w twórczości trubadurów i truwerów (jako canso) – jednogłosowa pieśń o swobodnej budowie, poruszająca tematykę miłosną. W XV i XVI wieku – wielogłosowa forma świeckiej muzyki wokalnej.

średniowieczny instrument strunowo smyczkowy, o czterech lub pięciu strunach. Grano na nim podobnie jak na współczesnych skrzypcach.

praktyka polegająca na zastąpieniu w kompozycji wokalnej oryginalnego tekstu nowym. Była typowa dla epoki średniowiecza (kiedy pod utwory świeckie podkładano nowy, religijny tekst) oraz w czasach reformacji (gdy łacińskie teksty przekładano na języki narodowe).

podgrupa języków lub dialektów romańskich używana w północnej Francji, na Wyspach Normandzkich oraz w Walonii (Belgia).

wokalny utwór wielogłosowy, zwykle o tematyce świeckiej, popularny od XIV do początku XVII wieku.

średniowieczny, wędrowny śpiewak poezji trubadurów i truwerów

jedna z najstarszych form wielogłosowej muzyki wokalnej lub wokalno‑instrumentalnej, szczególnie popularna w średniowieczu i renesansie, gdzie stanowił główne pole dla rozwoju polifonii.