Przypatrz się dokładnie dziełom - wcześniejsze łączą cechy gotyku i renesansu, późniejsze posiadają typowe cechy renesansowe i nawiązują do antyku, późne są najbardziej ekspresyjne.

Zwróć uwagę na charakterystyczne sceny biblijne przedstawione w reliefach. Poszukaj motywów związanych ze stworzeniem świata, grzechem i wypędzeniem z ogrodu, które wskazują na pierwszych ludzi. W innych panelach wypatruj postaci związanych z przekazaniem prawa, prowadzeniem ludu i cudami na pustyni - często ukazywanych jako starsi mężczyźni z atrybutami władzy duchowej. W scenach walki i triumfu szukaj młodzieńca z bronią, stojącego w zwycięskiej pozie, często w towarzystwie pokonanego przeciwnika. Skup się na gestach, rekwizytach i kompozycji scen - to one podpowiadają, kto został przedstawiony.

Zwróć uwagę na sposób przedstawienia jeźdźca i konia. Dzieło antyczne cechuje się klasyczną prostotą, brakiem dekoracyjnych detali i spokojną, wyważoną postawą postaci. Jeździec nie wyraża triumfu, lecz godność i opanowanie. Koń ukazany jest w naturalnym ruchu. Całość kompozycji jest harmonijna i pozbawiona renesansowych odniesień do kondotierów czy chrześcijańskiej symboliki.

Opisz cechy każdej z rzeź: kKompozycję (sposób ustawienia postaci, kierunek linii ciała, otwartość lub zamknięcie formy), bryłę (kształt, proporcje, napięcia i kontrasty w układzie ciała, zwartość lub czy złożoność), fakturę (opracowanie powierzchni, zróżnicowane wykończenia) oraz relację z przestrzenią (czy dzieło jest przeznaczone do oglądania z jednej strony czy z każdej, jak wchodzi w dialog z otoczeniem, czy kompozycja zaprasza widza do obejścia).

Rzeźba Dawid Donatella cechuje się zwartą, pionową kompozycją, opartą na kontrapoście, który nadaje postaci naturalny rytm i lekkość. Bryła jest smukła, zamknięta, skupiona wokół osi ciała, z wyraźnym podziałem na partie statyczne i dynamiczne. Faktura powierzchni jest miękka i gładka, subtelnie modelowana, co pozwala światłu łagodnie ślizgać się po ciele. Rzeźba została zaprojektowana jako dzieło wolnostojące, przeznaczone do oglądania z każdej strony - jej kompozycja harmonijnie współgra z przestrzenią, nie dominuje jej, lecz zaprasza do cichej kontemplacji. W Dawidzie Verrocchia kompozycja jest bardziej otwarta i dynamiczna - postać stoi pewnie, z wyraźnym napięciem w układzie ciała, a gesty są silniej zaznaczone. Bryła jest bardziej rozbudowana, z mocniejszymi kontrastami między partiami ciała i stroju. Faktura powierzchni jest zróżnicowana - mięśnie, tunika, włosy i detale głowy Goliata mają wyraźnie odmienną strukturę, co wzmacnia efekt światłocieniowy. Rzeźba oddziałuje na przestrzeń bardziej ekspansywnie - jej kompozycja kieruje uwagę widza ku przodowi, choć zachowuje możliwość oglądania z kilku stron. Dzieło emanuje energią i siłą, wchodząc w bardziej bezpośredni kontakt z otoczeniem. Obie rzeźby ukazują ten sam temat, ale różnią się w ujęciu psychologicznym i formalnym - Donatello skupia się na wewnętrznym przeżyciu, Verrocchio na zewnętrznej sile i młodzieńczej energii.