Glin – aktywność chemiczna

Glin jest pierwiastkiem o dużej elektroujemności ($\mathrm{1,61}$ wg skali Paulinga) i aktywności chemicznej. W normalnych warunkach, dzięki zjawisku pasywacji, odznacza się niezwykle wysoką trwałością. W obecności tlenu tworzy na swojej powierzchni warstwę tlenku, chroniącą metal przed dalszym utlenieniem.

W przypadku starannego oczyszczenia powierzchni glinu z warstwy pasywnej i szybkiego wprowadzenia glinu do roztworu zawierającego jony rtęci$\left(\text{II}\right)$ (np. do wodnego roztworu chlorku rtęci$\left(\text{II}\right)$), można zaobserwować wydzielanie się bezbarwnego gazu, pokrywanie się powierzchni glinu białym, puszystym nalotem oraz wydzielanie się “kuleczek” cieczy o metalicznym połysku. Glin, jako metal bardziej aktywny chemicznie, wypiera bowiem rtęć z roztworu jej soli:

$3 {\text{HgCl}}_2+2 \text{Al}\to 2 {\text{AlCl}}_3+3 \text{Hg}$

$3 {\text{Hg}}^{2+}+2 \text{Al}\to 3 \text{Hg}+2 {\text{Al}}^{3+}$

Powstająca przy powierzchni glinu rtęć, tworzy z glinem stop – tzw. amalgamat. Utworzona na powierzchni metalu warstewka stopu, utrudnia z kolei przyleganie pasywnej warstwy tlenku glinu do powierzchni tego metalu. W takim układzie, glin pokryty amalgamatem, reaguje z wodą, z wydzieleniem wodoru:

$2 \text{Al}+6 {\text{H}}_2\text{O}\to 2 \text{Al}{\left(\text{OH}\right)}_3+3 {\text{H}}_2\uparrow$

Spalanie glinu w tlenie

Glin ogrzany do wysokiej temperatury spala się, tworząc tlenek glinu:

$4 \text{Al}+3 {\text{O}}_2\to 2 {\text{Al}}_2{\text{O}}_3$

Aluminoterapia

Polecenie 1

Zapoznaj się z symulacją, która pozwoli Ci zainicjować reakcje otrzymywania metali na drodze aluminotermii, a następnie odpowiedz na pytania w ćwiczeniach nr 1‑3.

Rw3ba508nvFlm

Procedura symulacji: 1. Napełnij większe naczynie w którym znajduje się tygiel, piaskiem.
2. Za pomocą szpatułki nabierz wybrany tlenek i wsyp do tygla.
(Uwaga: nie ma możliwości mieszania różnych tlenków na raz).
3. Następnie za pomocą szpatułki wsyp porcję pyłu aluminiowego do tygla.
4. W kolejnym za pomocą szczypiec umieść w tyglu wstążkę magnezową.
5. Przy pomocy zapalniczki zapal wstążkę magnezową i obserwuj zachodzącą reakcję.

Procedura symulacji: 1. Napełnij większe naczynie w którym znajduje się tygiel, piaskiem.
2. Za pomocą szpatułki nabierz wybrany tlenek i wsyp do tygla.
(Uwaga: nie ma możliwości mieszania różnych tlenków na raz).
3. Następnie za pomocą szpatułki wsyp porcję pyłu aluminiowego do tygla.
4. W kolejnym za pomocą szczypiec umieść w tyglu wstążkę magnezową.
5. Przy pomocy zapalniczki zapal wstążkę magnezową i obserwuj zachodzącą reakcję.

Zapoznaj się z opisem symulacji, a następnie odpowiedz na pytania w ćwiczeniach nr 1‑3.

