Postać biblijna, siostra Mojżesza, występowała jako przodowniczka chóru, grała również na bębnie obręczowym. Księga Wyjścia (15, 20‑21) opisuje dziękczynną pieśń Miriam po klęsce wojsk egipskich:

Miriam prorokini, siostra Aarona, wzięła bębenek do ręki, a wszystkie kobiety szły za nią w pląsach i uderzały w bębenki. A Miriam przyśpiewywała im: „Śpiewajmy pieśń chwały na cześć Pana, bo swą potęgę okazał, gdy konie i jeźdźców ich pogrążył w morzu”.

(Księga Wyjścia 15, 20‑21, Biblia Tysiąclecia).

Przywódca Izraelitów, wyprowadził swój naród z niewoli egipskiej. W Księdze Wyjścia przedstawiany jest jako koryfeusz chóru, który intonuje pieśń pochwalną na cześć Boga. Pieśń ta uważana jest za jeden z najpiękniejszych przykładów starotestamentalnej poezji hebrajskiej.

Potomek Kaina, brat Jabala. W Księdze Rodzaju uznany jest za ojca wszystkich grających na flecie i cytrze (tł. Biblia Tysiąclecia). Obecnie instrumenty te identyfikuje się jako kinnor i ugab. Jubal jest pierwszym muzykiem wspominanym w Starym Testamencie, dlatego często autorzy średniowieczni przypisują mu wynalezienie muzyki.

Postać biblijna, król Izraela od ok. 1010 r. p.n.e., poeta. Syn Jessego urdzony w Betlejem, dał początek rodowi Dawidytów. Dawid był również ceniony jako muzyk, a pieśni wykonywane przez niego pełniły rolę terapeutyczną. Świadczą o tym następujące słowa z 1 Księgi Samuela:

A kiedy zły duch zesłany przez Boga napadał na Saula, brał Dawid cytrę i grał. Wtedy Saul doznawał ulgi, czuł się lepiej, a zły duch odstępował od niego.

Nazywany jest też „śpiewakiem psalmów Izraela” (2 Sam, 23:1)

W Księdze Psalmów wiele utworów tradycja żydowska przypisuje Dawidowi. Niektóre z nich (np. 3, 7, 18, 34, 51, 52, 54, 56, 57, 59, 60, 63 i 142) związane są z konkretnymi wydarzeniami z jego życia.