Jeżeli oddzielimy fizycznie kawałek magnesu z biegunem np. N, to natychmiast po drugiej jego stronie pojawi się biegun S. Pokażą to rozsypane opiłki i igła magnetyczna, która ustawi się biegunem N do miejsca rozdzielenia magnesu.

Zastanów się, w których obszarach na zewnątrz magnesu indukcja pola magnetycznego ma największą wartość.

Jeśli magnes wytwarza wokół siebie silne pole (o dużej indukcji), to żelazne opiłki są tak silnie przyciągane w jego stronę, że tarcie statyczne jest niedostateczne, aby utrzymać je na kartce - usuwane są z kartki i przyczepiają się do magnesu. Najsilniejsze pole magnetyczne występuje przy biegunach, zatem tam mamy szansę zobaczyć wspomniane w zadaniu „białe plamy”. Jak zaradzić powstawaniu „białych plam”? Chyba najprościej - nie używać zbyt „mocnych” magnesów i nie stosować zbyt śliskich kartek do posypywania opiłkami.

Linie jednorodnego pola magnetycznego są do siebie równoległe.

a) magnes podkowiasty
b) Jeśli ustawimy dwa magnesy sztabkowe w jednej linii, tak aby biegun magnetyczny N jednego był blisko bieguna S drugiego, to w obszarze pomiędzy nimi utworzony zostanie niewielki obszar pola jednorodnego. Tym bardziej będzie to pole zbliżone do jednorodnego, im bliżej siebie będą znajdowały się magnesy.

Kształt linii pola w takiej sytuacji obrazuje sfotografowany układ opiłków. Z taką sytuacją mamy też do czynienia, gdy przedzielimy magnes na pół i nieco go rozsuniemy. Bieguny przeciwne utworzą się samoczynnie na rozsuniętych krańcach magnesów.

R6RqHBsFYQUWy

Na fotografii znajdują się dwa magnesy sztabkowe ułożone wzdłuż jednej linii poziomej. Widoczne są tylko fragmenty magnesów sąsiadujące ze sobą. Między biegunami magnesów znajdują się opiłki żelaza, które ułożyły się wzdłuż linii pola magnetycznego. Między biegunami blisko osi symetrii linie są poziome. Linie leżące niżej są wygięte łukowato w dół, a linie leżące wyżej są wygięte łukowato w górę.