Zastanów się, jakie jądra ulegają rozpadowi alfa oraz które z podanych jąder atomowych jest trwalsze.

Przemianie alfa ulega ciężkie jądro astatu.

Posługując się regułą przesunięć, spróbuj obliczyć różnicę liczb masowych i atomowych pomiędzy jądrem początkowym a końcowym. Na tej podstawie zaproponuj ilość rozpadów.

Ogólny wzór przemiany $\alpha$ można zapisać jako:

Zatem podczas każdej takiej przemiany liczba masowa $A$ maleje o $4$. Aby poznać ilość przemian alfa, należy obliczyć różnicę pomiędzy liczbą masową ${}^{238}\text{U}$ oraz ${}^{206}\text{U}$.

Zatem różnica wynosi:
$238-206=32$.
Aby liczba masowa $A$ zmieniła się o $32$, musi zajść osiem przemian  $\alpha$. Jednocześnie liczba Z zmienia się o $16$, bo
$8\cdot2=16$.
Zatem po ośmiu przemianach alfa Z wynosi
$92-16=76$.

Zatem po przemianie alfa otrzymujemy:

Widzimy zatem, że do osiągnięcia liczby $Z=82$ brakuje nam sześciu przemian typu beta minus
$82-76=6$.

Ogólny wzór przemiany ${\beta }^{-}$ można zapisać jako:

Zachodzące przemiany można zapisać jako:

Zachodzi osiem przemian $\alpha$ i sześć przemian typu ${\beta }^{-}$.

Jak nazywamy reakcję, polegającą na złączeniu się dwóch lżejszych jąder w jedno cięższe?

Podana przemiana to fuzja jądrowa.

Zapis uproszczony:

Podczas zapisu rówań pamiętaj o sprawdzeniu sumy liczb masowych i atomowych po prawej i lewej stronie. Skorzystaj z zapisu uproszczonego.

gdzie:

• $X$ – jądro „bombardowane” (ulegające przemianie spontanicznej lub wymuszonej);

• $a$ – cząstka bombardująca (wywołująca reakcję wymuszoną);

• $Y$ – jądro (lub kilka jąder) powstałe po przemianie lub reakcji;

• $b$ – cząstka (cząstki) emitowane w czasie przemiany lub reakcji.

Zapis skrócony:

Zapis skrócony:

W podanym zapisie znajdź brakujący pierwiastek, pamiętając o regule zachowania mas.

Szukamy liczby masowej. Po lewej stronie suma mas atomowych wynosi
$239+1=240$,
zatem po prawej stronie równania całkowita masa atomowa również wynosi
$240$.
Szukamy brakującej masy atomowej z równania:
$240-95-3(1)=142$.
Tak samo postępujemy z liczbą atomową. Po lewej stronie suma liczb atomowych wynosi
$94$,
więc po prawej stronie równania suma liczb atomowych wynosi
$94$.
Szukamy brakującej liczby atomowej z równania:
$94-41=53$.
Z układu okresowego odczytujemy, że szukany pierwiastek to jod ($\text I$). Uzupełniamy równanie.

Podane równanie to rozszczepienie jądrowe. Zapis pełny:

Należy wyliczyć ilość rozpadów jakim uległa próbka. Oznaczmy ją jako $l$.

Próbka uległa czterem rozkładom.

Skoro wiemy, że końcowa masa wyniosła $\mathrm{0,5} \text{g}$, należy obliczyć ile było jej na początku po czterech rozkładach:

Po czterech rozkładach początkowa masa próbki wynosiła $8 \text{g}$.

Czas całkowity $t$ wynosi $12\ \text h$.

Rozpadowi uległo $75\%$.

Jak wiadomo, okres połowicznego rozpadu oznacza, że po nim zostaje połowa radionuklidu, wobec tego:

początkowo było $100\%$,
po upływie pierwszego czasu zostało $50\%$,
po upływie kolejnego czasu zostało $50\%$ z tych $50\%$, czyli $25\%$.

Mamy tutaj do czynienia z dwoma czasami połowicznego rozpadu, więc $2t$.

W takim razie:

Czas połowicznego rozpadu izotopu to $6$ godzin.

Po każdym kolejnym czasie półtrwania maleje o połowę ostatnia ilość substancji.

Należy przeanalizować, jak w czasie rozkłada się izotop strontu.

$87$ lat.

Chlorek amonu to sól o wzorze sumarycznym ${\text{NH}}_4\text{Cl}$.

