Już od czasów Sokratesa widać, że zagadnienia dobra jako wartości zaczęły fascynować ludzi z teoretycznego punktu widzenia. Choć przecież nie sposób zauważyć, że ludzie od zarania dzielili rzeczy czy zjawiska na dobre i złe. O dobru powiedzieliśmy już sobie wiele. Ale co ze złem? Filozofia grecka o nim wiele nie mówi, bo przecież Sokrates powiązał zło z niewiedzą. Ale pojawiające się na horyzoncie chrześcijaństwo, które stosunkowo szybko zaczęło korzystać z dorobku greckiej filozofii, miało ze złem spory problem. Wyrazem tego była koncepcja stworzona ok. V wieku n.e. przez św. Augustyna.

Św. Augustyn, uważany za najwybitniejszego filozofa wczesnego chrześcijaństwa, postawił pytanie o genezę zła, ponieważ jego istnienie nie daje się uzgodnić z koncepcją, według której wszystko, co istnieje, zostało stworzone przez dobrego i wszechmogącego Boga. Czy istnienia zła nie świadczy raczej o tym, że Bóg nie jest wszechmocny lub całkowicie dobry? Rozważania te zaowocowały pierwszą chrześcijańską koncepcją zła. Porównamy ją z innymi ujęciami, zarówno tymi, które pytają o zło w kontekście Boga, jak i tymi, które genezę zła starają się wyjaśnić abstrahując od kwestii religijnych.

Robimy krok 12: Próbujemy zrozumieć dlaczego ludzie postępują źle.