automatyczna ekspozycja, czyli automatyczne dobranie wartości ekspozycji do otaczających warunków

z ang. white balance, balansem kolorów nazywamy proces kompensacji kolorów obrazu dla temperatury barwowej oświetlenia, którym dysponujemy podczas wykonywania zdjęcia

inaczej: korpus aparatu

rozmycie obiektów znajdujących się poza głębią ostrości

wskaźnik stopnia reagowania filmu fotograficznego na światło; odpowiednie dobranie filmu do fotografowanej sceny może być kluczowe w uzyskaniu pożądanego efektu; wiodącym standardem jest ISO; im wyższa wartość, tym film jest bardziej czuły na światło

parametr oprogramowania aparatu decydujący o stopniu reagowania matrycy na światło; daje możliwość rozjaśnienia sceny, choć przy wyższych wartościach efektem ubocznym często jest tzw. ziarno; parametr ISO nie powinien stanowić substytutu prawidłowego oświetlenia sceny, a jedynie dodatkową pomoc w uzyskaniu pożądanego efektu

pierwsza historycznie technika umożliwiająca otrzymywanie obrazów fotograficznych. Obraz wytwarzany w camera obscura (z soczewkąSoczewkasoczewką jako obiektywem), rzutowano na posrebrzoną płytkę miedzianą uczuloną parami jodu (na jej powierzchni tworzyła się warstewka światłoczułego jodku srebra); po długotrwałym naświetlaniu obraz wywoływano parami rtęci i utrwalano w roztworze tiosiarczanu sodu.

w fotograficznej technice zdjęciowej określenie całkowitej ilości światła działającej na materiał światłoczuły, zależącej od czasu otwarcia migawki i wielkości otworu przysłony.

filtr obiektywu fotograficznego, filtr fotograficzny – płaska nasadka na obiektyw zmieniająca wygląd fotografowanego obrazu, nakładana najczęściej na przód obiektywu, a jeśli jest to niemożliwe – na jego tył (na przykład: w obiektywach lustrzanych lub najszerszych).

obraz fotograficzny otrzymywany przez kombinację dwóch lub więcej obrazów, przez naklejanie na płaszczyźnie obrazów fragmentarycznych i ich reprodukcję lub rzutowanie na papier fotograficzny dwóch lub więcej negatywów.

obraz widoczny w wizjerze aparatu fotograficznego lub kamery, przeznaczony do zarejestrowania na taśmie.

wycięcie z pierwotnie zarejestrowanego lub tylko z obserwowanego obrazu określonego fragmentu, w celu uzyskania optymalnego dla widza kadru

właściwość spostrzeżeń wzrokowych, dzięki której wizualna ocena świecącego przedmiotu jest różna w zależności od otaczającego tła lub od tego, jakie światło padało poprzednio na siatkówkę oka.

urządzenie służące do zasłaniania pola widzenia, używane przy robieniu zdjęć sztucznie montowanych.

element obiektywu odpowiedzialny za precyzyjne odmierzanie czasu, przez jaki światło pada na materiał światłoczuły

fotografie wykonane w warunkach niewystarczającego oświetlenia są zbyt ciemne, pozbawione rzeczywistych kolorów, a zawarte na nich szczegóły zlewają się ze sobą i są niewidoczne dla odbiorcy

układ optyczny przenoszący obraz sceny do dalszej części urządzenia

termin używany od końca lat 60. XX wieku na określenie efemerycznych działań artystycznych, przybierających formę wystąpień artysty (artystów) przed publicznością, która, w odróżnieniu od happeningu, jest bezpośrednim, lecz biernym obserwatorem, a nie uczestnikiem akcji.

marka aparatów fotograficznych umożliwiających natychmiastowe wywołanie zdjęcia, a także materiałów światłoczułych (przede wszystkim do tak zwanej fotografii natychmiastowej), umożliwiających wykonanie zdjęcia tą techniką.

fotografie wykonane w warunkach nadmiaru światła mogą są zbyt jasne, pozbawione szczegółów i prawidłowego kontrastu barw

część obiektywu, regulująca średnicę otworu w obiektywie – wartość przysłony jest odwrotnie proporcjonalna do ilości światła padającego na materiał światłoczuły

proces odwzorowania obrazu wielotonalnego, ciągłego na obraz rastowy, składający się z małych plamek rastrowych o stałej ilości i różnych wielkościach jak w przypadku rastrowania amplitudowego lub w przypadku rastrowania stochastycznego składający się z plamek o stałej wielkości i zmiennej ilości.

soczewka optyczna, bryła z przezroczystego materiału, ograniczona (przynajmniej z jednej strony) zakrzywionymi powierzchniami o regularnym kształcie (najczęściej sferycznymi, rzadziej cylindrycznymi czy paraboloidalnymi).

przybliżenie fotografowanej sceny przy wykorzystaniu oprogramowania aparatu; korzystając z tej funkcji należy pamiętać, że uzyskany obraz jest jedynie powiększeniem tego już uchwyconego na matrycy, co może powodować, że fotografia będzie nieostra

możliwość przybliżania fotografowanej sceny przy pomocy przesunięcia soczewek obiektywu aparatu; to najlepsza dostępna metoda przybliżania, ponieważ gwarantuje zapis fotografii z pełnym wykorzystaniem potencjału matrycy