RNPskHDUsveec

Symulacja dotyczy aluminotermii. Na stole laboratoryjnym znajduje się większe naczynie, w środku którego jest tygiel laboratoryjny – rodzaj sprzętu laboratoryjnego o kształcie zbliżonym do kubka. Służy do wykonywania operacji na substancjach stałych wymagających stosowania wysokiej temperatury, na przykład suchej destylacji, stapiania metali, wyprażania do suchej masy. Tygle wykonywane są zwykle ze specjalnych gatunków porcelany, kwarcu, grafitu lub metali o wysokiej temperaturze topnienia. Do przenoszenia tygli wykorzystuje się specjalnie wyprofilowane szczypce. Obok naczynia z tyglem stoi pojemnik z piaskiem. Na stole jest także zapalniczka, szczypce - najczęściej wykonane ze stali nierdzewnej, rzadziej z drewna lub tworzyw sztucznych. Wykorzystywane do przenoszenia niewielkich ilości żrących substancji, do umieszczania na szalkach wagi substancji i odważników, do wydobywania proszków z kolb, wsadzania do kolb rotorów mieszadeł magnetycznych, umieszczania szklanej aparatury w łaźniach myjących; są szpatułki - rodzaj wąskiej łopatki, służy do nabierania materiałów sypkich, do ich mieszania lub rozprowadzania po płaskich powierzchniach. Nad stołem na półce stoi pięć zakręconych butelek. Jest w nich kolejno: tlenek żelaza(III), na butelce jest piktogram z wykrzyknikiem; pył aluminiowy, na butelce jest piktogram z płomieniem; tlenek chromu(III); magnez, na butelce jest piktogram z płomieniem; tlenek miedzi(II), na butelce jest piktogram z wykrzyknikiem oraz z suchym drzewem i martwą rybą. Wykonanie doświadczenia: 1. Należy napełnić większe naczynie, w którym znajduje się tygiel, piaskiem. 2. Za pomocą szpatułki trzeba nabrać wybrany tlenek i wsypać do tygla. 3. Następnie za pomocą szpatułki należy wsypać porcję pyłu aluminiowego do tygla. 4. Za pomocą szczypiec należy umieścić w tyglu wstążkę magnezową. 5. Za pomocą zapalniczki należy zapalić wstążkę magnezową. Wynik doświadczenie: w przypadku brązowego tlenku żelaza(III) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek - żelazo; w przypadku zielonego tlenku chromu(III) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek - chrom; w przypadku szarego tlenku miedzi(II) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek z metalicznymi, pomarańczowymi dodatkami - produktem reakcji jest miedź.

Symulacja dotyczy aluminotermii. Na stole laboratoryjnym znajduje się większe naczynie, w środku którego jest tygiel laboratoryjny – rodzaj sprzętu laboratoryjnego o kształcie zbliżonym do kubka. Służy do wykonywania operacji na substancjach stałych wymagających stosowania wysokiej temperatury, na przykład suchej destylacji, stapiania metali, wyprażania do suchej masy. Tygle wykonywane są zwykle ze specjalnych gatunków porcelany, kwarcu, grafitu lub metali o wysokiej temperaturze topnienia. Do przenoszenia tygli wykorzystuje się specjalnie wyprofilowane szczypce. Obok naczynia z tyglem stoi pojemnik z piaskiem. Na stole jest także zapalniczka, szczypce - najczęściej wykonane ze stali nierdzewnej, rzadziej z drewna lub tworzyw sztucznych. Wykorzystywane do przenoszenia niewielkich ilości żrących substancji, do umieszczania na szalkach wagi substancji i odważników, do wydobywania proszków z kolb, wsadzania do kolb rotorów mieszadeł magnetycznych, umieszczania szklanej aparatury w łaźniach myjących; są szpatułki - rodzaj wąskiej łopatki, służy do nabierania materiałów sypkich, do ich mieszania lub rozprowadzania po płaskich powierzchniach. Nad stołem na półce stoi pięć zakręconych butelek. Jest w nich kolejno: tlenek żelaza(III), na butelce jest piktogram z wykrzyknikiem; pył aluminiowy, na butelce jest piktogram z płomieniem; tlenek chromu(III); magnez, na butelce jest piktogram z płomieniem; tlenek miedzi(II), na butelce jest piktogram z wykrzyknikiem oraz z suchym drzewem i martwą rybą. Wykonanie doświadczenia: 1. Należy napełnić większe naczynie, w którym znajduje się tygiel, piaskiem. 2. Za pomocą szpatułki trzeba nabrać wybrany tlenek i wsypać do tygla. 3. Następnie za pomocą szpatułki należy wsypać porcję pyłu aluminiowego do tygla. 4. Za pomocą szczypiec należy umieścić w tyglu wstążkę magnezową. 5. Za pomocą zapalniczki należy zapalić wstążkę magnezową. Wynik doświadczenie: w przypadku brązowego tlenku żelaza(III) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek - żelazo; w przypadku zielonego tlenku chromu(III) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek - chrom; w przypadku szarego tlenku miedzi(II) i szarego pyłu aluminiowego wstążka magnezowa spala się dużym, żółtym płomieniem. W wyniku reakcji postaje szary proszek z metalicznymi, pomarańczowymi dodatkami - produktem reakcji jest miedź.

