Z francuskiego oznacza drobiazg. Utwór instrumentalny, zazwyczaj przeznaczony na fortepian. Nie posiada ściśle określonej budowy i cechuje się lekkim charakterem.

Termin zaczął być popularny w XIX w. Odnosi się do grupy trzech kompozytorów: Józefa Haydna, Wolfganga Amadeusza Mozarta oraz Ludwiga van Beethovena. Byli oni najwybitniejszymi reprezentantami stylu klasycznego w muzyce, tworzyli w Wiedniu. Znali się, jednak nigdy nie tworzyli formalnie grupy kompozytorskiej ani nie spotkali się w trójkę.

Jest to takie użycie środków melodycznych, rytmicznych itd., aby oddać zjawiska ze świata zewnętrznego, np. śpiew ptaków, odgłosy bitwy.

prapremiera utworu miała miejsce w 1808 r. w Wiedniu; Symfonia losu; symbolicznie uznaje się czterodźwiękowy motyw rozpoczynający dzieło za pukanie losu do drzwi; motyw występuje we wszystkich 4 częściach Symfonii; dzieło o klasycznej budowie; przez swój burzliwy charakter V Symfonia uważana jest przez niektórych za pierwsze dzieło romantyczne (E.T.A. Hoffmann).

List do braci (Carla i Johanna) sporządzony przez Beethovena w 1802 r. podczas pobytu w miejscowości Heiligenstadt. Kompozytor opisał w nim swoje zmagania z postępującą głuchotą. Stanowi on credo Beethovena, który postanawia przeciwstawić się losowi i spełnić swoją misję jako artysta. List nigdy nie został wysłany.