styl typowy dla muzyki fortepianowej 1. poł. XIX w. Charakteryzuje się błyskotliwymi, popisowymi partiami wirtuozowskimi (opartymi na przebiegach figuracyjnych) oraz odcinkami kantylenowymi, śpiewnymi, o charakterze sentymentalnym.

nazwa stosowana na określenie polskiego klasycyzmu w uznaniu dla działań króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

gatunek muzyki instrumentalnej o charakterze dydaktycznym, mający na celu doskonalenie techniki gry.

hymn narodowy, muz. ustalona przez tradycję pieśń patriotyczna, stanowiąca wyraz jedności narodowej i będąca oficjalną formą społecznej manifestacji uczuć narodowych;

kwarta zwiększona, charakterystyczna dla skali lidyjskiej (interwał między pierwszym a czwartym stopniem skali).

gatunek muzyki instrumentalnej, charakterystyczny przede wszystkim dla muzyki XIX w., odzwierciedlający poetycki, romantyczny nastrój nocy. Twórcą pierwszych typowo romantycznych nokturnów fortepianowych był J. Field. Natomiast najpiękniejsze przykłady tego gatunku stworzył F. Chopin.

narodowe szkoły w muzyce, grupy kompozytorów powstające od poł. XIX w. w wielu krajach eur. i tworzące pod wpływem rosnącego poczucia odrębności nar., działające także w XX w.; wykształciły kierunek nar. w muzyce swojego kraju poprzez nawiązywanie do rodzimego folkloru i nar. tradycji muz. oraz podejmowanie nar. tematyki hist., gł. w operach i utworach programowych; najwcześniej powstała szkoła ros. (M. Glinka, A. Dargomyżski i kompozytorzy Potężnej Gromadki); szkołę czeską reprezentowali B. Smetana, A. Dvořák, L. Janaček; nar. szkoły w muzyce powstały także we Francji (C. Franck i kompozytorzy zgrupowani wokół Schola Cantorum), w Danii (N. Gade, J.P. Hartmann), Szwecji (A. Söderman, I. Hallström), Norwegii (H. Kjerulf, R. Nordraak, E. Grieg, Ch. Sinding), Finlandii (R. Pacius, J. Sibelius), Wielkiej Brytanii (W.S. Bennett, Ch. Parry, Ch. Stanford, A. Mackenzie), na Węgrzech (F. Erkel, M. Mosonyi), w Hiszpanii (F.A. Barbieri, F. Pedrell, I. Albéniz, E. Granados, M. da Falla); w muzyce pol. nurt nar. wyraził się najpełniej w twórczości F. Chopina i S. Moniuszki.

inaczej pracownia sztycharska; miejsce, w którym powstają materiały nutowe przeznaczone do szerokiego obiegu.