Zasób interaktywny dostępny pod adresem https://zpe.gov.pl/a/DARJ46GNK

Podpowiedźgreenwhite

Podpowiedź

Aluminotermia jest to proces metalurgiczny, wykorzystywany między innymi do otrzymywania stopów, spawania czy otrzymywania materiałów ogniotrwałych i kompozytów.  Proces ten polega na otrzymywaniu metali na drodze reakcji redukcji ich tlenków sproszkowanym glinem. W wyniku aluminotermii wydzielają się duże ilości ciepła.

Poniższy schemat przedstawia ogólny przebieg procesu przedstawionego w symulacji:

$\text{tlenek metalu} +\underset{\left(\text{w formie sproszkowanej}\right)}{\text{glin}}+ \underset{\left(\text{inicjacja zapłonu mieszaniny w tyglu}\right)}{\text{wstążka magnezowa} }\to \underset{{\text{Al}}_2{\text{O}}_3}{\text{tlenek glinu}}+\underset{\left(\text{po redukcji}\right)}{ \text{metal} }+ \text{energia w postaci ciepła}$

Glin należy do silnych reduktorów. W wysokich temperaturach wydziela metale z ich tlenków. Proces ten nosi nazwę aluminotermii:

$2 \text{Al}+{\text{Fe}}_2{\text{O}}_3\to {\text{Al}}_2{\text{O}}_{3 }+2 \text{Fe}$

Aluminotermia jest ważną metodą przemysłową, pozwalającą na otrzymywanie metali. W procesie tym mieszanina glinu i tlenku danego metalu, zwana mieszaniną termitową, jest ogrzewana do bardzo wysokiej temperatury, w której następuje redukcja metalu i utlenienie glinu. Wtedy właśnie powstaje odpowiedni metal i tlenek glinu.

Reakcje glinu z wybranymi kwasami słabo utleniającymi, w temperaturze pokojowej

Warstewka ochronna tlenku glinu może zostać zniszczona w roztworach niektórych mocnych kwasów. Do kwasów tych należą m.in. kwas chlorowodorowy (solny) – zarówno rozcieńczony jak i stężony oraz rozcieńczony kwas siarkowy$\left(\text{VI}\right)$.

Glin reaguje z tymi kwasami z wydzieleniem wodoru, przy czym reakcja z rozcieńczonym kwasem siarkowym$\left(\text{VI}\right)$ przebiega bardzo wolno w odróżnieniu od reakcji z kwasem chlorowodorowym. Przebieg opisanych reakcji można zilustrować za pomocą równań:

$2 \text{Al}+6 \text{HCl}\to 2 {\text{AlCl}}_3+3 {\text{H}}_2\uparrow$

$2 \text{Al}+3 {\text{H}}_2{{\text{SO}}_4}_{\left(\text{rozc.}\right)}\to {\text{Al}}_2{\left({\text{SO}}_4\right)}_3+3 {\text{H}}_2\uparrow$

Zapis jonowy skrócony powyższych równań reakcji jest taki sam i ma postać:

$2 \text{Al}+6 {\text{H}}_3{\text{O}}^{+}\to 2 {\text{Al}}^{3+}+3 {\text{H}}_2\uparrow +6 {\text{H}}_2\text{O}$

Reakcje glinu z kwasami utleniającymi, w temperaturze pokojowej

11

Laboratorium 1

Przeprowadź eksperyment w laboratorium chemicznym. Sprawdź, jak zachowuje się glin w reakcji ze stężonym i rozcieńczonym kwasem azotowym($\text{V}$). Następnie zapoznaj się z problemem badawczym i zweryfikuj własną hipotezę. W formularzu zanotuj obserwacje i wyniki, a następnie zapisz wnioski.

