Utwór muzyczny lub część utworu cyklicznego, najczęściej sonaty, utrzymany w szybkim tempie (allegro) i mający formę sonatową.

Krótki utwór instrumentalny, najczęściej fortepianowy, o pogodnym nastroju, niekiedy tanecznym charakterze.

Sposób połączenia elementu melodycznego z harmonicznym, a także rodzaj użytych przez kompozytora środków właściwych danej technice instrumentalnej lub wokalnej.

Trzy częściowa forma instrumentalna, zwykle w metrum trójdzielnym, szybkim tempie i żartobliwym charakterze.

Utwór instrumentalny (w przeciwieństwie do wokalnej kantaty); w klasycyzmie przyjął budowę czteroczęściową stając się wzorcem cyklu sonatowego (podstawa symfonii, kwartetu smyczkowego, koncertu): cz. I – szybka (forma sonatowa), cz. II – wolna (forma pieśni, wariacje), cz. III – taneczna (menuet, zastąpiony przez Beethovena scherzem), cz. IV – szybka (forma sonatowa, rondo).

orkiestrowy odpowiednik sonaty, jako samodzielny gatunek muzyczny przeznaczony do wykonania przez największy instrumentalny skład wykonawczy wypracowany w klasycyzmie; od czasów IX Symfonii Beethovena powstawać zaczęły także symfonie wokalno‑instrumentalne.

List do braci (Carla i Johanna) sporządzony przez Beethovena w 1802 r. podczas pobytu w miejscowości Heiligenstadt. Kompozytor opisał w nim swoje zmagania z postępującą głuchotą. Stanowi on credo Beethovena, który postanawia przeciwstawić się losowi i spełnić swoją misję jako artysta. List nigdy nie został wysłany.