historia rodu, pierwotnie przedstawiana graficznie w postaci rozgałęzionego drzewa

(gr. ēthos – obyczaj) wartości, normy, wzory postępowania przyjęte przez daną zbiorowość.

[gr. katharoí ‘czyści’], katarowie, ogólna nazwa sekt heretyckich działających w południowej Francji i północnych Włoszech w XI–XIII w., powstałych pod wpływem manicheizmu i wierzeń bałkańskich bogomilów; zyskali zwolenników wśród przedstawicieli wszystkich warstw społecznych, w tym duchowieństwa; zepsuciu, o jakie oskarżali świat i Kościół, przeciwstawiali moralny rygoryzm; uważając ciało za źródło zła, uznawali małżeństwo i odżywianie się za grzeszne słabości; odrzucali bóstwo Chrystusa oraz katolickie sakramenty i nabożeństwa; elitę katarów tworzyli „doskonali”, którzy przyjęli consolamentum (rodzaj sakramentu) i żyli w skrajnej ascezie; wyginęli w wojnach z francuskimi ekspedycjami karnymi, zwalczani przez inkwizycję.

Rebek, instrument muz. pochodzenia arabskiego, z grupy chordofonów smyczkowych popularny w Europie w XIII–XVI w., zachowany częściowo w lud. instrumentarium; gruszkowaty, wydłużony korpus rezonansowy o płaskim wierzchu z dwoma otworami rezonansowymi; 3 struny podparte podstawkiem, pobudzane smyczkiem; uważany za poprzednik skrzypiec.

(często określanym z angielskiego jako round dance) w kontekście tańca rozumie się zazwyczaj taniec w kręgu, taniec wirowy lub specyficzną formę tańca towarzyskiego.

fr. Richard Cœur de Lion, ang. Richard the Lionheart, z dyn. Plantagenetów, ur. 8 IX 1157, Oksford, zm. 6 IV 1199, Châlus k. Limoges, król Anglii.