R12XkSIAyz9XK

Zasób interaktywny dostępny pod adresem https://zpe.gov.pl/a/DARJ46GNK

Podpowiedźgreenwhite

Podpowiedź

Pasywacja to proces polegający na przejściu metalu w stan pasywny. Dzieje się to poprzez wytworzenie na powierzchni bardzo cienkiej warstwy tlenków lub soli, powodującej zmianę potencjału elektrycznego metali.

Proces pasywacji wpływa między innymi na:

• Odporność chemiczną metalu,

• Potencjał elektryczny,

• Reaktywność chemiczną.

Specjalnym rodzajem pasywacji jest tzw. samopasywacja. Zachodzi ona samorzutnie pod wpływem tlenu z powietrza.

R5g7yFMMpT3Tn

Analiza eksperyment:. Problem badawczy: (Uzupełnij). Hipoteza: (Uzupełnij). Sprzęt laboratoryjny i odczynniki chemiczne: (Uzupełnij). Instrukcja wykonania: (Uzupełnij). Obserwacje: (Uzupełnij). Wyniki i wnioski: (Uzupełnij).

Wskazówki i klucze odpowiedzi

Pokaż podpowiedź

Obserwacje: co zostało zaobserwowane podczas eksperymentu?

Wyniki: napisz, jaki jest ostateczny wynik eksperymentu.

Wnioski: czy hipoteza została potwierdzona?

Pokaż odpowiedź

Sprawdź, czy Twoje odpowiedzi są podobne do poniższych.

Rr5JbksOoWlkh

Analiza eksperymentu: Zjawisko pasywacji na zastosowanie glinu. Problem badawczy: Czy stężenie kwasu azotowego(V) wpływa na występowanie zjawiska pasywacji?. Hipoteza: Stężenie kwasu azotowego(V) ma wpływ na występowanie zjawiska pasywacji. Sprzęt laboratoryjny:statyw na probówki;dwie probówki;jednorazowe pipety;pęseta laboratoryjna. Odczynniki chemiczne:30% roztwór kwasu azotowego(V);65% roztwór kwasu azotowego(V). Przebieg eksperymentu: Za pomocą jednorazowej pipety, do probówki wprowadzamy 30% roztwór kwasu azotowego(V).Tę samą czynność powtarzamy z 65% roztworem kwasu azotowego(V).Następnie do obydwóch probówek, przy pomocy pęsety laboratoryjnej, wprowadzamy glin. Obserwacje: W probówce z 30% roztworem kwasu azotowego(V) glin roztwarza się. Dodatkowo widać wydzielający się bezbarwny gaz, który u wylotu z probówki zmienia swoje zabarwienie na kolor brunatny. W probówce z 65% roztworem kwasu azotowego(V) glin opada na dno probówki – brak dodatkowych obserwacji. Wyniki: Glin reaguje tylko z 30% roztworem kwasu azotowego(V). Wnioski: Glin, na skutek kontaktu ze stężonym kwasem azotowym(V), pokrywa się warstwą trudno rozpuszczalnego tlenku glinu (Al2O3), ulega pasywacji, co uniemożliwia reakcję ze stężonym kwasem azotowym(V). W przypadku rozcieńczonego kwasu azotowego(V), glin nie ulega pasywacji, a zachodzi reakcja z kwasem. Równanie reakcji chemicznej: Dla stężonego kwasu azotowego(V):  2 Al+6 HNO3stęż.→Al2O3+6 NO2↑+3 H2O Dla rozcieńczonego kwasu azotowego(V): Al+4 HNO3rozc.→AlNO33+NO↑+2 H2O.

Przeprowadzono eksperyment w laboratorium chemicznym. Sprawdź, jak zachowuje się glin w reakcji ze stężonym i rozcieńczonym kwasem azotowym($\text{V}$), zapoznając się z poniższym opisem doświadczenia. Następnie wykonaj ćwiczenia sprawdzające.

