instrumenty muzyczne, w których wibratorem (czyli źródłem dźwięku) jest drgający słup powietrza. Należą do nich m.in. instrumenty dęte.

inaczej: tony harmoniczne, tony składowe. Zjawisko związane z faktem, że dźwięk zawiera oprócz własnej wysokości także inne, pochodne dźwięki, przeważnie odbierane jedynie jako specyficzna barwa, ale niekiedy możliwe również do wysłyszenia. Tony składowe dźwięku, czyli jego alikwoty, tworzą zawsze jednakowy szereg naturalnych interwałów w górę skali od tonu podstawowego. Są to: oktawa (2:1), kwinta (3:2), kwarta (4:3), tercja wielka (5:4), tercja mała (6:5) itd. Kolejne alikwoty w szeregu harmonicznym są coraz słabiej wykrywalne.

instrumenty, w których wibratorem jest drgająca napięta struna. Inaczej: instrumenty strunowe.

instrumenty, w których wibratorem jest ciało stałe posiadające naturalną sprężystość. Często wibratorem jest cały instrument, który wprawiony w drgania, wydaje dźwięk.

odległość pomiędzy dźwiękami.

nazwa pochodzi od łac. consort – zespół. Nazwa wieloznaczna, najczęściej używana do określenia zespołu instrumentów jednego typu, które różnią się skalą (i wielkością); np. konsort szałamaj, konsort wiol.

budowniczy organów.

w systemie temperowanym jest najmniejszą odległością między dźwiękami. Jest to interwał sekundy małej.

system podziału oktawy na dwanaście równych odległości między dźwiękami. Te odległości to półtony.

zob. alikwoty.