Metoda komponowania zakładająca działanie i wykorzystanie przypadku zarówno w trakcie aktu twórczego (np. wybór materiału dźwiękowego przez losowanie), jak podczas wykonania utworu (np. wybór ostatecznej formy utworu z wielu możliwych przewidzianych przez kompozytora).

technika kompozytorska w muzyce współczesnej oparta na skali dwunastodźwiękowej, sformułowana na początku XX wieku.

odnosi się do malarstwa ekspresjonistycznego, zakłada wysunięcie na pierwszy plan emocji, czasem nawet tych skrajnych.

styl XX wieku, inspirowany malarstwem francuskich impresjonistów, zakłada programowość inspirowaną np. folklorem, starożytnością, egzotyką, zjawiskami przyrody.

tworzenie nowej kompozycji z połączenia różnych narracji muzycznych.

(mikrotonowość) - porządek dźwiękowy wykorzystujący interwały mniejsze od półtonu, możliwe do wykonania na instrumentach smyczkowych, ale wymagające także tworzenia nowych narzędzi wydobycia dźwięku.

Muzyka oparta na zarejestrowanych na taśmie magnetofonowej dźwiękach (odgłosach) przyrody i cywilizacji, przetwarzanych następnie za pomocą odpowiednich urządzeń elektroakustycznych; termin muzyka konkretna został wprowadzony 1948 r. we Francji przez P. Schaeffera .

kierunek w muzyce XX wieku zaliczany do modernizmu, nawiązujący do muzyki przedromantycznej.

Termin określający zarówno technikę kompozytorską, jak i rezultaty jej stosowania (przede wszystkim typ faktury). Muzyka punktualistyczna operuje pojedynczymi dźwiękami lub strukturami interwałowymi; każdy taki element jest autonomiczny i z reguły wyosobniony przez otoczenie go pauzami.

Dowolny układ 12 dźwięków skali równomiernie temperowanej, będący w wymiarze horyzontalnym i wertykalnym podstawą materiałową i strukturalną kompozycji opartych na technice dodekafonicznej.

technika kompozytorska w muzyce współczesnej zakładająca uporządkowanie elementów dzieła muzycznego za pomocą tak zwanej serii.

powstałe w średniowieczu skale siedmiostopniowe, nazywane też skalami kościelnymi.

kierunek w literaturze i sztuce będący reakcją na realizm; w jego miejsce proponował dwuznaczność, odejście od manifestowania uczuć oraz kreowania nowych idei; źródeł symbolizmu upatruje się w XIX‑wiecznej muzyce, interpretowanej jako subiektywny język uczuć i emocji.

system siedmiodźwiękowych skal majorowych (durowych) i minorowych (molowych).