Z wł.: ćwierkając; na instrumentach dętych poprzez trzepotanie językiem uzyskiwać drżące brzmienie podobne do tremola,
źródło: D. Gwizdalanka, Słowniczek oznaczeń i skrótów muzycznych , PWM, Kraków 2011, s. 32.

z ang. tone cluster – grono dźwięków; wielodźwięk zbudowany z dźwieków sąsiadujących lub blisko położonych.

tendencje w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze XIX i XX w. nawiązujące do klasycyzmu, renesansu lub baroku.

wyrazisty motyw powtarzający się w utworze wielokrotnie.

zabieg stosowany w muzyce współczesnej w celu uzyskania nowych jakości brzmieniowych z tradycyjnych instrumentów; przykładem preparacji może być wkładanie papieru pomiędzy struny fortepianu czy tłumienie ich za pomocą różnych obiektów.

technika kompozytorska stworzona w XX wieku; charakteryzuje ją zerwanie z więzi pomiędzy dźwiękami, wskutek czego są one traktowane jako punkty.

ponowna interpretacja czegoś, nowe odczytanie.

powtarzanie fragmentu utworu.

wynika z wydłużenia dźwięku akcentowanego, zwykle o połowę, kosztem następnego dźwięku nieakcentowanego (np. ósemka z kropką + szesnastka).

totalna organizacja materiału muzycznego, porządkowanie według praw serii wielu parametrów dźwięku: wysokości, czasu trwania, dynamiki, barwy.

tendencja w muzyce współczesnej do podkreślania walorów brzmieniowych utworu, do uzyskiwania odpowiednio zróżnicowanego brzmienia; jest ono osiągane przez odpowiedni dobór środków wykonawczych oraz artykulacyjnych i często nowe, niekonwencjonalne sposoby wydobycia dźwięków z instrumentów (preparacja).

kierunek w muzyce współczesnej oraz technika kompozytorska polegająca na budowaniu melodii i harmonii utworu w oparciu o spektrum dźwięku (szereg alikwotów).

przestrzenne oddziaływanie muzyki dzięki odpowiedniemu rozmieszczeniu wykonawców.

(z wł. drżenie) określenie rodzaju artykulacji, która polega na szybkim powtarzaniu jednego lub kilku dźwięków dających efekt drżenia.