z wł. wesoło.

z wł. umiarkowanie.

coraz głośniej.

coraz ciszej.

z wł. głośno.

grupa kompozytorów uważanych za twórców dojrzałego stylu klasycznego: Joseph Haydn, Wolfgang Amadeusz Mozart, Ludwig van Beethoven.

działająca w Mannheim (a następnie w Monachium) grupa instrumentalistów i kompozytorów, którzy doprowadzili do wykształcenia stylu klasycznego.

trójdzielny taniec dworski, który stał się częścią symfonii.

z wł. cicho.

z wł. śpiesznie.

forma muzyczna złożona ze stałego refrenu i zmieniających się kupletów; jej budowę można przedstawić za pomocą liter, gdzie powracająca litera A symbolizuje stałą strukturę refreniczną: ABACA.

utwór o charakterze żartobliwym; w XIX w., m.in. w twórczości Chopina scherzo, zmieniło swój charakter.

orkiestrowy odpowiednik sonaty, jako samodzielny gatunek muzyczny przeznaczony do wykonania przez największy instrumentalny skład wykonawczy wypracowany w klasycyzmie; od czasów IX Symfonii Beethovena powstawać zaczęły także symfonie wokalno‑instrumentalne.

instrumentalny wstęp do większego dzieła (opery, oratorium, baletu etc.).