Późna twórczość Ludwiga van Beethovena ukazuje moment przełomu między klasyczną tradycją a nowym sposobem myślenia o muzyce. Aby dobrze zrozumieć to zagadnienie, spróbuj najpierw dostrzec, jak silnie kompozytor był związany z klasycznymi wzorcami. Korzystał z formy sonaty, symfonii i kwartetu smyczkowego wypracowanych przez Haydna i Mozarta. Następnie zwróć uwagę, w jaki sposób Beethoven zaczął przekraczać te wzorce i nadawać im nowy charakter. Jego symfonie stają się bardziej monumentalne, a dramaturgia muzyczna opiera się na silnych kontrastach i intensywnej pracy motywicznej. Poszukaj przykładów takich zmian w III Symfonii „Eroice”, V Symfonii oraz VI Symfonii „Pastoralnej”. Zastanów się również nad znaczeniem IX Symfonii, w której pojawia się chór i tekst literacki „Ody do radości”. Ważne jest także dostrzeżenie nowych rozwiązań w muzyce fortepianowej i kameralnej, gdzie Beethoven eksperymentuje z fakturą, formą i polifonią. Spróbuj zauważyć, że w tych dziełach pojawia się język muzyczny, który stanie się inspiracją dla romantyków takich jak Schubert, Schumann czy Brahms. Właśnie w tej twórczości można usłyszeć zapowiedź nowych idiomów muzycznych XIX wieku.