Analiza eksperymentu:

Zjawisko pasywacji na zastosowanie glinu.

Problem badawczy:

Czy stężenie kwasu azotowego($\text{V}$) wpływa na występowanie zjawiska pasywacji?

Hipoteza:

Stężenie kwasu azotowego($\text{V}$) ma wpływ na występowanie zjawiska pasywacji.

Sprzęt laboratoryjny:

• statyw na probówki – prostokątny sprzęt laboratoryjny z rzędami otworów, w których umieszczane są probówki;

• dwie probówki – podłużne naczynia szklane do przeprowadzania prostych reakcji chemicznych;

• jednorazowe pipety – wąskie rurki do pobierania i przenoszenia niewielkiej ilości cieczy przy pomocy ssawki;

• pęseta laboratoryjna – narzędzie o sprężystych ramionach używane do chwytania przedmiotów, których mały rozmiar utrudnia lub uniemożliwia manipulację za pomocą rąk.

Odczynniki chemiczne:

$30\%$ roztwór kwasu azotowego($\text{V}$); $65\%$ roztwór kwasu azotowego($\text{V}$).

Przebieg eksperymentu:

1. Wprowadzenie $30\%$ roztworu kwasu azotowego($\text{V}$) do probówki za pomocą jednorazowej pipety.

2. Powtórzenie tej samej czynności z $65\%$ roztworem kwasu azotowego($\text{V}$).

3. Wprowadzenie glinu do obydwóch probówek przy pomocy pęsety laboratoryjnej.

Obserwacje:

W probówce z $30\%$ roztworem kwasu azotowego($\text{V}$) glin roztwarza się. Dodatkowo widać wydzielający się bezbarwny gaz, który u wylotu z probówki zmienia swoje zabarwienie na kolor brunatny. W probówce z $65\%$ roztworem kwasu azotowego($\text{V}$) glin opada na dno probówki – brak dodatkowych obserwacji.

Wyniki:

Glin reaguje tylko z $30\%$ roztworem kwasu azotowego($\text{V}$).

Wnioski:

Glin, na skutek kontaktu ze stężonym kwasem azotowym($\text{V}$), pokrywa się warstwą trudno rozpuszczalnego tlenku glinu, ulega pasywacji, co uniemożliwia reakcję ze stężonym kwasem azotowym($\text{V}$). W przypadku rozcieńczonego kwasu azotowego($\text{V}$), glin nie ulega pasywacji, a zachodzi reakcja z kwasem.

Równanie reakcji chemicznej:

• dla stężonego kwasu azotowego($\text{V}$):

  $2 \text{Al}+6 {\text{HNO}}_{3\left(\text{stęż}.\right)}\to {\text{Al}}_2{\text{O}}_3+6 {\text{NO}}_2\text{↑}+3 {\text{H}}_2\text{O}$

• dla rozcieńczonego kwasu azotowego($\text{V}$):

  $\text{Al}+4 {\text{HNO}}_{3\left(\text{rozc}.\right)}\to \text{Al}{\left({\text{NO}}_3\right)}_3+\text{NO↑}+2 {\text{H}}_2\text{O}$

R1LwSXZvkU5PH

Ćwiczenie 4

Wybierz dwa odczynniki chemiczne użyte w reakcji. Możliwe odpowiedzi: 1. trzydziestoprocentowy roztwór kwasu azotowego(pięć)., 2. sześćdziesięciopięcioprocentowy roztwór kwasu azotowego(pięć)., 3. dziesięcioprocentowy roztwór kwasu azotowego(pięć)., 4. piętnastoprocentowy roztwór kwasu azotowego(pięć).

