1. różne rodzaje utworów wokalnych (solowych lub chóralnych) z towarzyszeniem instrumentu lub bez;
2. gatunek muzyki instrumentalnej o swobodnej budowie i epicko‑narracyjnym charakterze.
Twórcą artystycznie rozwiniętej ballady był F. Chopin.

Utwór instrumentalny o nieustalonej budowie, często z elementami improwizacyjnymi. O jej charakterze decyduje zespół środków typowych dla danego okresu historycznego.

utwór o nieustalonej budowie, wyrosły z praktyki improwizacyjnej w muzyce fortepianowej XIX w.

gatunek muzyczny, którego istota zasadza się na współgraniu i współzawodniczeniu solisty (grupy solistów) i orkiestry; w dojrzałym baroku przyjął postać trzyczęściową o układzie temp: szybka‑wolna‑szybka.

Tytuł nadany przez Franza Schuberta sześciu utworom fortepianowym należącym do kategorii liryki instrumentalnej.

Utwór o nieustalonej budowie, którego nazwa wywodzi się od starożytnych greckich recytatorów, zwanych rapsodami. W XIX w. rapsodia była utworem fortepianowym o budowie ABA; w twórczości kompozytorów szkół narodowych opierała się na wykorzystaniu folkloru.

wykonawca zdolny rozwiązać najbardziej skomplikowane problemy techniczne. Wirtuozostwo może się łączyć z pogłębioną interpretacją, często jednak stanowi cel sam w sobie.