Kartezjusz (René Descartes 1596–1650) – francuski filozof, matematyk i fizyk, uznawany za ojca filozofii nowożytnej. Twórca słynnego „Cogito ergo sum”, nowożytnej odmiany sceptycyzmu (zwanego kartezjańskim lub metodycznym) oraz nowożytnej odmiany dualizmu psychofizycznego, czyli poglądu, że umysł i ciało są radykalnie odmiennymi rzeczami. Jako uczony o wielu zainteresowaniach miał swój wkład także w dziedzinę optyki, opisując w swojej Dioptryce zjawisko refrakcji światła.

(1646−1716) niemiecki filozof, matematyk, fizyk i dyplomata, wielki erudyta oraz tzw. człowiek światowy. Urodził się w Lipsku (najprawdopodobniej w rodzinie polskich emigrantów, Lubienieckich). Jako dyplomata podróżował po całej Europie. Poznał dzięki temu wielu ówczesnych filozofów oraz możnych tego świata i prowadził z nimi dyskusje. Założył liczne organizacje naukowe, m.in. Towarzystwo Naukowe w Berlinie (był jego pierwszym prezesem). Podjął się też wielu starań na rzecz pojednania politycznego i religijnego Europy. Wszystkim jego poglądom i działalności przyświecała idea powszechnej harmonii.

(1632−1677) niderlandzki filozof pochodzenia żydowskiego, pierwszy wielki myśliciel deklarujący brak wiary w Boga. Odebrał staranne żydowskie wychowanie: znał biegle Talmud i kabalistykę, władał wieloma językami (hebrajskim, łaciną, włoskim, francuskim, hiszpańskim, portugalskim). Nieortodoksyjne poglądy i spory z żydowskimi teologami sprawiły, że oskarżono go o herezję i wygnano z rodzinnego Amsterdamu. Jego bardzo jak na tamtą epokę radykalne poglądy filozoficzne (monizm, determinizm i „ateizm”) spotkały się z ostrą krytyką większości wpływowych środowisk: chrześcijańskich, żydowskich i filozoficznych.

(1724‑1804) niemiecki filozof, uważany za jednego z najwybitniejszych myślicieli w historii. Całe życie, mimo licznych ofert pracy z innych ośrodków akademickich, spędził w swym rodzinnym mieście, Królewcu. Studiował matematykę i nauki przyrodnicze, teologię, filozofię i klasyczną literaturę łacińską. Kant był pierwszym nowożytnym filozofem utrzymującym się z dydaktyki, które to zajęcie zresztą bardzo lubił – wykładał logikę, metafizykę, etykę, filozofię prawa i pedagogikę. Kant, dokonał radykalnego zwrotu w myśleniu, który zaowocował nową teorią, wyłożoną w serii prac zwanych krytycznymi.

(1762‑1814) filozof niemiecki, jeden z głównych przedstawicieli klasycznej filozofii niemieckiej. jako pierwszy krytycznie zrewidował osiągnięcia filozofii Kantowskiej i otworzył drogę dla idealizmu niemieckiego, głosząc, że filozofia ma ustalić nie jak jest, ale jak musi być. Punktem wyjścia jego refleksji była teoria etyczna Kanta: przejął z niej zwłaszcza pojęcie wolności i podmiotu działającego, który określił jako jaźń. Twierdził, że rzeczywistość to świat wolnej jaźni dokonującej czynów (przez wolną jaźń rozumiał jaźń uniwersalną, pierwowzór Heglowskiego Absolutu). Błędem jest wywodzenie myśli z bytu, a więc zastanawianie się nad tym, jak w zdeterminowanym przyrodniczo świecie może istnieć wolna myśl − wszystko bowiem, co istnieje, stanowi konsekwencję wolnej myśli. Każdy, kto jest świadom swej wolności, musi się z tym zgodzić. Wszystko, co istnieje, jest też efektem jakiegoś czynu.

Hegel Georg (1770–1831) – filozof, współtwórca niemieckiego idealizmu, twórca koncepcji filozofii rozwoju ducha absolutnego, który charakteryzuje się wewnętrzną autorefleksyjnością, panlogizmem (tożsamością istnienia i myślenia), a także radykalną racjonalnością.

Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling (1775‑1854) - niemiecki filozof, jeden z reprezentantów idealizmu niemieckiego. Za najwyższą formę ludzkiej działalności uważał sztukę; twierdził, że twórczość filozoficzna jest podobna do artystycznej. Na gruncie swojej metafizyki zakładał istnienie absolutu, wobec którego całość bytu jest pochodna, natomiast źródła różnorodności w świecie upatrywał w podziale tegoż absolutu na przeciwieństwa znajdujące się w zjawiskach przyrody, a zwłaszcza w procesach organicznych, w których to miała objawiać się prawdziwa natura rzeczy.