miejsce, w którym kolekcjonuje się drzewa i krzewy.

styl muzyczny charakteryzujący się silną emocjonalnością, popularny w Europie w latach 1905‑1925. W Polsce w tym stylu tworzył Karol Szymanowski (opera Hagith). W późniejszym okresie wielu kompozytorów korzystało z niego, np. Krzysztof Penderecki (Czarna maska).

płynne przejście z jednego dźwięku na drugi z wykorzystaniem dźwięków pośrednich skali danego instrumentu.

efekt brzmieniowy uzyskiwany poprzez współbrzmienie wszystkich pośrednich dźwięków wyznaczonego ambitusa. W przypadku klastera fortepianowego konstruuje się go za pomocą skali chromatycznej. W instrumentach smyczkowych istnieje możliwość budowy klastera w oparciu o skalę mikrotonową (odległość mniejsza niż półton).

(z łac. sonus = dźwięk, brzmienie) technika kompozytorska powstała w XX wieku. Traktuje brzmienie jako nadrzędną wartość dla struktury utworu.

Kierunek muzyczny, którego myślą przewodnią stała się eksploracja brzmienia.

(wł. przy podstawku) - w instrumentach smyczkowych sposób smyczkowania, polegający na pociąganiu smyczkiem po strunach możliwie jak najbliżej podstawka. Skutkuje to wydobyciem ostrego, szorstkiego, chropowatego brzmienia.

(wł. przy gryfie) – oznaczenie, które nakazuje wykonawcy pociąganie smyczkiem w okolicy gryfu instrumentu. Skutkuje to wydobyciem łagodniejszego, cieplejszego brzmienia.

(bocca chiusa) technika wokalna polegająca na śpiewaniu z zamkniętymi ustami.