metoda komponowania zakładająca wykorzystanie elementu przypadku w trakcie aktu twórczego, również podczas wykonania utworu.

kierunek w sztuce XX w., charakteryzujący się sprzeciwem wobec tradycji, poszukiwanie elementu novum, eksperymentowanie.

przedstawiciele lub zwolennicy awangardyzmu – kierunku w XX‑wiecznej sztuce, charakteryzującego się sprzeciwem wobec tradycji i powszechnie panującym regułom estetycznym.

tzw. Moodswinger. instrument muzyczny, należący do grupy chordofonów szarpanych. Stworzył go w roku 2006 Yuri Landman, holenderski muzyk i lutnik.

technika komponowania za pomocą dwunastu dźwięków stworzona przez austriackiego kompozytora Arnolda Schönberga w latach 20. XX w.

fortepian poddany modyfikacjom, bądź też wykorzystywany w sposób odmienny od tradycyjnej techniki gry, w celu osiągnięcia nietypowej barwy dźwięku. Wprowadzony przez Johna Cage'a, który zaczął wykorzystywać w ten sposób fortepian w eksperymentalnych kompozycjach z lat czterdziestych XX wieku. Preparacja może polegać na włożeniu między struny fortepianu różnych elementów np. śrub, sztućców, gwoździ, nałożeniu na struny koralików lub nakrętek. Modyfikacje sposobu gry obejmują m.in. uderzanie w struny bezpośrednio w pudle rezonansowym z pominięciem mechanizmu młoteczkowego fortepianu, np. pałkami.

instalacja dźwiękowa Rozszerzenie instalacji artystycznej o element dźwiękowy – element czasu

inaczej tape music, music for tape; muzyka przygotowana na taśmie magnetofonowej i odtwarzana z niej podczas koncertów. Obecnie taśma magnetofonowa jest zastępowana nośnikami cyfrowymi, ale ta nazwa nadal jest używana.

technika serialna, muz. w węższym znaczeniu — kompozytorska technika posługiwania się w utworze serią 12 różnych pod względem wysokości dźwięków (seria, muz. ), równoznaczna z techniką dodekafoniczną (dodekafonia); w szerszym i powszechniejszym znaczeniu — technika totalnej organizacji materiału muz. w utworze, tzn. technika podporządkowująca zasadom serii (jej strukturze) wszystkie lub większość elementów muz.: nie tylko wysokość dźwięków, ale ich głośność, czas trwania, barwę itd.

Kierunek muzyczny, którego myślą przewodnią stała się eksploracja brzmienia.

instrument muzyczny z grupy elektrofonów elektronicznych, w którym dźwięk jest syntezowany w układach elektronicznych poprzez niezależne modelowanie poszczególnych aspektów dźwięku.
Podstawową cechą syntezatora, odróżniającą go od innych instrumentów elektronicznych (np. organów elektronicznych i tzw. keyboardów), jest to, że użytkownik instrumentu ma pełną możliwość kształtowania charakterystyk dźwięku.

polskie stowarzyszenie zrzeszające kompozytorów i muzykologów organizujące koncerty, konferencje muzkologiczne, wystawy, konkursy, konkursy kompozytorskie, gromadzące informacje dotyczące współczesnej muzyki polskiej.