(wł. a cappella ) sposób wykonywania muzyki wokalnej bez udziału instrumentów.

(łac. cantus firmus ) wcześniej istniejąca melodia, najczęściej chorałowa, wykorzystywana jako podstawa kompozycji polifonicznej.

(fr. chanson ) francuska pieśń wielogłosowa, jeden z najważniejszych świeckich gatunków muzyki renesansu.

(fr. contenance angloise ) określenie stylu muzycznego charakterystycznego dla kompozytorów angielskich XV wieku, opartego na częstym stosowaniu współbrzmień tercjowych i sekstowych, który wywarł istotny wpływ na rozwój muzyki burgundzkiej i franko‑flamandzkiej.

(wł. cori spezzati ) technika wykonywania muzyki z udziałem dwóch lub więcej chórów rozmieszczonych w różnych miejscach świątyni, charakterystyczna dla szkoły weneckiej.

(wł. frotolla) włoska pieśń trzy- lub czterogłosowa o prostej budowie, przeważnie akordowej fakturze i stroficznej formie, popularna na przełomie XV i XVI wieku.

technika kompozytorska polegająca na kolejnym wprowadzaniu tego samego motywu melodycznego przez różne głosy.

odmiana kanonu, w której ten sam zapis nutowy wykonywany jest równocześnie przez różne głosy z zastosowaniem odmiennych oznaczeń menzuralnych, co powoduje zróżnicowanie wartości rytmicznych.

technika kompozytorska polegająca na jednoczesnym prowadzeniu dwóch lub więcej samodzielnych linii melodycznych zgodnie z określonymi zasadami współbrzmienia.

wielogłosowy utwór wokalny o tematyce religijnej, wykonywany najczęściej a cappella, szczególnie ważny w muzyce renesansu.

wieloczęściowy cykl muzyczny obejmujący stałe części liturgii eucharystycznej Kościoła katolickiego: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus i Agnus Dei.

technika kompozytorska polegająca na dialogowaniu dwóch lub więcej chórów, rozpowszechniona przez kompozytorów szkoły weneckiej.

rodzaj faktury muzycznej polegający na równoczesnym prowadzeniu kilku samodzielnych i równorzędnych głosów.

środowisko kompozytorów działających głównie na dworze książąt Burgundii w XV wieku, uznawane za początek rozwoju renesansowej polifonii i bezpośredniego poprzednika szkoły franko‑flamandzkiej.

środowisko kompozytorów wywodzących się z terenów dzisiejszej Belgii, północnej Francji i Holandii, działających głównie w XV i XVI wieku, których twórczość odegrała kluczową rolę w rozwoju renesansowej polifonii wokalnej.

tradycyjne określenie szkoły franko‑flamandzkiej, często spotykane w starszej literaturze muzykologicznej.

(wł. soggetto cavato ) technika kompozytorska polegająca na wyprowadzeniu melodii z samogłosek wyrazu lub zdania poprzez przyporządkowanie ich sylabom solmizacyjnym.

sposób komponowania polegający na opracowywaniu kolejnych odcinków tekstu za pomocą motywów melodycznych, które kolejno podejmowane są przez poszczególne głosy na zasadzie imitacji.