RqoZ6hCouzwYM

Ćwiczenie 5

Wybierz, jakie będą produkty reakcji dla stężonego kwasu azotowego(pięć). Pierwsza część równania jest następująca: dwa A l, plus, sześć H N O indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, strzałka w prawo, wielokropek Możliwe odpowiedzi: 1. A l indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, plus, sześć N O indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, strzałka do góry, plus, trzy H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O, 2. A l indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, plus, sześć N O indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, strzałka do góry, plus, sześć H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O, 3. pięć A l indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O indeks dolny, trzy, koniec indeksu dolnego, plus, sześć N O indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, strzałka do góry, plus, trzy H indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, O

Po włożeniu blaszki wykonanej z glinu, do stężonego kwasu azotowego$\left(\text{V}\right)$ nie zaobserwuje się zmian. Podobna sytuacja będzie miała miejsce po wprowadzeniu blaszki glinowej do rozcieńczonego kwasu azotowego$\left(\text{V}\right)$ lub do stężonego kwasu siarkowego$\left(\text{VI}\right)$. Obserwacje te wynikają z faktu, iż glin w temperaturze pokojowej, ulega w obecności kwasów utleniających opisanej już wyżej pasywacji.

${\text{Al}+{\text{HNO}}_3}_{\left(\text{stęż.}\right)}\to \text{pasywacja}$

${\text{Al}+{\text{HNO}}_3}_{\left(\text{rozc.}\right)}\to \text{pasywacja}$

$\text{Al}+{\text{H}}_2{\text{SO}}_{4\left(\text{stęż.}\right)}\to \text{pasywacja}$

Fakt pasywacji glinu w kontakcie z kwasami utleniającymi (w temperaturze pokojowej) można potwierdzić poprzez dokładne oczyszczenie blaszki glinowej, np. przez wytrawienie jej powierzchni przy pomocy kwasu chlorowodorowego, a następnie szybkie umieszczenie oczyszczonej blaszki w danym kwasie utleniającym. Objawy reakcji będą wówczas praktycznie niezauważalne. Nie oznacza to jednak, że nie zachodzi wówczas żadna reakcja chemiczna.

Dla przykładu, jeśli zanurzymy dokładnie oczyszczoną blaszkę glinową w stężonym kwasie azotowym$\left(\text{V}\right)$, to zajdzie proces pasywacji, który trwa ułamki sekundy. W czasie tego procesu zachodzi reakcja chemiczna, którą można opisać równaniem:

$2 \text{Al}+6 {\text{HNO}}_{3\left(\text{stęż.}\right)}\to {\text{Al}}_2{\text{O}}_3+6 {\text{NO}}_2\uparrow +3 {\text{H}}_2\text{O}$

Reakcje glinu z kwasami utleniającymi, w podwyższonej temperaturze

Okazuje się, że glin może reagować z analizowanymi powyżej kwasami utleniającymi, przy czym z zauważalną szybkością reakcje te przebiegają dopiero w temperaturze powyżej 100°C. Aby przeanalizować równania tych reakcji kliknij interesujący Cię kafelek.

Reakcje glinu ze stężonym roztworem wodorotlenku sodu

Warstewka ochronna tlenku glinu może zostać zniszczona również w roztworach mocnych zasad. Dla przykładu, glin reaguje ze stężonym roztworem wodorotlenku sodu tworząc m.in. wodór:

$2 \text{Al}+2 \text{NaOH}+6 {\text{H}}_2\text{O}\to 2 \text{Na}\left[\text{Al}{\left(\text{OH}\right)}_4\right]+3 {\text{H}}_2\uparrow$

$2 \text{Al}+2 {\text{OH}}^{-}+6 {\text{H}}_2\text{O}\to 2 {\left[\text{Al}{\left(\text{OH}\right)}_4\right]}^{-}+3 {\text{H}}_2\uparrow$

W nadmiarze stężonego roztworu wodorotlenku sodu reakcja przebiega zgodnie z równaniem:

$2 \text{Al}+6 \text{NaOH}+6 {\text{H}}_2\text{O}\to 2 {\text{Na}}_3\left[\text{Al}{\left(\text{OH}\right)}_6\right]+3 {\text{H}}_2\uparrow$

$2 \text{Al}+6 {\text{OH}}^{-}+6 {\text{H}}_2\text{O}\to 2 {\left[\text{Al}{\left(\text{OH}\right)}_6\right]}^{3-}+3 {\text{H}}_2\uparrow$

Wpływ glinu na zdrowie człowieka