blogach):

1. określa główną myśl tekstu;

2. określa intencje nadawcy/autora tekstu;

3. określa kontekst wypowiedzi (np. nadawcę, odbiorcę, czas, miejsce, sytuację);

4. znajduje w tekście określone informacje;

7. rozróżnia formalny i nieformalny styl tekstu.

IV. Uczeń tworzy bardzo krótkie, proste, spójne i logiczne wypowiedzi ustne:

8. stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi adekwatnie do sytuacji.

V. Uczeń tworzy bardzo krótkie, proste, spójne i logiczne wypowiedzi pisemne (np. notatkę, ogłoszenie, zaproszenie, życzenia, wiadomość, SMS, pocztówkę, e‑mail, historyjkę, wpis na blogu):

8. stosuje formalny lub nieformalny styl wypowiedzi adekwatnie do sytuacji.

VI. Uczeń reaguje ustnie w typowych sytuacjach:

1. przedstawia siebie i inne osoby;

2.  nawiązuje kontakty towarzyskie; rozpoczyna, prowadzi i kończy rozmowę; podtrzymuje rozmowę w przypadku trudności w jej przebiegu (np. prosi o wyjaśnienie, powtórzenie, sprecyzowanie; upewnia się, że rozmówca zrozumiał jego wypowiedź);

3. uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

14. stosuje zwroty i formy grzecznościowe.

VII. Uczeń reaguje w formie prostego tekstu pisanego (np. wiadomość, SMS, e‑mail, wpis na czacie/forum) w typowych sytuacjach:

1. przedstawia siebie i inne osoby;

2.  nawiązuje kontakty towarzyskie; rozpoczyna, prowadzi i kończy rozmowę; podtrzymuje rozmowę w przypadku trudności w jej przebiegu (np. prosi o wyjaśnienie, powtórzenie, sprecyzowanie; upewnia się, że rozmówca zrozumiał jego wypowiedź);

3. uzyskuje i przekazuje informacje i wyjaśnienia;

14. stosuje zwroty i formy grzecznościowe.

VIII. Uczeń przetwarza bardzo prosty tekst ustnie lub pisemnie:

1. przekazuje w języku obcym nowożytnym podstawowe informacje zawarte w materiałach wizualnych (np. mapach, symbolach, piktogramach) lub audiowizualnych (np. filmach, reklamach);

2. przekazuje w języku obcym nowożytnym lub polskim informacje sformułowane w tym języku obcym;

3. przekazuje w języku obcym nowożytnym informacje sformułowane w języku polskim.

IX. Uczeń posiada:

1. podstawową wiedzę o krajach, społeczeństwach i kulturach społeczności, które posługują się danym językiem obcym nowożytnym oraz o kraju ojczystym, z uwzględnieniem kontekstu lokalnego, europejskiego i globalnego;

2. świadomość związku między kulturą własną i obcą oraz wrażliwość międzykulturową.

X. Uczeń dokonuje samooceny i wykorzystuje techniki samodzielnej pracy nad językiem (np. korzystanie ze słownika, poprawianie błędów, prowadzenie notatek, stosowanie mnemotechnik, korzystanie z tekstów kultury w języku obcym nowożytnym).

XI. Uczeń współdziała w grupie (np. w lekcyjnych i pozalekcyjnych językowych pracach projektowych).

XII. Uczeń korzysta ze źródeł informacji w języku obcym nowożytnym (np. z encyklopedii, mediów), również za pomocą technologii informacyjno‑komunikacyjnych.

XIII. Uczeń stosuje strategie komunikacyjne (np. domyślanie się znaczenia wyrazów z kontekstu, identyfikowanie słów kluczy lub internacjonalizmów) i strategie kompensacyjne, w przypadku gdy nie zna lub nie pamięta wyrazu (np. upraszczanie formy wypowiedzi, wykorzystywanie środków niewerbalnych).

XIV. Uczeń posiada świadomość językową (np. podobieństw i różnic między językami).

Kształtowane kompetencje kluczowe:

1. kompetencje w zakresie rozumienia i tworzenia informacji,

2. kompetencje w zakresie wielojęzyczności,

4. kompetencje cyfrowe,

5. kompetencje osobiste, społeczne i w zakresie umiejętności uczenia się,

6. kompetencje obywatelskie,

7. kompetencje w zakresie przedsiębiorczości,

8. kompetencje w zakresie świadomości i ekspresji kulturalnej.

Cele operacyjne:

Uczeń:

• rozróżnia i stosuje rodzaj męski i żeński nazw narodowości;

• stosuje nazwy narodowości, dzięki czemu określa swoje pochodzenie;

• zna nazwy państw i stolic, dzięki czemu określa miejsce zamieszkania.

Cele motywacyjne

• Rozbudzenie ciekawości oraz zaangażowanie ucznia w lekcję poprzez przedstawienie aspektów socjokulturowych i nawiązanie do hiszpańskich zwyczajów;

• uświadomienie uczniom, że są w stanie zrozumieć proste teksty źródłowe oraz inne teksty dostosowane do ich poziomu;

• uświadomienie uczniom, że po lekcji są w stanie używać struktur gramatycznych i leksyki, by tworzyć proste wypowiedzi i reagować na pytania, a tym samym nawiązać kontakt z osobami hispanojęzycznymi. 