R1A1tt3hIJb7w

Ilustracja przedstawia sieć krystaliczną chlorku amonu. W nawiasie kwadratowym jest wzór: atom azotu łączy się po lewej, po prawej stronie oraz na dole z atomem wodoru. Od atomu azotu jest strzałka w górę do atomu wodoru. W indeksie górny za nawiasem kwadratowym jest znak $+$. Obok w nawiasie kwadratowym jest atom chloru. U góry, na dole, po lewej i po prawej stronie ma kreski. W indeksie górnym za nawiasem kwadratowym jest znak minus.

Sieć krystaliczna chlorku amonu składa się z kationu amonowego i anionu chlorkowego, które oddziałują elektrostatycznie za pomocą wiązania jonowego. W jonie amonowym występują wiązania kowalencyjne spolaryzowane i koordynacyjne pomiędzy atomem azotu a atomami wodoru.

Wiązanie jonowe i wiązania kowalencyjne spolaryzowane.

Wartości temperatur wrzenia substancji zależą od rodzaju występujących w nich wiązań. Substancje o wiązaniach jonowych posiadają wysokie wartości temperatur wrzenia, natomiast substancje o wiązaniach kowalencyjnych (tworzące kryształy cząsteczkowe) charakteryzują się niskimi temperaturami wrzenia.

Tlenek sodu posiada wiązania jonowe, natomiast tlenek węgla($\text{IV}$) kowalencyjne.

• Wiązania kowalencyjne niespolaryzowane występują w cząsteczkach zbudowanych z atomów, pomiędzy którymi różnica elektroujemności jest mniejsza bądź równa $\mathrm{0,4}$ ($∆E\le \mathrm{0,4}$).

• Wiązania kowalencyjne spolaryzowane występują w cząsteczkach zbudowanych z atomów, pomiędzy którymi różnica elektroujemności jest większa od $\mathrm{0,4}$ ($∆E>\mathrm{0,4}$).

• Wiązania metaliczne występują w metalach i stopach metali.

• ${\text{CS}}_2$ – siarczek, $∆E=0$

• ${\text{MgCl}}_2$ – sól, $∆E=\mathrm{1,8}$

• ${\text{NH}}_3$ – wodorek, $∆E=\mathrm{0,9}$

• $\text{KBr}$ (sól, $∆E=\mathrm{1,9}$)

• $\text{HCl}$ (kwas, $∆E=\mathrm{0,9}$)

• ${\text{SO}}_2$ (tlenek niemetalu, $∆E=\mathrm{1,0}$)

• $\text{Cu}$ (metal)

• ${\text{Br}}_2$ (cząsteczka homoatomowa, $∆E=0$)

• ${\text{N}}_2$ (cząsteczka homoatomowa, $∆E=0$)

• ${\text{MnSO}}_4$ (sól)

• ${\text{CaC}}_2$ (węglik wapnia)

• $\text{Mg}$ (metal)

• ${\text{H}}_3{\text{PO}}_4$ (kwas, $∆E=\mathrm{1,4}$ wodór–tlen, $∆E=\mathrm{1,4}$ fosfor–tlen)

• $\text{Fe}$ (metal)

• ${\text{O}}_2$ (cząsteczka homoatomowa, $∆E=0$)

Wiązanie kowalencyjne spolaryzowane:

-$\text{HCl}$

• ${\text{SO}}_2$

• ${\text{H}}_3{\text{PO}}_4$

Wiązanie kowalencyjne niespolaryzowane:

• ${\text{O}}_2$

• ${\text{Br}}_2$

• ${\text{N}}_2$

Wiązanie jonowe:

• $\text{KBr}$

• ${\text{MnSO}}_4$

• ${\text{CaC}}_2$

Wiązanie metaliczne:

• $\text{Mg}$

• $\text{Cu}$

• $\text{Fe}$

Zastanów się za pomocą czego przenoszony jest prąd elektryczny i jaki jest tego mechanizm.

Prąd elektryczny jest przenoszony przez zdelokalizowane elektrony, które mogą wędrować w strukturze krystalicznej. Pochodzą one z ostatniej powłoki walencyjnej atomów metali.

1. Oblicz ile wynosi stosunek promienia jonowego platyny do długości krawędzi.

2. Oblicz ile wynosi stosunek promienia jonowego  do długości krawędzi komórki elementarnej dla każdej wartości podanej w tabeli. Następnie porównaj go do stosunku promienia jonowego platyny do długości krawędzi.

Struktura typu fcc:

Odpowiedź: Wartość otrzymanego stosunku dla jonów platyny do długości krawędzi odpowiada strukturze typu fcc.