Kapela renesansowa jako centrum życia muzycznego dworu europejskiego
Słownik
(z gr. attikos – attycki, pochodzący z historycznej krainy Attyki) element dekoracyjny budynku przedłużający fasadę w górę, tak by zasłonić dach; najczęściej ozdabiano ją płaskorzeźbami; znana była już starożytnym Hellenom, ale popularność zdobyła dopiero w epoce odrodzenia, stając się jednym z najlepiej rozpoznawalnych wyróżników stylu renesansowego
(wł. concerto delle donne — koncert dam) elitarny żeński zespół wokalny działający na dworze książąt d’Este w Ferrarze w drugiej połowie XVI w., słynący z wirtuozowskiego wykonawstwa muzyki wokalnej.
(gr. eklektos - wybrany) łączenie różnych elementów z różnych źródeł w nową całość;
opracowanie (przeniesienie) utworu wokalnego na instrument.
zespół od trzech do sześciu instrumentów, najczęściej należących do tej samej rodziny, wykonujących wspólnie utwory wielogłosowe.
instrument strunowy szarpany o gruszkowatym pudle rezonansowym i krótkiej szyjce z progami, szczególnie popularny w muzyce renesansu i baroku.
(z franc. mascaron, wł. mascherone od maschera – maska) ornamenty w kształcie postaci ludzkich lub zwierzęcych o groteskowym charakterze
(wł. musica secreta — muzyka wykonywana prywatnie) określenie kameralnych występów muzycznych przeznaczonych dla wąskiego grona zaproszonych słuchaczy na dworach włoskich.
uroczysty renesansowy taniec dworski w metrum parzystym, często zestawiany z żywą galiardą.
włoski taniec renesansowy o żywym charakterze; jego nazwa wywodzi się od włoskiego określenia dud (piva).
(wł. ricercare ) renesansowy utwór instrumentalny o charakterze polifonicznym, oparty na technice imitacyjnej.
(wł. toccata ) wirtuozowski utwór instrumentalny o swobodnej budowie, przeznaczony najczęściej na instrument klawiszowy lub lutnię.
(wł. viola da braccio — wiola ramienna) instrument smyczkowy trzymany na ramieniu, należący do rodziny instrumentów rozwijających się równolegle do viol da gamba.
(wł. viola da gamba — wiola kolanowa) instrument smyczkowy trzymany między kolanami, popularny w muzyce renesansu i baroku.
niewielki instrument klawiszowy z grupy klawesynów, w którym struny szarpane są przez plektron.