Sprawdź się
„Pierwsze proste mapy genetyczne tworzono na początku ubiegłego wieku. Wtedy ustalano wzajemną lokalizacje kilku loci w grupach sprzężeniowych. Ich wzajemne położenia i odległość genetyczną ustalono np. jako A←12,4→B←25,2→C co stanowiło jedną grupę sprzężeniową i opisywało pierwszy chromosom. Inne rozpatrywane geny stanowić mogły np. grupę o układzie D←7,2→E←13,7→F. Nowo zmapowane geny ulokowane były na drugim chromosomie. Wraz z poznawaniem i analizą nowych genów, mapa taka powiększała się o nowe grupy sprzężeniowe. Opis taki, najczęściej nie obejmował wszystkich chromosomów, gdyż mapowaniu takiemu podlegały tylko geny warunkujące łatwo wyróżnialne cechy fenotypowe jak, np. warianty ubarwienia ciała lub kształtu płetw. Dlatego mapy takie, składały się najczęściej z kilku do kilkudziesięciu genów na kilku chromosomach. Chromosomy na których nie znajdowały się geny bezpośrednio wpływające na pojedyncze cechy fenotypowe, były „ukryte” przed takim mapowaniem”
Indeks dolny „Dziedziczenie cech sprzężonych i mapy genetyczne”, Piotr Łapa, Towarzystwo Naukowe Branży Zoologicznej „Animalian” Indeks dolny koniec„Dziedziczenie cech sprzężonych i mapy genetyczne”, Piotr Łapa, Towarzystwo Naukowe Branży Zoologicznej „Animalian”