obfitość występowania izotopu; procentowa zawartość danego izotopu pierwiastka w pierwiastku naturalnie występującym

(gr. amphóteros „dwustronny”) właściwość niektórych związków chemicznych i jonów, polegająca na wykazywaniu przez nie zarówno kwasowego, jak i zasadowego charakteru

(gr. ana „w górę”, hodós „ścieżka”) w elektrochemii — w ogniwie elektrochemicznym (ogniwie galwanicznym) i elektrolizerze – to ta elektroda, na której zachodzi proces utlenienia

atom, którego elektrony znajdują się na wyższych poziomach energetycznych niż w stanie podstawowym; przeskokowi elektronów na niższe poziomy energetyczne, podczas powracania atomu do stanu podstawowego, towarzyszy emisja kwantów promieniowania elektromagnetycznego (światła, promieniowania rentgenowskiego)

(gr. ḗlektron „bursztyn”, lýsis „rozłożenie”) podstawowy proces elektrochemiczny polegający na chemicznej przemianie składników elektrolitu (często i materiału elektrod), przebiegającej na elektrodach pod wpływem przepływu prądu elektrycznego

elektrony walencyjne, elektrony wartościowości, elektrony zapełniające w atomie danego pierwiastka tzw. orbitale walencyjne, czyli orbitale o największej dla tego atomu wartości energii (w stanie podstawowym)

zmniejszanie oddziaływania jądra na dany elektron w atomie przez elektrony, znajdujące się pomiędzy nim i jądrem atomu

helowce, gazy występujące w postaci jednoatomowej; bierne chemicznie; dawniej uważano, że helowce nie tworzą żadnych związków chemicznych; pierwszymi otrzymanymi połączeniami helowców były klatraty (na przykład $\text{Ar}$ i $\text{Kr}$ z hydrochinonem) oraz hydraty; od $1962$ roku otrzymano wiele związków chemicznych cięższych helowców (głównie $\text{Xe}$ oraz $\text{Kr}$ i $\text{Rn}$)

nuklidy o tej samej liczbie atomowej $Z$ i różnych liczbach masowych $A$ (tj. o tej samej liczbie protonów i różnych liczbach neutronów)

zjawisko polegające na tym, że obecność stosunkowo niewielkiej ilości obcej substancji, zwanej katalizatorem, przyspiesza reakcję chemiczną

(gr. káthodos „schodzenie”) w elektrochemii — w ogniwie galwanicznym i elektrolizerze – to ta elektroda, na której zachodzi proces redukcji

proces technologiczny polegający na rozszczepianiu wielkich cząsteczek węglowodorów na cząsteczki zawierające mniej atomów węgla, zachodzący w wyniku rozrywania wiązań między atomami węgla

w mechanice kwantowej porcja energii, jaką może pochłonąć, lub jaką może przekazać układ w pojedynczym akcie oddziaływania z innym układem (na przykład atom, oddziałując z polem elektromagnetycznym, może pochłonąć lub wyemitować foton)

aktywne metale, leżące w 1. grupie układu okresowego: lit, sód, potas, rubid, cez, frans

(łac. metallum, gr. métallon „kopalnia”, „kruszec”) substancje odznaczające się dobrym przewodnictwem elektrycznym i cieplnym, charakterystycznym połyskiem, dużą wytrzymałością mechaniczną oraz plastycznością

metale, których gęstość jest mniejsza od 4,5 $\frac{\mathrm{g}}{{\mathrm{cm}}^3}$

frakcja destylacji ropy naftowej o temperaturze wrzenia $190—280°\text{C}$; stosowana gł. jako składnik paliw do silników odrzutowych, paliwo do traktorów, rozpuszczalnik olejów i smarów, jako środek konserwacyjny oraz do celów oświetleniowych

ogniwo elektrochemiczne, źródło energii elektrycznej, składające się zwykle z dwóch różnych półogniw (elektroda), które stykają się bezpośrednio od strony elektrolitu (jeśli elektrolit jest wspólny), albo pośrednio, poprzez błonę półprzepuszczalną lub klucz elektrolityczny

elektronowa powłoka atomu, elektrony atomu, które w stanie podstawowym (poziom energetyczny) i przy założeniu występowania tylko centralnego pola jądra atomu wykazują taką samą energię oznaczoną główną liczbą kwantową (atom)

samorzutna przemiana jąder atomowych niektórych pierwiastków, której towarzyszy emisja promieniowania jądrowego

zdolność substancji do łatwego wchodzenia w reakcje chemiczne

proces, w trakcie którego atom przechodzi z wyższego stopnia utlenienia na niższy

stan układu fizycznego o energii większej od energii stanu podstawowego; jest stanem nietrwałym; układ powraca bezpośrednio do stanu podstawowego lub przez stany wzbudzone o niższych energiach, emitując nadmiar energii (na przykład atom w stanie wzbudzonym emituje foton lub w szczególnych warunkach – elektron)

pojęcie umowne, określające liczbę dodatnich lub ujemnych ładunków elementarnych, które można by przypisać atomowi pierwiastka chemicznego wchodzącego w skład określonego związku, gdyby wszystkie występujące w nim wiązania chemiczne były jonowe