uczony zajmujący się poszukiwaniem sposobu przemiany metali nieszlachetnych w złoto oraz eliksiru nieśmiertelności i uniwersalnego lekarstwa.

(wł. basso continuo — bas ciągły) partia basowa stanowiąca podstawę harmoniczną utworu, realizowana przez instrument basowy oraz instrument umożliwiający grę akordową.

(wł. canzona — pieśń) gatunek instrumentalny wywodzący się z renesansowej chanson, popularny na przełomie XVI i XVII wieku, stanowiący jedno ze źródeł barokowej sonaty.

instrument klawiszowy strunowy, w którym dźwięk powstaje przez uderzenie struny metalową tangetą; jeden z najważniejszych instrumentów klawiszowych przed upowszechnieniem fortepianu.

drogocenne wyroby wykonane z metali szlachetnych i kamieni szlachetnych, m.in. kielichy, monstrancje, świeczniki oraz biżuteria.

zewnętrzna, dekoracyjna część organów obejmująca obudowę oraz widoczne piszczałki frontowe.

(wł. stile antico — styl dawny) sposób komponowania charakterystyczny dla baroku, nawiązujący do renesansowej polifonii i techniki a cappella.

(wł. stile moderno — styl nowy) sposób komponowania rozwijający się od początku XVII wieku, oparty na monodii akompaniowanej, technice koncertującej i basso continuo.

technika kompozytorska polegająca na zestawianiu i przeciwstawianiu partii głosów lub instrumentów, wykorzystująca dialog oraz kontrast brzmieniowy.