droga piesza lub jezdna wiodąca między równoległymi rzędami drzew; występuje jako pojedyncza, podwójna lub wielorzędowa, otwarta albo kryta (zamknięta od góry konarami drzew, często rozpiętymi na specjalnych rusztowaniach); w zależności od funkcji i miejsca występowania może być: dojazdowa, główna, poboczna, okrężna, prosta lub kręta.

budowla ogrodowa, zazwyczaj ozdobna w formie, o ażurowych ścianach często oplecionych roślinami pnącymi, służąca do wypoczynku i osłony przed słońcem lub deszczem; również niewielki plac ocieniony przez krąg drzew.

sztuczny zbiornik wody o formie zgeometryzowanej, ocembrowany, budowany w ogrodach jako samodzielny element dekoracyjny lub też w powiązaniu z fontanną, kaskadą, kanałem; najokazalsze baseny występują w ogrodach barokowych siedemnasty i osiemnasty wiek, sytuowane na parterach, na głównych osiach kompozycyjnych założeń ogrodowych.

wodotrysk, zdrój, urządzenie składające się ze zbiornika (w formie basenu, czaszy lub misy) z przelewem i trzonu z dyszą, z której tryska doprowadzana pod ciśnieniem woda.

owalny lub kolisty trawnik na podjeździe przed pałacem lub dworem, otoczony drogą dojazdową; bywa zdobiony kwietnikami i fontannami lub pojedynczymi formami drzew i krzewów.

[fr. impressionisme; łac. impressio odbicie, wrażenie], kierunek w sztuce, przede wszystkim w malarstwie, rozwijający się głównie we Francji w latach 70. i 80. XIX w. Jego istotą było dążenie do stworzenia malarstwa ściśle powiązanego z naturą, będącego zapisem subiektywnych, zmysłowych doznań artysty.

założenie ogrodowe o charakterze krajobrazowym odznaczające się przestrzenno‑kompozycyjnym powiązaniem z okolicznym krajobrazem; w ogrodach barokowych siedemnasty i osiemnasty wiek termin park oznaczał, często w uproszczeniu, także różne założenia ogrodowe o dużych rozmiarach, niezależnie od ich formy przestrzennej oraz właściwości powiązań z otaczającym krajobrazem; z biegiem czasu, ze względu na specyfikę użytkową wytworzyły się różnego rodzaju p.: spacerowe, dydaktyczne, wystawowe, kultury i wypoczynku, sport., rozrywkowe itp.

osoba opracowująca plany w zakresie gospodarki narodowej lub zajmująca się tworzeniem planów przestrzennego zagospodarowania, najczęściej planów miast.

zagon, pasmo trawnika lub kwiatów, otaczające kwaterę, parter, basen wodny, albo sadzone wzdłuż drogi ogrodowej.

pochylnia o nieznacznym kącie nachylenia służąca do wygodnego pokonywania różnicy poziomów. Rampa występują głównie w ogrodach renesansu i baroku, a niekiedy w budynkach zamiast schodów.

gęsto zasadzone w szeregu drzewa lub krzewy, strzyżone lub o formach naturalnych; mające powyżej wysokość przeciętnego wzrostu człowieka; w ogrodzie szpalery formowano jako pełne, półpełne (tzw. włoskie) oraz ażurowe (z wyciętymi fragmentami - najczęściej arkadowymi lub w formie okien).

1. w sztuce ogrodowej naturalnie lub sztucznie ukształtowane płaskie wzniesienie terenu o wyrównanej nawierzchni, ujęte balustradą, murem oporowym albo skarpą ziemną; występuje pojedynczo lub jako układ złożony z wielu tarasów;

2. w architekturze odkryta, płaska, otoczona balustradą część budynku o charakterze wypoczynkowym.

drzewa lub krzewy sadzone gęsto w jednym albo kilku rzędach, strzyżone, lub jako wolno rosnące, o różnej wysokości, lecz nie przekraczającej przeciętnego wzrostu człowieka; występuje jako ogrodzenie ogrodu, obramienie kwater i trawników, a małe formy żywopłotu wyznaczają wzór ornamentów na parterach lub kwietnikach.