kierunek w sztuce i wzornictwie przemysłowym lat 20. i 30. XX wieku, forsujący wyraźne, mocno zaznaczone kształty geometryczne i intensywne kolory.

starożytna technika malarska, w której spoiwem jest wosk pszczeli. Wymieszane z woskiem pigmenty nakładano na gorąco pędzlami lub rozgrzanymi szpachlami. Farby takie są odporne na wilgoć i bardzo trwałe. Enkaustyka, wywodząca się z Egiptu, znana była od ok. V w. p.n.e. Znakomitymi przykładami dzieł wykonanych w tej technice są portrety fajumskie (I‑IV w.) oraz wczesnochrześcijańskie ikony w klasztorze św. Katarzyny na górze Synaj (VI/VII w.). W średniowieczu enkaustyka została niemal całkowicie zarzucona. Nawiązując do tradycji antycznych, próbowano wskrzesić ją w okresie renesansu, a także w XVIII w.

[gr. aisthētikḗ (epistḗmē) od aísthēsis ‘wrażenie zmysłowe (nauka o wrażeniach)’] pojmowana jako dyscyplina filozoficzna jest wiedzą o   przedmiotach pięknych i przeżyciach z nimi związanych, potraktowana zaś jako oddzielna nauka — jest ogólną teorią sztuki.

(minimal art, sztuka minimalna) kierunek powstały w latach 60. w Stanach Zjednoczonych, zaznaczający się szczególnie w rzeźbie. W przeciwieństwie do ekspresjonizmu abstrakcyjnego, minimal art hołdowała obiektywizmowi, rygorystycznej logice kompozycyjnej i subiektywnej interpretacji. Realizujący te założenia artyści stosowali w swych dziełach proste, przeważnie geometryczne formy, układające się często w powtarzalne sekwencje tego samego motywu. W mniejszym stopniu aniżeli tworzenie tradycyjnie pojmowanego dzieła sztuki interesowało ich badanie pojęcia rzeźby i relacji rzeźby z otaczającą ją przestrzenią. Do przedstawicieli kierunku należeli m.in. D. Judd, R. Morris, S. LeWitt, D. Flavin. Nurt minimal artu odegrał doniosła rolę w rozwoju sztuki konceptualnej.

W starożytności, średniowieczu i renesansie: nazwa obejmująca szeroki zakres ludzkiej działalności twórczej (rzemiosło, archikektura, medycyna, prawo, wychowanie); dziedzina ludzkiej twórczości artystycznej wyróżniana ze względu na związane z nią wartości estetyczne (zwłaszcza piękno – sztuki piękne), której działa sztanowią trwały dorobek kultury; termin sztuka, jak i kryteria określające dzieło sztuki zmieniały historycznie swe znaczenie.

styl w muzyce, ale także sposób ubierania się wzorowany na amerykańskiej odmianie stroju, w którym ubrania i obuwie mają być przede wszystkim wygodne, praktyczne i wytrzymałe; w stylistyce ubioru stosuje się luźną, swobodną odzież z mocnych tkanin, duże kieszenie.

projektowanie wzorów wyrobów przeznaczonych do masowej produkcji, którego celem jest rozwijanie kultury materialnej społeczeństwa przez podnoszenie estetyki wytwarzanych przemysłowo przedmiotów codziennego użytku.

styl ubierania się, charakteryzujący się bogactwem, dbałością o szczegóły oraz wyszukaną elegancją, często w stylu retro.

moda młodzieżowa związana z muzyką rockową końca XX wieku

dosłownie przekłada się na krawiectwo lub wysokie szycie, w którym liczy się ekstrawagancja i fakt, że z reguły są to pojedyncze egzemplarze; wyroby są kosztowne, dostosowane do zamówienia, o bardzo wysokiej jakości tkanin i z kosztownymi dodatkami.

moda uliczna, termin ma swoje korzenie w Wielkiej Brytanii; moda uliczna dosłownie oznacza ubrania, które można kupić na ulicy handlowej; należą do nich marki z głównych ulic, które masowo produkują ubrania dla większej grupy docelowej, są przystępne cenowo i nie są dostosowane do konkretnych okazji; przeznaczone są do codziennego noszenia i zmieniają się z sezonu na sezon.

[z ang. relacje publiczne, kontakty z otoczeniem] – organizowanie kontaktów o charakterze informacyjnym między organizacją (grupą, instytucją, firmą) a jej otoczeniem, służące realizacji jej podstawowych celów. Pozytywne i pomyślne dla danej instytucji i poszczególnych jej inicjatyw ustosunkowanie się kręgów jej odbiorców stanowi jeden z głównych celów planowo i świadomie organizowanej akcji propagandowej i reklamowej; akcję tę prowadzi się m.in. za pomocą środków masowego przekazu, angażując do jej realizacji zawodowych ekspertów.

kolekcje ubrań dostępnych w sklepach, pochodzących z produkcji seryjnej; zazwyczaj nieszytymi na zamówienie, a bardziej przystępne, które – czasami w nieco zmodyfikowanej formie – mają potem trafić do sklepów; ready‑to‑wear jest przeciwieństwem haute couture.

tkanina luźno tkana z grubej, wełnianej, zgrzebnej przędzy.

sztuka kreowania całego wizerunku, dobór fryzury oraz pełna stylizacja ubioru, także makijaż artystyczny podkreślający czyjąś urodę lub tuszujący niedoskonałości.

zbiór inspiracji dotyczących danego pomysłu, może być złożony na przykład ze: zdjęć, cytatów, materiałów, przedmiotów.