biel ołowiowa, biały barwnik.

[niem. Guasch, fr. gouache, wł. guazzo, z łac. aquatio - nawodnienie]; guasz, nieprzezroczysta farba wodna z domieszką kredy lub bieli (od XIX w. biel ołowiowa lub cynkowa), nadającej g. właściwości kryjące; biały g. stosowany jest często do wydobycia świateł lub (zmieszany z odpowiednimi akwarelami) do wprowadzenia poprawek autorskich w akwareli.

w komiksie to najmniejsza część czasowo‑przestrzenna narracji komiksowej.

[fr. contour] zarys kształtu postaci lub przedmiotu; linia obwodząca kształt przedstawiony na rysunku lub malowidle i odgraniczająca jedną płaszczyznę od drugiej; konturowanie: akcentowanie przez przesadne niekiedy pogrubienie linii; manierę taką stosowano często w stylizacjach, podkreślających płaszczyznowość ujęcia (np. w malarstwie monumentalnym, w secesji).

ślad, jaki na płaszczyźnie pozostawia narzędzie rysunkowe.

[fr. laver ‘myć’], cieniowanie i podmalowywanie farbą akwarelową lub tuszem niektórych partii rysunku (głównie piórkowego) w celu pogłębienia jego plastyczności.

jeden z podstawowych elementów formy plastycznej, powstaje na miejscu styku plam barwnych i światłocieniowych.

to obrazy, w których celowo zestawione obok siebie obrazki (ujęte w kadry) tworzą spójną i logiczną narrację, wzajemnie się dopełniając. Narracje zbudowane z obrazów sekwencyjnych wymagają od odbiorcy, aby czytał je kadr po kadrze, a następnie, żeby sam dookreślał ich sens.

inaczej wyrazy dźwiękonaśladowcze. Są to opracowane graficznie wyrazy, które imitują swym brzmieniem zjawiska, dźwięki wydawane przez jakiś obiekt. Zadaniem onomatopei w komiksie jest pomóc czytelnikowi lepiej wyobrazić sobie daną sytuację lub nastrój określonej sceny.

(z angielskiego: popular art ‘sztuka popularna’) międzynarodowy ruch w malarstwie, rzeźbie i grafice, zapoczątkowany w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych w latach 50. XX w.

(z francuskiego: pointe) dobitne zamknięcie wypowiedzi dowcipnym, nieoczekiwanym sformułowaniem.

poligraficzny przyrząd optyczny lub urządzenie elektroniczne, przeznaczone do przetwarzania (rastrowania) obrazu wielotonalnego (to jest: obrazu czarno‑białego o zmiennym nasileniu szarości lub obrazu wielobarwnego o zmiennym nasileniu barw) w układ oddzielnych elementów, zwanych punktami rastrowymi.

miękka, czerwono‑brązowa kredka używana do szkicowania lub rysowania, a także rysunek wykonany sangwiną i technika plastyczna ją wykorzystująca.

wnikliwe przedstawienie studiowanego obiektu, zjawiska w oparciu o pogłębioną obserwację, często poprzedzone szkicami.

[niem. Skizze, wł. schizzo] swobodnie wykonany rysunek, zwykle z natury, często mający charakter notatki służącej później przy malowaniu obrazu w pracowni; sprawdzian umiejętności techn. artysty, jego wrażliwości i umiejętności obserwacji; także potocznie każdy rysunek ołówkiem, akwarelą itp.

to konwencjonalne znaki umieszczane w narracji komiksowej, pozwalające w umowny sposób, w graficznej formie przekazać czytelnikowi dodatkowe informacje, na przykład na temat stanów psychicznych postaci (gniew symbolizują błyskawice, zamroczenie gwiazdki unoszące się wokół głowy, miłość serduszka itp.).