Muzyka klasycyzmu opiera się na ideach równowagi, jasności i logicznego porządku, które odzwierciedlają oświeceniowe dążenie do rozumu i harmonii. Kompozytorzy dążyli do przejrzystej faktury, czytelnej melodyki i wyraźnych proporcji formalnych. Ukształtowały się podstawowe formy instrumentalne, takie jak sonata, symfonia, kwartet smyczkowy i koncert solowy. Kluczową rolę odegrała forma sonatowa, oparta na kontraście tematów i ich logicznym przetwarzaniu. Orkiestra symfoniczna zyskała względnie stały skład, z dominującą rolą smyczków i coraz większym znaczeniem instrumentów dętych. Muzyka instrumentalna uniezależniła się od funkcji użytkowych i zyskała rangę autonomicznej sztuki. Styl klasyczny cechuje umiar w środkach wyrazu, unikanie barokowego przepychu oraz równowaga między ekspresją a konstrukcją. Ważnym elementem języka muzycznego stały się kontrasty dynamiczne i tematyczne. Twórczość Haydna, Mozarta i Beethovena wyznaczyła kanon stylistyczny epoki i wpłynęła na dalszy rozwój muzyki europejskiej. Klasycyzm stworzył fundament, na którym opiera się późniejsza muzyka romantyczna i nowoczesne myślenie o formie muzycznej.

Klasycyzm ukształtował muzykę jako sztukę opartą na klarownej formie, logicznej konstrukcji i czytelnej ekspresji. Ustalił podstawowe gatunki i formy instrumentalne, które stały się trwałym fundamentem tradycji muzyki europejskiej. Dzięki rozwojowi orkiestry i autonomii muzyki instrumentalnej epoka ta wyznaczyła nowe standardy kompozytorskie. Jej osiągnięcia do dziś pozostają punktem odniesienia w analizie i interpretacji muzyki.