Strategie uczenia się

• Strategie pamięciowe (skojarzenia myślowe, słowa w kontekście, grupowanie w kategorie, użycie obrazu i dźwięku, powtarzanie, działanie);

• strategie kognitywne (łączenie wyrazów i zdań, powtarzanie, analiza struktur gramatycznych, organizacja wiedzy);

• strategie kompensacyjne (odgadywanie znaczenia słów, użycie języka polskiego, gestów, mimiki, synonimów);

• strategie metakognitywne (nawiązanie do informacji poznanych wcześniej, ocenianie efektów uczenia się poprzez identyfikację błędów);

• strategie afektywne (motywowanie do nauki, eliminacja lęku przed popełnieniem błędu);

• strategie społeczne (zadawanie pytań, współpraca z grupą)

Metody/techniki nauczania

burza mózgów, opis wyjaśniający, katalog interaktywny, drama, słuchanie, czytanie

Formy zajęć:

praca w parach, praca całą klasą, praca indywidualna

Środki dydaktyczne:

komputer z możliwością odtwarzania dźwięku, zeszyt przedmiotowy

PRZEBIEG LEKCJI

Faza wprowadzająca:

1. Czynności organizacyjne. Nauczyciel wita uczniów po hiszpańsku i zadaje kilku uczniom pytanie ¿Qué tal?/¿Cómo estás?

2. Nawiązuje do tematu lekcji i pyta uczniów jakie nazwy narodowości znają.

3. Nauczyciel przedstawia temat i cele lekcji.

Faza realizacyjna:

1. Tekst źródłowy

a. Uczniowie zapoznają się z tekstem źródłowym. 

b. Nauczyciel prosi uczniów o zapisanie w zeszycie nazw narodowości rodzaju żeńskiego i męskiego. Następnie zapisuje te nazwy w tabelce na tablicy. 

2. Grafika

a. Uczniowie zapoznają się grafikami wprowadzającymi. Nauczyciel zwraca uwagę uczniów, że słowo “capital” jest rodzaju żeńskiego.

b. Uczniowie zapoznają się z nazwami stolic każdego kraju, a następnie nauczyciel zadaje im po kolei pytania co jest stolicą danego kraju “¿Cómo se llama la capital de Francia?”

c. Nauczyciel prosi uczniów, żeby na podstawie grafiki spróbowali wydedukować, jak tworzy się rodzaj żeński nazw narodowości.

3. Kącik gramatyczny

a. Uczniowie zapoznają się z kącikiem gramatycznym. Nauczyciel omawia tworzenie rodzaju żeńskiego nazw narodowości.

b. Można zaproponować metodę indukcyjną. Uczniowie przed zapoznaniem się z zagadnieniami w kąciku gramatycznym, patrzą na tabelę i samodzielnie starają się dojść do zasad tworzenia rodzaju żeńskiego nazw narodowości. Nauczyciel wspomaga ich dając im krótkie podpowiedzi na temat końcówek danych nazw.

4. Multimedium

a. Nauczyciel przechodzi do części multimedialnej. Na początku może zaproponować uczniom konkurs i prosi, by każdy (lub w parach) na kartce zapisał jak najwięcej nazw państw, które zapamiętał z pierwszej części lekcji.

b. Uczniowie zapoznają się z katalogiem interaktywnym.

c. Opcjonalnie: uczniowie opisują jedną z postaci z katalogu, używając czasowników ser i vivir.

d. Uczniowie rozwiązują zadania do multimedium. Nauczyciel zwraca uwagę, że niektóre formy męskie nazw narodowości mają akcent graficzny.

5. Część ćwiczeniowa

a. W tej części uczniowie praktykują zdobytą wiedzę. Używają wyrażeń, słówek i struktur gramatycznych w kontekście. Ćwiczenia zaproponowane są ze wzrastającym stopniem trudności, od ćwiczeń zamkniętych, w których uczniowie muszą wybrać odpowiednią opcję lub dopasowywać zawartość, poprzez pytania ze wzrastającą samodzielnością, do pytań otwartych, w których uczniowie samodzielnie tworzą treści na podstawie zdobytej wiedzy. 

b. Uczniowie w parach wcielają się w rolę osób z różnych narodowości i tworzą dialog, tworząc pytania o kraj i miejsce zamieszkania.

Faza podsumowująca:

1. Nauczyciel podsumowuje lekcję. Odnosi się do celów motywacyjnych i operacyjnych. Wskazuje na zdobytą wiedzę i umiejętności.

2. Nauczyciel pyta uczniów:

• jak utworzyć rodzaj żeński od narodowości zakończonych na -o?

• jak utworzyć rodzaj żeński od narodowości zakończonych na spółgłoskę?

• które z poznanych narodowości mają taką samą formę w rodzaju żeńskim i męskim?

• jakie nazwy narodowości znacie?

• jakie pytania służą do zapytania o pochodzenie i miejsce zamieszkania?

Praca domowa:

Wyszukać 3 znane osoby z krajów hispanojęzycznych oraz napisać ich dane osobowe, podkreślając pochodzenie i narodowość oraz aktualne miejsce zamieszkania.

Materiały pomocnicze:

Karteczki z nazwami narodowości w danym rodzaju. Uczniowie tworzą od nich nazwę w przeciwnym rodzaju.

Wskazówki metodyczne opisujące różne zastosowania danego multimedium

Katalog może służyć uczniom do sprawdzenia wiedzy lub przećwiczenia słownictwa w domu. Mogą wracać do niej kilka razy sprawdzając jak szybko wykonują ćwiczenia. Może też być punktem wyjścia do pracy w parach, do tworzenia dialogów oraz symulacji różnych czynności.